dinsdag 9 juli 2019

De schoenen van mijn vader

.
.
De schoenen van mijn vader  

Terwijl ik door het boek van ’t leven blader
groeit mijn besef: ik ben niet langer kind
maar wandel in de schoenen van mijn vader
waarin ik nu de toekomst vind
terwijl wat eindigt herbegint  

mijn dochter en mijn kleinkind komen eten
wat zal ik voor hen maken, zo denk ik, maar
is dit een zorg, ik heb het nooit geweten
we belden aan, we stonden daar
het eten stond al kant en klaar  

waarna we samen nog wat televisie keken
mijn vader deed het sinds mijn moeders dood
dat hoorde zo, hij is er nooit van afgeweken
nu valt traditie in mijn schoot
ik denk: wat wordt mijn kleinkind groot  

ik zucht terwijl ik alles even kader
het staat niet stil, het schuift slechts op in tijd
ik wandel in de schoenen van mijn vader
en voel zo zijn tevredenheid
terwijl ik het diner bereid. 
 

© bert deben
MSC Orchestra, Noordzee, maandag 24 juni 2019 – een iets ernstiger opi-gedicht ...
 
 

dinsdag 14 mei 2019

Even is alles altijd ...


 .
Het water kabbelt
zich van geen tijden bewust
de eeuwigheid in ­~
even is niets van belang
even is alles altijd. 
© bert deben
Hengstdijk, maandag 28 november 2016.
 
 
 

zaterdag 27 april 2019

Vastberaden Peuterstap


.
Vastberaden stapt ze op haar schaduw af
hij wijst de weg waar zij naartoe wil gaan
de eerste stap, een grote sprong in haar bestaan
veranderde snel in flukse draf  

ze kijkt niet om, ze wil vooruit
en wie er bij is moet maar volgen
want stop je haar, kijkt zij verbolgen
een nieuwe tijd werd ingeluid  

de tijd van lopen en ontdekken
haar wereld kent geen grenzen meer
ze stapt nu overal zelf naartoe  

althans tenminste tot wanneer
haar armpjes pal naar mij toe strekken
haar teken voor: ‘nu ben ik moe!’ 
 

© bert deben
Vogelwaarde, zaterdag 27 april 2019, voor Frances.
Foto en titel: Dana Deben.


woensdag 20 maart 2019

ik plant mezelf in bedjes uit



 
 
ik plant mezelf in bedjes uit
en wacht op water voor de groei 
 
 
© bert deben
Vogelwaarde, dinsdag 28 april 2015.
 
 
 

dinsdag 19 maart 2019

Het donkere water

.
      xxxx 
 
 
gepubliceerd dec. 2014 in Schoon Schip jg 21 nr 4
+ juli 2015 in Kunstboek 'Tussen Hemel en Aarde' en Nieuwsbrief 25 van Kunstencentrum Mansveld

dinsdag 12 maart 2019

't Is lang geleden - J. A. Dèr Mouw



't Is lang geleden (13)
.
'k Hoor ruisen ons moeras - zo noemden wij 't,
Mijn vriend en ik - vol angstig rits'lend riet,
Met, soms, een zichtbaar wieg'lende karkiet
Er om eerst bos, dan heiden, vlak en wijd.

Wij stookten vuurtjes, veilig, niemand ziet
De blauwe rook. Over ons, dreigend, glijdt
Kraaiengeroep, vreemd, wild, door de eenzaamheid. -
Leeft hij nog? - 'k Ruik de hars - Ik hoop van niet.

Ik heb hem vaak beledigd en gegriefd;
Want 'k hield van hem. Neen, 'k was op hem verliefd.
Neen, meer - mijn ideaal van goed en waar.

Nu ben ik oud. In Brahman is vergaan
Mijn wereld, en ikzelf, grijze brahmaan -
Hij had blauwe ogen en mooi donker haar.
.
 

Johan Andreas Dèr Mouw (pseud. Adwaita)
(Westervoort 24 juli 1862 - Den Haag 8 juli 1919)
uit 'Nagelaten Verzen' (1934)
 
 
meer over J.A Dèr Mouw kan men o.a. vinden op: