De Jaren

 

Vogelwaarde, zondag 7 augustus 2016               

 

Zonder zorgen

.

ZONDER ZORGEN 

Welke dag het is
vraagt iemand mij
ik zeg: de dag is altijd morgen

vandaag is tijd en gaat voorbij
maar morgen niet
want dat is iets om steeds naar uit te kijken

of soms ook niet
soms is men ook voor morgen bang
wat niet echt hoeft
want wat gebeurt, gebeurt steeds nu

maar welke dag is het dan nu?

dat maakt niet uit
toch niet voor mij
ik wil een leven zonder zorgen

ik loop graag met een glimlach rond 

 

een heel groot park met een paleis
dat is de dag
mijn dag is altijd morgen.

© bert deben
Berlijn, Potsdam, park Sanssouci, dinsdag 18 juli 2023. 

.

Sprinter

.

 

Sprinter ICE 1157 (198 km/uur)

We zijn op weg, dat zijn we graag

de trein rijdt heel erg snel per uur

zo snel dat buiten alles vaag

verleden wordt en kort van duur

het leven is slechts garnituur

dat overblijft van het gejaag

we zijn op weg, dat zijn we graag

de trein rijdt heel erg snel per uur

de snelheid went ook op de duur
verschillen tussen rap en traag
verkleinen inzicht en structuur
het is geen stelling, maar een vraag
de trein rijdt heel erg snel per uur.

© bert deben
Sprinter ICE1157, Köln–Berlin, wagon 27, zondag 16 juli 2023. 

 

Wat is en wat was ...

.

De schoenen van mijn vader

.

.

De schoenen van mijn vader  

Terwijl ik door het boek van ’t leven blader

groeit mijn besef: ik ben niet langer kind

maar wandel in de schoenen van mijn vader

waarin ik nu de toekomst vind

terwijl wat eindigt herbegint  

mijn dochter en mijn kleinkind komen eten

wat zal ik voor hen maken, zo denk ik, maar

is dit een zorg, ik heb het nooit geweten

we belden aan, we stonden daar

het eten stond al kant en klaar  

waarna we samen nog wat televisie keken

mijn vader deed het sinds mijn moeders dood

dat hoorde zo, hij is er nooit van afgeweken

nu valt traditie in mijn schoot

ik denk: wat wordt mijn kleinkind groot  

ik zucht terwijl ik alles even kader

het staat niet stil, het schuift slechts op in tijd

ik wandel in de schoenen van mijn vader

en voel zo zijn tevredenheid

terwijl ik het diner bereid. 

 

© bert deben

MSC Orchestra, Noordzee, maandag 24 juni 2019 – een iets ernstiger opi-gedicht ...

 

sept. 2020 gepubliceerd in paperback Po-e-zine editie XVI 'Reflectie' 

Ik zag van ver een jongen staan ...

 .

..

Ik zag van ver een jongen staan

hij stond te wachten op een brug

ik zag hem vaag, alleen zijn rug

hij had een blauwe T-shirt aan 

 

een mooi moment, daar dacht ik aan

ik ging een hele tijd terug

ik zag van ver een jongen staan

hij stond te wachten op een brug

 

hij kleurde even mijn bestaan

ik sluit de ogen en ik zucht

zo snel is het voorbij gegaan

het leven gaat schrikbarend vlug

ik zag van ver een jongen staan.

 

 

© bert deben
Antwerpen, woensdag 22 juni 2016,
Balkongedicht nr 2, jg 2, 27 jaar na de eerste keer.

 

 

1 mei

.

.

1 mei  

.

Elders aan het water

is iemand iets aan het timmeren

want de mens is creatief

en een feestdag is voor een Belg

een mooie reden om bezig te zijn  

als het maar aanvoelt als een hobby

een buitenverblijf dat rust verschaft

moet onderhouden worden

een vloer voor de deur

het gras gemaaid, de ramen gezeemd

tafel en stoelen buiten met een spons

en allesreiniger  

we vluchten met z’n allen het weekend in

en bezinnen tussen het werken door

dat niets zo mooi is als

tot niets verplicht te zijn  

met een tas koffie of een tripel

en een tijdschrift van zes maand geleden

omdat je er eindelijk de tijd voor hebt. 

 

© bert deben

Hengstdijk, vrijdag 1 mei (dag van de arbeid) 2015.

Buurvrouw

Buurvrouw

.

Ze gaf een vriendelijk tikje

op het vensterglas

en vroeg

ik kon haar lippen lezen

of ik niet even binnen

wilde komen  

ik tikte met mijn wijsvinger

op mijn horloge

en gebaarde dat de tijd ontbrak  

want hoe druk kan dit leven zijn

en hoe beleefd oneerlijk

ik was vrij en er stond niets

op mijn planning die dag  

achter mij

hoorde ik hoe ze toch

nog een hoopvol tikje gaf  

ik wenste haar
zwaaiend

een zachtaardige
en goedgeefse klant toe. 

 

© bert deben

Antwerpen, donderdag 19 april 2012.

 

 

 

Als ik de ogen sluit ...

 .

 .
                Als ik de ogen sluit

                bestaat de tijd niet
 
                kruipt het hoofd in verwoorde beelden 
                sla ik mezelf met rustgevende stomheid
                houdt het zinloze op te bestaan
 
                als ik de ogen sluit
                ben ik elders en kan alles zijn
 
                zoals het nooit echt was.
 

  
                © bert deben
                Hengstdijk, maandag 10 juni 2013


.

In het voorbijgaan van de tijd ...

                                                                                       foto: 'Never lonely' © bert deben - Berlin 2011 

Ik doe in 't leven steeds meer samen

met mensen die er niet meer zijn

ik praat met hen en noem hun namen

en drink met hen dezelfde wijn  

een zelfde bier op een terras

of wandel langs dezelfde wegen

alsof het net als vroeger was

daar kom ik dan mezelf ook tegen  

in het voorbijgaan van de tijd

de man die ik misschien zou zijn

als alles anders was geweest

van vroeger leed tot later spijt  

maar toch in liefde nog het meest

als ik met hen in mij verdwijn. 

 

© bert deben

Antwerpen, vrijdag 7 juni 2013,

alleen op een terras in de stad na de afscheidsdienst voor Bob.

Werd gepubliceerd in 'Nostalgie' 5de Hillegomse Poëziewedstrijd Artbooks 2014 

en nov. 2022 in literair eenmansschrift De Vos jg 11 nr 27 

Lente in de winter

.

De lente heeft genoeg gerust

ze wil ontwaken, zon schijnt als

een lieve lust en warmt de oude

lijven op – je hoort ze kraken

botten die te lang in zetels zaten

terwijl ze over vocht en kou en

veel te grijze winters praten, van

banken die ze zo hebben gemist

als alles licht is gaan ze buiten

de eerste dag nog heel alert en 

dik gekleed en met een sjaal

en eentje vraagt er naar het uur

zo elk kwartier, omdat de tijd

gevoelig van belang is hier.

© bert deben

Antwerpen, stadspark, dinsdag 6 maart 2012.

 

werd gepubliceerd in het maandblad van de ANBO

(Algemene Nederlandse Bond voor Ouderen) van Apeldoorn, april 2012

 

.

Mevrouw Professor Bernadine

. 

Mevrouw Professor Bernadine

die kon zichzelf heel snel verplaatsen

met een soort van teletijdmachine.

Ze ging daarmee bij voorkeur schaatsen

elke zondag in 1900 in november.

Het apparaat leek net een stoel

en werkte enkel maar op sap van gember

dat was gezond naar haar gevoel.

Het schaatsen zelf ging niet zo goed

’t was eigenlijk nooit goed gegaan

ze had een zwakke linkervoet

ze vond er ook geen donder aan.

Waarom vloog zij dan telkens weer

mevrouw professor Bernadine

die 111 jaar op en neer

met die rare teletijdmachine

als ze toch niet hield van schaats te rijden ?

Het was vanwege die jongeman

hij had met haar wat medelijden

en stopte steeds en hielp haar dan.

Ze hield niet echt van schaatsen, maar

haar opa Rietveld schaatste daar

een galante jongeman, toen nog zo klein

't zou zelfs haar kleinzoon kunnen zijn.

© bert deben
Antwerpen, maandag 30 mei 2011.  

Gedicht op verzoek van Barbara Jansma geschreven bij haar tekening ‘Schaatsen’

een illustratie uit "Beppe Maaike's ondraaglijke vertellingen".

 

Impressies racen af en aan

.

.

8baan

Het rollercoastert in mijn hoofd

impressies racen af en aan

op zoek naar rechten van bestaan

alsof mij inspraak werd beloofd

ze smeken mij om bij te blijven

en reiken mij ideeën aan

die mij nadien alweer ontgaan

nog voor dat ik ze op kan schrijven

slechts af en toe hou ik mij vast

aan iets dat mij wel boeiend lijkt

dat doe ik dan seconden lang

veel langer is niet echt gepast 

 

want zoveel wordt mij aangereikt

en alles lijkt van groots belang.

© bert deben  

Antwerpen, donderdag 20 mei 2010

.

Ik laat jou met de tijd verzachten

Er straalt een beetje zilver rond

zo schijnt de nacht op jouw gezicht 

de volle maan deels uitgegomd

de wolken milder bijgelicht

 

ik heb jou schoonheid toegedicht

die niemand buiten mij verstond

en zag jou zoals jij wellicht

niet eens jezelf verbeelden kon

je zal ook nooit uit mij verdwijnen

je bent er nog, maar buitenspel

gegrift, getekend in gedachten

maar minder klaar, in stippellijnen

jouw felle kleuren nu pastel

ik laat jou met de tijd verzachten.

© bert deben

Antwerpen, zondag 30 september 2007, voor Frank.

. 

Wintertijd

.

Wintertijd  

De zomer slaapt nu in de schuur 

totdat het straks weer lente wordt 

de klok staat weer op winteruur 

en dagen werden ingekort 

’s avonds sluiten de gordijnen 

en gaat weer de verwarming aan 

de zon zal maanden minder schijnen 

het is een tijd om stil te staan   

 

als eertijds bloesems in de lanen 

vergaat het nu dan ook de kleuren 

en soms ook pijnlijk teerbeminden 

soms deelt men vreugde, soms ook tranen 

wat aandacht weet ons op te beuren 

de winter is een tijd voor vrienden.  

 

© bert deben 

Antwerpen, vrijdag 28 oktober 2005, voor tante Josee.  

 

Tijd bestaat niet ...

 

          Antwerpen,  donderdag 13 november 2003,  01.15 uur,  op een bierviltje.

© foto : David De Backer 

 

Bijhorend achteraf geschreven gedicht: Na het vrijen steek ik een gedicht op 

  

Klein detail

Het was een klein detail

een pakje gekocht in een tankstation

snel verpakt in verkreukeld papier

zonder een lint

alsof je niet meer gedacht had

mijn verjaardag te moeten vieren

hoe je keek naar de klok

telkens weer een uur  

voorbij voor beiden

wachtend op het punt  

 

dat je nog niet had durven zetten.

© bert deben

Antwerpen, 30 september 2000 (na Frank B.) 

. 

Inzicht

Inzicht 

Wat ik diep had weggeborgen

staat plotseling weer voor mij

telkens ik verdrink in zorgen

flits mijn leven mij voorbij

chronologisch achterwaarts

en zelfs netjes op een rij

steeds als ik mistroostig ben

kijk ik weer in het verleden

naar elke strijd die ’k heb gestreden

en elke pijn die ik herken

de tijd die zo verloren ging

de eindeloze energie

er was, denk ik, nooit iemand die

zo somber aan één studie hing.

© bert deben

Antwerpen, 24 april 1992.