dinsdag 4 mei 2021

Een zeemeerman van 100 jaar



E
en zeemeerman van 100 jaar en nog wat dagen 
was het beu om steeds een staart te dragen 
en had nog maar 1 grote wens: 
hij wilde leven als een mens! 

Hij wilde springen, rennen, lopen
en in een winkel dingen kopen
die hij als vis niet nodig had
het liefs te veel, van alles wat

en minstens 1 keer in de week
gaan dansen in een discotheek
en daar een meisje leren kennen
dat hij zou strelen en verwennen!

Zo zat hij weer een keer te dromen
dat ooit zijn wens eens uit zou komen
toen plots een kleine kabeljauw
hem zei: “ik maak een mens van jou

maar ik wil ook iets uiteraard
in ruil daarvoor wil ik jouw staart!”
De zeemeerman vond dit OK
‘die staart’ dacht hij ‘snel weg daarmee!’

Dezelfde dag stond hij op strand 
met benen aan zijn onderkant 
van nu begon zijn mensenleven
't geluk dat duurde slechts heel even 

want mens zijn was niet wat het leek
hij kon niet naar een discotheek
hij kon niet dansen, zelfs amper lopen
had ook geen geld om iets te kopen!

Een mens te zijn, dat viel hem zwaar
hij was tenslotte 100 jaar
wat jong is voor een zeemeerman
maar als mens ben je versleten dan …



Hij wilde graag terug in zee
maar zwemmen kon hij ook niet, nee
zo zonder staart en zonder vin
durfde hij niet eens het water in!

Wat later las men in de krant:
“Gevonden langs de waterkant,
een oude man, men kent hem niet,
gestorven denkt men van verdriet.”



© bert deben
Port des Torrent (Ibiza) bij het zwembad, 20 juli 1998, voor Dana. 

 

donderdag 29 april 2021

De Zwerver - Wannes Van de Velde

.

Antwerpen Boekenstad startte in 2009 het initiatief op om regelmatig gedichten te plaatsen op een muur in de stad. De allereerste gedichtenmuur werd gewijd aan Wannes Van de Velde. Zijn weduwe koos voor de tekst van 'De Zwerver', een minder gekend lied dat wel zijn levensfilosofie goed vatte. 
Wannes Van de Velde (Antwerpen, 29 april 1937 - 10 november 2008) was een graag geziene volksfiguur, zanger, muzikant en schrijver van columns, theaterteksten, poesjenellenstukken, dagboeken, gedichten en liedteksten. 
Het ontwerp van de muurschildering is van de hand van Gert Dooreman. De locatie is een muur van het volkscafé 't Half Souke (op de hoek van de Heilig Geeststraat en de Hoogstraat 59), waar Wannes regelmatig te gast was. De gedichtenmuur werd gepresenteerd op 29 april, de verjaardag van Wannes Van de Velde.



De volledige tekst ‘De Zwaerver’ kan men in het Antwerps vinden op:

woensdag 14 april 2021

Er was eens ... of toch niet


Dat sprookjes bestaan, wisten we al langer. Maar in dit sprookjesboek ontmoet je niet de doorsnee helden en heldinnen. Stuk voor stuk krijg je verhalen voorgeschoteld met hier en daar een vleugje actualiteit, een tikkeltje taboe of het nodige drama van personages met adelijke allures.

Dit verzameld werk is het resultaat van een schrijfwedstrijd op het platform van vzw Creatief Schrijven op initiatief van Uitgeverij Inkt. Het resultaat: 'Er was eens ... of toch niet', een boek vol hedendaagse, verrassende sprookjes. Bestellen kan via de link: https://www.uitgeverij-inkt.be/p/er-was-eens-of-toch-niet/ 

Nogmaals proficiat aan de winnaars: Ineke Thys, Carl Andries, Erik van der Velden, Marijke du Crocq, Stijn Mostinckx, Greta Hendrickx, Dirk van Stralen, Helena De Muynck, Annemarie Beeker, Toon Liermans, Jef Aarts, Axel Omega, Maarten Vandenabeele, Christel Vervaet, Saskia Boer, Ilja Van den Bergh, Koenraad Elhaut, Patrick Michielsseune, Bernd Timmerman, Marie Peters, Katrien Beyens, Bert Deben, Stef Van Overstraeten 


Als mede winnaar van de wedstrijd werd mijn sprookje 'De prins van Ergens' mee opgenomen in deze verzameling hedendaagse en alternatieve spookjes. Het gehele sprookje mag ik natuurlijk niet plaatsen, maar bij deze toch alvast een  'teaser': 

De Prins van Ergens

Niet zo heel lang geleden, in het land van Ergens, lag een jonge prins op sterven. Over de oorzaak was bijna iedereen het eens: verveling! Maar een oplossing kon niet gevonden worden, alle speelgoed, computerspelletjes, de nieuwste gadgets, optredens van clowns, narren, politici en meidengroepen ten spijt.  Niets hielp, niets kon hem nog verwonderen.

De koning, ten einde raad, riep alle wijzen en raadsheren van het land bij elkaar en dreigde zelfs met onthoofdingen als er niet snel een oplossing gevonden zou worden. Na lang beraad sprak uiteindelijk de meest grijze der wijzen tot de koning: “Sire, er is maar één ding dat we kunnen bedenken dat de prins kan doen om weer zin te krijgen in het leven …” De koning keek aandachtig naar de wijze en gaf hem een teken om verder te spreken. “... dat is de jongen op seminarie sturen, naar Greetje Greppelslet …”

zondag 11 april 2021

De Wind - Martin Broek

.
© Martin Broek 2015 

Martin schreef bovenstaand gedicht in 2015 als een reactie op mijn haiku 
Gedachten raken 
op het pad van de stilte 
de eeuwigheid aan 

© bert deben 

Ik ontdekte het repliekgedicht nog maar pas en ook al zie ik mezelf of de haiku niet meteen als ‘pedant’ en vind ik niet dat religies een patent hebben op de eeuwigheid (ook voor de wetenschap is het een onderwerp), ik snap zeker de invalshoek en vind het een sterk gedicht op zich. Ik vind het sowieso al mooi als een gedicht anderen weet te inspireren en verder waardeer ik Martin al jaren voor wat hij doet (vooral in zijn aanklacht tegen de oorlogsindustrie), ik ben dan ook blij dat ik het gedicht hier mag plaatsen. De eindstrofe geeft alvast een stevige ‘voeten op de grond’ boodschap als alternatief voor de misschien wat zweverige eeuwigheid.

Wie meer van Martin Broek zou willen zien of lezen kan dit op onderstaande links:
http://broekfoto.blogspot.com/ foto's en opripsingen 
https://broekstukken.blogspot.com/ over wapenhandel en de oorlogsindustrie.

maandag 5 april 2021

De IJsbeer

.
.
.
De ijsbeer ijsbeert uit verveling 
op grijze blokken van beton 
en wankel wachtend in de zon 
op weer een nieuwe vis-bedeling 

de grote heerser van de pool 
en weidse witte vlaktes ijs 
zit hier te midden van het grijs 
tot het plezier van weer een school 

de kindjes roepen naar het beest 
“spring dan, spring dan in het water!” 
de ijsbeer ijsbeert wat bedeesd 
 

een onbeduidend keerpunt later 
willen zij leeuwen zien of apen 
een tweede ijsbeer ligt te slapen. 


© bert deben 
Antwerpen, 18 september 1998. 
 

 

dinsdag 16 maart 2021

Op een dag zal ik er niet meer zijn

.
.
Op een dag zal ik er niet meer zijn 
het eten niet meer klaargemaakt 
de was nog vuil, onaangeraakt 
de afwas en het porselein 

nog enkel stof in jouw domein 
er wordt niet langer schoongemaakt 
aan alle klussen wordt verzaakt 
op een dag zal ik er niet meer zijn 

je merkt niet eens dat ik verdwijn 
hoe ik van binnenin verteer 
met elk gemis een beetje meer 
tot niets nog rest behoudens pijn 
op een dag, zal ik er niet meer zijn.


© bert deben
Antwerpen, dinsdag 28 maart 1995, voor H. 

 

.
.

zaterdag 6 maart 2021

Paleisjes voelen

.
zaterdag 1 februari 2020, A59, op weg naar Nijmegen.
gedicht werd maart 2021 gepubliceerd in 
e-bundel ‘Thuis’ van stichting ‘UitJeErvaring’

woensdag 3 februari 2021

De Knobbelhokko

.


De knobbelhokko 

De knobbelhokko zit hier stil 
geen mensenkind dat naar hem kijkt 
omdat hij niet in ’t minste lijkt 
op wat men hier aanschouwen wil 

een olifant, een krokodil 
een aap die op een buurman lijkt 
een leeuw die met zijn manen prijkt 
de knobbelhokko zit slechts stil 

de knobbelhokko zit hier maar 
en staart een beetje voor zich uit 
denkt hij aan ’t amazonewoud
de kleuren daar en het geluid

ooit was het beest een vogel daar
hier is hij slechts een kooi-inhoud.


© bert deben
Antwerpen, 7 juli 1998, geschreven in de Zoo.
Photo by David J. Stang 

 .

maandag 1 februari 2021

winnaar Simon Michaël Coninckx-prijs, Sint-Truiden met 'Hemelvaart'

.
.
Hemelvaart

Ondanks het plein en houten banken
weigert beton een thuis te zijn
de bomen dragen naakt de tijd
en wijzen naar de hemelvaart

roerloos wordt hier door het glas gestaard 
en vallen ogen langzaam toe
zo moe van stilte dat het ziektes baart
en afscheid schrijft op het plafond

hier worden ouderen bewaard
voor wandelingen in het weekend
en aarde maakt het grasland vrij
voor wat hier nog vooruitzicht heet 
het leven wordt barmhartig uitgekleed


© bert deben
Ommen / Zwolle, 26 maart 2005. 

30 januari 2021 werd dit gedicht bekroond met de 
Simon Michaël Coninckx-prijs van de stad Sint-Truiden 
Het juryverslag: 

Juryleden poëzie: Herman Rohaert, Herman Fabré, 
Katrien Frederix en Marleen Wulms

Voor de digitale uitreiking maakte ik 2 video's aan,
één waarin ik mezelf voorstel en deze, waarin ik het gedicht voordraag: 


Uit het bericht van de organisator van de Literaire prijzen stad Sint-Truiden: 
De prijsuitreiking, voorzien op zaterdag 30 januari 2021, kan vanwege de coronapandemie dit jaar niet doorgaan. We houden daarom een alternatieve, digitale uitreiking en hebben hiervoor een website aangemaakt: winnaars2020, die in de loop van de maand januari geactiveerd zal worden. Het is de bedoeling dat we vanaf donderdag 28 januari 2021 (start poëzieweek) elke week een winnaar in de kijker zetten. Hou dus deze website en onze facebookpagina in de gaten! Daarnaast maken we zoals voorheen nog een brochure met daarin de winnende teksten, die in de loop van de maand maart aan alle deelnemers zal bezorgd worden. 

zondag 31 januari 2021

donderdag 28 januari 2021

vrijdag 22 januari 2021

Inenting - Cornelis Paradijs

.


Inenting  
 
Zou ik mijn kind niet laten vaccineeren
Met zuiv’re koepokstof,
Zou ik dien wreeden geesel niet bezweren,
Die reeds zoovelen trof? 
 
God zond den dood om ’t menschdom te genezen,
Met zonden zwaar belaân,
Toch heeft ons tevens zijn genâ gewezen
Hoe hem te keer te gaan.

Geweldig komt het pestvuur ons bestoken,
Elk schoon zwicht voor zijn kracht,
Doch licht en schaad’loos wordt die kracht gebroken:
Een prik en ’t is volbracht. 
 
Volgroote goedheid! nimmer te doorgronden
Is Godes heerschappij:
De Heer der Heem’len slaat zoo fel geen wonden,
Of schenkt er pleister bij.  


Cornelis Paradijs (1860-1932) 
uit: Grassprietjes (1885) 


Grassprietjes (Liederen op het gebied van Deugd, Godsvrucht en Vaderland) is een bundel satirische gedichten uit 1885 van Cornelis Paradijs 'oud-makelaar in granen'. Achter dat pseudoniem ging Frederik van Eeden schuil. De gedichten zijn allemaal parodieën op huiselijke, vaderlandslievende en vrome poëzie, die populair was in de jaren 1820-1880, maar op minachting en spotlust stuitte bij Frederik Van Eeden en de literaire stroming 'de Tachtigers' waartoe hij behoorde. 

Art: James Gillray, The cow-pock, the wonderful effects of the new inoculation (1802)

Een wetenswaardig achtergrondverhaal over de oorsprong van inentingen tegen de pokken kan men lezen als je klikt op: VRT.BE/Lady Mary Wortley Montagu, moeder van de vaccinaties

dinsdag 19 januari 2021

zaterdag 16 januari 2021

Papier om zich op thuis te voelen

.


Ik gaf een aantal nieuwe woorden
papier om zich op thuis te voelen
een strofe waar ze toebehoorden
structuur, en iets om te bedoelen

‘doe het niet !’ – zo riepen zij
‘wij willen vrij en ongerijmd
en enkel op onszelf gericht zijn’
dus geen gedicht, ik durfde niet

maar eens ik hen weer vloeien liet
was er bijna geen houden aan
ze gingen in een rijtje staan
en dansten samen met mijn pen

echt uitgesproken waren zij nog niet
maar net zo goed verstond ik hen.


© bert deben
Hong Kong airport, maandag 11 februari 2008. 


.

werd december 2020 gepubliceerd in Poemtata poëziebundel ‘het gat in een woord’  

maandag 4 januari 2021

vrijdag 1 januari 2021

Populairste berichten van 2020



  1. Ik vroeg of je gelukkig was
  2. Puur geluk
  3. Grensgeval
  4. De nieuwe buurvrouw
  5. Ik lijk weer jong en ben tevreden
  6. Ontslag (per direct)
  7. Lekker huisarrest
  8. Terug buiten (mondmasker)
  9. Kunstwerk van mijn kleinkind
  10. Gedicht voor Bert (coma)

(klik op de titel van het gedicht om het te lezen) 

Dat een verlangen naar geluk meer nog dan anders op een eerste plaats stond in het afgelopen coronajaar is ook merkbaar aan de eerste 2 plaatsen in de top 10 van meest aangeklikte gedichten die ik vorig jaar op het blog zette.  Op 3 een gedicht over het niet bestaan van grenzen, geschreven in een gemeente waar die grenzen nog absurder zijn dan elders, maar toen in maart van vorig jaar de grens tussen België en Nederland gesloten werd, voor het eerst in meer dan 100 jaar, bleek het grensgeval dat ik ben verplicht een keuze te moeten maken tussen 2 landen.  Gelukkig bracht de nieuwe buurvrouw op 4 nog wat vrolijkheid en op 5 keek ik, in het jaar van mijn 60ste, met tevredenheid naar mijn spiegelbeeld.

Op 6 staat dan weer mijn ontslag, waarmee het jaar afgesloten werd op een alles behalve fraaie manier.  Een jaar dat sowieso geen pretje was: een lockdown (Lekker Huisarrest op 7, meteen ook mijn eerste home video); het nieuw normaal (Maskers op 8 en de afstand, hier nog liefdevol verzacht door een Kunstwerk van mijn kleinkind).  Op 10 sluit de lijst zich af met wat eigenlijk voor mij het begin inluidde van dit vreemde jaar, een gedicht dat voor mij geschreven werd door een vriendin, toen ik in coma lag begin maart – het was een absoluut raar ontwaken in een wereld van verschil. Maar op de valreep van het jaar ging mijn blog over de 1 miljoen pageviews (na 10 jaar te bestaan), misschien was dat een knipoog naar mijn nieuwe toekomst ... 
.