Geboortegrond
Als ik afdaal in de oude aarde,
die mij verwekte en mij voedsel gaf;
de doodsklok angstaanjagend begeleidend
op mijn laatste reis hier naar mijn graf
doorheen de velden van mijn thuisland,
waar ik als kind, als jongeling, als man
de smaak en kracht van ruwe grond ervoer
stop dan nog bij de kerkhofpoort als het kan
om, als God het wil, een laatste maal te groeten
de beek, het veld, mijn geliefde volk, bloemen en bos;
het witte dorp op de heuvel, het mild zonovergoten dal,
uit wiens diepte de echo van arbeid weerklinkt ...
Berg me daarna, zonder klagen, in Gods gewijde aarde,
zacht onder het altijd groene gras;
maar niet te diep, zodat ik op de dag des oordeels
de bazuinen luid kan horen schallen.
Emil Gennen, Heimatdichter (06.05.1932 – 23.05.2009)
hertaling © bert deben 2025
Foto’s © bert deben, sept. 2020: Sint-Hubertuskapel te Weweler, Burg-Reuland en het kerkhof waar Emil Gennen (Heimatdichter) begraven ligt + diens gedicht ‘Heimaterde’ dat zijn graf siert.
