Geschreven in de bar van MSC Orchestra te Reykjavik, zondag 23 juni 2019.
Gepubliceerd sep. 2026 in Poemtata Bloemlezing ‘Het juiste antwoord op geen vraag’
Iemand in de metro stond op voor mij
wat een gevoel van onbehagen geeft
een jongeman, wel erg beleefd
een voorbeeld voor de maatschappij
een klein momentum, zo voorbij
dat blijvend door gedachten zweeft
iemand in de metro stond op voor mij
wat een gevoel van onbehagen geeft
een soort van keren van ’t getij
dat blijkbaar een grote impact heeft
zie ik er oud uit en doorleefd
moet ik beledigd zijn of blij
iemand in de metro stond op voor mij.
© bert deben
Fürth (Nürnberg), dinsdag 8 september 2026,
een dag na mijn 66ste verjaardag …
Abri
De trein staat stil, de trein vertrekt
ik denk aan jou, jij denkt aan mij
althans, dat denk ik, het verwekt
een warme gloed, ik kijk opzij
en zie hoe alles weer verdwijnt
al blijft het elders nog bestaan
zo zal het altijd blijven gaan
na regen komt er zonneschijn
of omgekeerd, zo leert het leven
en tussenin zit heel veel grijs
soms toont iets groots nadien heel klein
maar altijd komt het met een prijs
soms krijg je iets, soms mag je geven
soms moet je wachten op de trein.
© bert deben
Hasselt, wachtend op de trein, dinsdag 1 september 2026.
Balancerend tussenstilte en extasebouw ik nieuwe muren.
© bert deben
Beeld: Butt (2022), Anthony Gormley, vierkante stalen staaf 20 mm
maandag 11 aug. 26, KMSKA, Antwerpen,tentoonstelling 'Geestgrond' van Anthony Gormley
Ze praat maar door …
Ze praat en praat en praat maar doorze vindt het blijkbaar heel gewoonze heeft een knopje in haar oorverbonden met een telefoon
zo praat ze op een luide toonen kijkt niet of een mens het hoortze praat en praat en praat maar doorze vindt het blijkbaar heel gewoon
het lijkt wel door een megafooneen bus vol mensen die ze stoortmaar ze merkt geen overlast of hoonof toont van inleving geen spoorze praat en praat en praat maar door.
De raamzeemster
Al 2 uur lang zie ik een damede ramen zemen in de volle zoneerst aan de buitenkant, waarnaze alles keurt, dan langs binnen
ikzelf beschrijf het vanaf mijn balkonwaarna ik ze weer naar buiten ziegaan en herbeginnen, elk veegjeelk vlekje, elke vingerafdruk
het moet verdwijnen, met een doekmet een spuitbus, met papiervolop zomer, de zon blijft schijnen
al meer dan dertig graden dag vijf
heeft het enig belang dat ik schrijfvraag ik me af, met zelf vuile ramen?
© bert debenAntwerpen, 10 Hoog, balkongedicht nr 2 jg 11,donderdag 25 juni 2026.