Skrik De Schreeuw
Jeg gik bortover Ik liep over
veien med to de weg met twee
venner – så gik vrienden – toen ging
solen ned de zon onder
Himmelen ble De hemel werd
pludseli blodi rø plotseling bloedrood
– Jeg standset, lænet – Ik bleef staan, leunde
mig til gjæret træt vermoeid, tegen het hek
til døden – over den tot ik erbij neerviel – boven de
blåsorte fjor og by blauwzwarte fjord en de stad
lå blod i ildtunger hing bloed in vuurtongen
Mine venner gik Mijn vrienden liepen
videre og jeg sto verder en ik stond
igjen skjælvende trillend nog
af angest – van angst –
og jeg følte det gik et en ik voelde hoe een
stort uenneligt grote onverdraaglijke
skrig gennem schreeuw doorheen
naturen de natuur ging
