Zes zware stoelen staan hier langs de muren En de piano is van ebbenhout; Aan grijzen wand landschappen met figuren In zwarte lijsten met een streepje goud.
In zulke kamers is men altijd oud, De zomerdagen en de winteruren Zijn even lang, alles is sterk gebouwd En kan, ofschoon bouwvallig, eeuwen duren.
Er staan, zoals het hoort, voor de gordijnen Een oude cactus en een clivia, Die één week bloeien en dan verder kwijnen.
Hier heerst de vrede, de eeuwigheid bijna .... In zulke kamers drinkt men oude wijnen En denkt men rustig over 't leven na.
Jan van Nijlen (Antwerpen, 10 nov. 1884 – Vorst, 14 aug. 1965) uit: De dauwtrapper (Stols, ’s-Gravenhage, 1947)
Super mooi !
BeantwoordenVerwijderenGroetjes 🍀🥰❤️👻🐶
Het straalt een aangename rustgevende sfeer uit,
BeantwoordenVerwijderenextra mooi in deze veel te hectische tijden.
Mooie beschrijving van een bekende enscenering.
BeantwoordenVerwijderenDat was ik.
BeantwoordenVerwijderenhoe mooi daar hou ik van xxx
BeantwoordenVerwijderenAch ja,
BeantwoordenVerwijderenzo gaat het nou eenmaal:
een mens vervaagt
zo op den duur
als niet het beeld,
de stem, de geur
dagelijks wordt ververst.
Maar buiten beeld,
in hoofd of hart
(wie hier het antwoord weet
die mag het zeggen)
in hoofd of hart
blijft toch bewaard
tot in detail
wie iemand was,
en telkens opduikt
op vaak onverwacht moment!
Dirk Engelage