Nazomer

 

 

           Nazomer

                    Buiten schildert zon een lange schaduw

                    over gras, het deint en danst hypnotiserend 

                    in de wind, de zomer vindt haar laatste

                    dagen in een traag en zuinig wordend licht

                    geen tijd om nu te klagen, de herfst wil

                    straks beginnen, de avond werd al ingekort

                    op akkers haalt men late oogsten binnen

                    er vallen nieuwe noten op de grond

                    genoeglijk wordt het afgerond

                    de regen blijft nog achterwege, de kleur

                    van bladeren nog even groen, een mild

                    gevoel zoekt reeds zijn weg, verkondigt

                    stilte in gedachten, ik adem rustig in en uit

                    gemoed dat hunkert naar verzachten.

                    © bert deben

                              Antwerpen, vrijdag 21 september 2007.

Werd september 2026 gepubliceerd als meeneemkaart 

voor bezoekers van het stiltecentrum van het Catharina ziekenhuis Eindhoven.

okt. 2026 gepubliceerd op poëziesite Lezenwaard 

Soms moet je wachten

Abri

De trein staat stil, de trein vertrekt
ik denk aan jou, jij denkt aan mij
althans, dat denk ik, het verwekt
een warme gloed, ik kijk opzij

en zie hoe alles weer verdwijnt
al blijft het elders nog bestaan
zo zal het altijd blijven gaan
na regen komt er zonneschijn

of omgekeerd, zo leert het leven
en tussenin zit heel veel grijs
soms toont iets groots nadien heel klein
maar altijd komt het met een prijs

soms krijg je iets, soms mag je geven
soms moet je wachten op de trein.

© bert deben
Hasselt, wachtend op de trein, dinsdag 1 september 2026, voor P. 

De wereld brandt

De wereld brandt

De wereld brandt, het zal wel doven
in de geschiedenis gaat alles op en neer
en moeten dichters en politici beloven:
het gaat voorbij

of het komt weer, het maakt niet uit
het is een spel, het is het leven
er wordt gemoord en jaren later
wordt het weer schromelijk vergeven

soms gaan we allemaal
en onophoudelijk te keer
soms is er hoop, soms is er hel

soms is er iets
waarin we ondanks wat we denken
toch geloven.

© bert deben
Antwerpen, zittend bij de Schelde, maandag 15 juni 2026. 

Een hoofd vol geheimen

.

Antwerpen, KMSKA, woensdag 13 mei 2026, tekening vrij naar 'Secrets' van Luc Tuymans.

Balen

.

BALEN 

Met de trein reizen is altijd wel 
een beetje spannend, wordt hij afgeschaft
rijdt hij op tijd, haal ik mijn overstap
heb ik alles bij me, ben ik niets kwijt

en waarom is een trein een ‘hij’
vanwege de onbetrouwbaarheid, of
net omdat hij mensen leidt
naar plaatsen waar ze moeten zijn

en in hoeverre is dat moeten
een verplichting – ik kijk naar buiten
rijd ik in de juiste richting, of
kom ik ergens anders aan

kom ik te laat, ga ik verdwalen
het achterstuk wordt afgekoppeld
een nieuwe stap in mijn bestaan
de volgende tussenstop is Balen.

© bert deben
Dinsdag 24 februari 2026, L-trein Antwerpen-Hasselt.

Ceci n'est pas un haïku

.

Tekening + senryu: Antwerpen, KMSKA, woensdag 28 januari 2026, 
ontstaan tijdens bezoek aan de tentoonstelling Magritte ‘La ligne de vie’ 

tekening vrij naar 'Echec et mat' van René Magritte.  

 

Macht - machteloosheid - zich bezinnen

East Side Gallery | Stiftung Berliner Mauer

wat vrijheid betekent

.

Je hebt geleerd wat vrijheid betekent en dat vergeet je nooit meer

Op een restant van de Berlijnse muur (tentoonstelling East Side Gallery) staan de woorden: 

„Du hast gelernt / was Freiheit heißt / und das vergiss nie mehr“

Het beeld (André Sécrit en Karsten Thoms, zonder titel, 1997) verwijst naar het gevoel 

van de vele mensen waarvoor er na de val van de muur een nieuwe wereld open ging.

East Side Gallery Berlin: André Sécrit und Karsten Thoms – Ohne Titel

East Side Gallery | Stiftung Berliner Mauer

Zolang het kan

 

Geschreven 10 sept. 2018, zittend aan de Spree nabij station Hbf Berlin, in afwachting van de terugreis.

'Zolang het kan' werd mee opgenomen in de Poëtische Promenade, een gedichtenroute langsheen de wandelweg van Sint-Anneke, L.O. Antwerpen, een evenement van Citaat op Straat # Linkeroever, georganiseerd door Gust Peeters. De gedichten blijven nog tot eind augustus hangen en je kan ze ook beluisteren als je de QR code scant. 

Men kan het gedicht ook beluisteren en lezen via: Zolang het kan – Poëtische Promenade 

+ Mee opgenomen in gedichten expo Bib. Hoboken en Bib. Kielpark tijdens gedichtenweek 2026:

(foto Bib. Hoboken - Gust Peeters)

of deze trein naar Brussel gaat?

 

IC-trein

.
Je kan het beter aan een ander vragen
want wat weet ik, die slechts een
onbepaalde tijd op deze aarde woont
en nooit voorheen echt heeft getoond
iets van de mensheid te begrijpen
 
oorlog – zegt men – politiek, het is de mens
zo inherent, het is hun dagelijkse brood
men wordt geboren en gaat dood
maar vecht als was het voor de eeuwigheid
het maakt wie voelt alleen maar ziek
 
ik schrijf het enkel nog maar neer
en wat ik schrijf maakt mij als water in de zee
maar stel jouw vraag alsnog een keer ...
 
of deze trein naar Brussel gaat?
 
ik weet het niet, ik heb het nooit geweten
ik rijd slechts in gedachten mee.
 
 
© bert deben
trein Antwerpen – Brussel, donderdag 5 januari 2012 

gepubliceerd in ‘verzamelde gedichten 19de poëzieprijs’ Culturele Centrale Boontje 2013 

De Jaren

 

Vogelwaarde, zondag 7 augustus 2016               

 

Poëzie behoeft geen licht

.

 

Afdronk

Poëzie behoeft geen licht

tenzij een lampje naast een zetel

waar je heel alleen slechts één gedicht

tot aan de lippen brengt  

je nipt, je proeft, je degusteert

de lippen testen zin per zin

tot ergens dieper binnenin

de wortels speuren naar een grond  

om daar voor altijd te beklijven

je nipt, je ruikt, je ademt in

de kleur, de helderheid, intensiteit

je voelt dat al wat was weer kan bestaan

en al wat is kan achterblijven  

alsof het nooit hoeft weg te gaan. 

 

 

© bert deben

Brussel, Grote Markt, vrijdag 20 september 2013

geschreven tijdens de presentatie van de bundel ‘De gevoelige plaat’ van Hilde Pinnoo.

Werd gepubliceerd in de bundel beste gedichten 10de Poëziewedstrijd VtbKultuur Opwijk 

Oud Salon - Jan van Nijlen

.
OUD SALON

Zes zware stoelen staan hier langs de muren
En de piano is van ebbenhout;
Aan grijzen wand landschappen met figuren
In zwarte lijsten met een streepje goud.

In zulke kamers is men altijd oud,
De zomerdagen en de winteruren
Zijn even lang, alles is sterk gebouwd
En kan, ofschoon bouwvallig, eeuwen duren.

Er staan, zoals het hoort, voor de gordijnen
Een oude cactus en een clivia,
Die één week bloeien en dan verder kwijnen.

Hier heerst de vrede, de eeuwigheid bijna ....
In zulke kamers drinkt men oude wijnen
En denkt men rustig over 't leven na.

Jan van Nijlen
(Antwerpen, 10 nov. 1884 – Vorst, 14 aug. 1965)
uit: De dauwtrapper (Stols, ’s-Gravenhage, 1947)

Jan van Nijlen - Wikipedia 

Jan van Nijlen - auteur - DBNL
Biografie van Jan van Nijlen, Ons Erfdeel. Jaargang 49 - DBNL 

 

Volgroeid, gerijpt, alsnog tevreden.

.

Vogelwaarde, maandag 1 juli 2024    

Ik ben een God in 't diepst van mijn gedachten - Willem Kloos

V.

Ik ben een God in 't diepst van mijn gedachten,

En zit in 't binnenst van mijn ziel ten troon

Over mij-zelf en 't al, naar rijksgeboôn

Van eigen strijd en zege, uit eigen krachten, -

En als een heir van donker-wilde machten

Joelt aan mij op en valt terug, gevloôn

Voor 't heffen van mijn hand en heldre kroon:

Ik ben een God in 't diepst van mijn gedachten.

En tóch, zoo eind'loos smacht ik soms om rond

Úw overdierbre leên den arm te slaan,

En, luid uitsnikkende, met al mijn gloed

En trots en kalme glorie te vergaan

Op úwe lippen in een wilden vloed

Van kussen, waar 'k niet langer woorden vond.

Willem Kloos 

(Amsterdam, 6 mei 1859 – Den Haag, 31 maart 1938) 

uit 'Verzen' (1894 - definitieve tekst 1948) 

www.literatuurgeschiedenis.org/willem-kloos  

Wie wil dat de wereld blijft zoals die is wil niet dat die blijft

 

Graffiti, Berlin Wall, East Side Gallery    

Sprinter

.

 

Sprinter ICE 1157 (198 km/uur)

We zijn op weg, dat zijn we graag

de trein rijdt heel erg snel per uur

zo snel dat buiten alles vaag

verleden wordt en kort van duur

het leven is slechts garnituur

dat overblijft van het gejaag

we zijn op weg, dat zijn we graag

de trein rijdt heel erg snel per uur

de snelheid went ook op de duur
verschillen tussen rap en traag
verkleinen inzicht en structuur
het is geen stelling, maar een vraag
de trein rijdt heel erg snel per uur.

© bert deben
Sprinter ICE1157, Köln–Berlin, wagon 27, zondag 16 juli 2023. 

 

Gouden trap - Ella van Vliet

Het leven is geen gouden trap, weet je
het zit vol spijkers en gaten
we lachen, lijden, zwijgen, praten
en missen soms een treetje

toch gaan we door, met opstaan en vallen
we winnen wat of grijpen mis
zoeken hoop, liefde, tot ieder aan het einde is
zo klimmen we door, wij met z’n allen

sta stil op alle genomen treden
kijk, luister, verwonder met hart en geest
zie hoe de waarheid van de leugen wint

recht je rug, jouw bestaan heeft een reden
blik vooruit, niet naar wat is geweest
leef en geniet als je het geluk weer vindt

© Ella van Vliet 01.01.2023

Ella van Vliet komt uit Zuid-Holland maar woont sinds 2,5 jaar in Zeeuws-Vlaanderen. Ze was de eerste polderdichter van Krimpenerwaard (een 2-jarige functie) en is nu lid van het Zeeuws-Vlaamse schrijverscollectief Apropos. 

Ella gaf 2 dichtbundels uit (inmiddels uitverkocht) en een handgemaakt boekje ‘(S)limericks’ (nog steeds verkrijgbaar), origineel detail: op elk boekje kleeft een zelfgekweekt gedroogd klavertje vier!

Het leukste van haar schrijverspassie vindt Ella zelf het voordragen van haar verhalen en gedichten aan publiek, je kan haar hiervoor dan ook boeken om een evenement luister bij te zetten.

De kern van alle dingen - Felix Timmermans

.

.

De kern van alle dingen 

is stil en eindeloos. 
Alleen de dingen zingen. 
Ons lied is kort en broos.  

 

En donker zingt mijn bloed, 
van heimwee zwaar doorwogen. 
Ik zeil langs regenbogen 
Gods stilte tegemoet. 

 

Met U zijn er geen verten meer 
en alles is nabij. 
Des levens aanvang glinstert weer, 
geen gisteren en geen morgen meer,  

geen tijd meer en geen uren,
geen grenzen en geen muren;
en alle angst voorbij,
verlost van schaduw en van schijn,
wordt pijn en smart tot vreugd verheven!   

 

Hoe kan het zoo eenvoudig zijn!
Hoe kan het leven Hemel zijn,
met U, o kern van alle leven!   

 

Ik weet het niet, ik vind geen naam,
ik krijg het met geen woorden saam
wat er nu omgaat in mijn ziele.
Is het soms blijdschap? Is ‘t verdriet?
Of allebei? En ook weer niet …
Ik kan slechts zwijgend knielen.

Felix Timmermans  

(Lier, 5 juli 1886 - 24 januari1947)  

uit: Adagio, P.N. Van Kampen & Zoon  

n.a.v. de sterfdag van Felix Timmermans, 75 jaar geleden

https://nl.wikipedia.org/wiki/Felix_Timmermans 

 

Een mooie tijd om af te sluiten

.

   Antwerpen, maandag 4 oktober 2010