Vanbinnen - Reine De Pelseneer (Weesgedichten)

.

Uit Weesgedichten I, een project waarbij gedichten in allerlei steden een plaats krijgen op een etalage of vensterruit. Dit gedicht van Reine De Pelseneer ontdekte ik op een etalage in de Leopoldstraat in Turnhout.

Meer info: Weesgedichten - Het Verhaal

Ziel aan de wandel - Assyke Amri

..

.

ZIEL AAN DE WANDEL 

Je hebt soms van die dagen.

Dan loop je met je ziel onder de arm.

Je doet de gewone dingen.

Maar een stukje van jou is er niet bij.

Zo´n dag was het vandaag.

Alles liep gesmeerd, het koken, de maaltijd, het naar bed sturen van 

het kleine grut, een rustige avond op de bank, een beetje bijpraten 

en ervaren dat je elkaar nader komt.

Maar dan gaat lief naar bed en jij voelt dat het jouw tijd nog niet is, 

want je ziel die wil daar weg, daar van onder je arm. Je moet iets, maar  

je weet niet wat.

En terwijl je je laptop opent, die toch meestal de functie vervult van 

een platte vuilnisbak, staar je naar de leegte en hoor je geen respons.

Je staat op het punt je computer af te sluiten, want wat je zocht dat 

vond je niet.

Dan hoor je een harde doffe klap!

Vanaf de schutting van de buren is een grote rode kat bovenop de 

tuintafel gesprongen.

Vlak voor hij de tafel weer wil verlaten, ziet hij mij en ik hem. Hij 

bevriest in zijn beweging, voelt zich duidelijk betrapt.

En ik…ik voel hoe mijn ziel haar plekje weer hervindt.

© Assyke Amri 

April 2012

.

Leven na de dood

 Het Huis

Er tekent zich een plant af

op de muur

en de luchter licht

sinds gisteren weer op

voorheen hing er maanden stilte

een grijs verleden

waaruit ze weigerde weg te gaan

er moesten kleinkinderen komen

warme kersten 

zomers met een plonsbad in de tuin

nu schijnt er licht doorheen de kamers

en blijkt er leven na de dood te zijn.

© bert deben

Antwerpen, vrijdag 01 augustus 2008,

vanwege nieuwe achterburen.

Werd aug. 2008 al een keer op het Volkskrant-blog geplaatst.

Ik zocht in jou hoe klein ik was ...

.

gepubliceerd in 'Vertalersweelde, GIORGIO BAFFO e.a.' Stichting Spleen A'dam, okt. 2021

Origineel handgeschreven: Antwerpen, 18 september 2000, voor Frank B. 

(Het huis waarin wij samenwoonden, deel II)

Paleisjes voelen

.

zaterdag 1 februari 2020, A59, op weg naar Nijmegen.

gedicht werd maart 2021 gepubliceerd in 

e-bundel ‘Thuis’ van stichting ‘UitJeErvaring’

Het Huis (een laatste gedicht)

.

. 

         Het Huis

           (een laatste gedicht)  

.

Ik zie de schaduwen, de schijnen

contouren van verleden tijd

die straks alleen in mij verdwijnen

ik zie liefde en gelegenheid  

ik zie de velen één voor één

nog even de revue passeren

en dan weer gaan en bijna ween

ik net nog niet, ik blijf beweren  

dat het goed is om mee te nemen

wat gebeurd is hier, en het huis

te laten aan wie na mij komt

nog eventjes hun keuken zemen  

terwijl ik voor het laatst hier kuis

wordt ook mijn ziel hier uitgegomd. 

 

© bert deben

Antwerpen, woensdag 4 maart 2015.

Een laatste gedicht in het huis geschreven. 
 

Pied-à-terre

 

Pied-à-terre  

.

De dichter houdt graag een voet aan de grond

terwijl hij zoekt naar gevoel of een zin

naar al wat hij denkt dat een nieuw begin

zou kunnen zijn – hij beoogt, hij kijkt rond  

wie hem voorbij loopt, wat men achterlaat

een indruk, een ruwe schets, een idee

hij registreert, schrijft het op, neemt het mee

plooit het samen, staat dan recht en verlaat  

zijn bankje, het park, de hangende brug

van waar hij kijkt naar hoe mooi men ginder  

de verte aanschouwt, hij mijmert, hij denkt

als ik daar, als ik ooit … hij fronst, neemt vlug  

het blad en schrapt, want soms kan het minder

terwijl hij reeds van daar naar zichzelf wenkt. 

 

© bert deben

Zondag 16 november 2014, stadspark Antwerpen.  

11 december 2014 werd ik eigenaar van een appartement waarvan ik vroeger altijd dacht: Dààr zou ik willen wonen! Veel kleiner dan waar ik voorheen woonde, maar wel 10 hoog (dus eigenlijk een pied au ciel !) met zicht op een groot deel van Antwerpen en vlak bij het stadspark, een favoriete plek om te schrijven.
  

     In een ver verleden was het slechts 4 hoog en een hotel: 

       Loosplaats eind 19de eeuw, scan uit '100% Expo' N°26, Cultuurmagazine van de Provincie Antwerpen.  

 

Het huis waarin wij samenwoonden

.

 

 

Kleine bijhorende note:  

 

Zaterdag 6 december werd een compromis getekend voor de verkoop van het huis waar ik 18 jaar lang wel en wee mocht beleven en beschrijven.  Als ode aan het huis o.a. dit gedicht, alsook hier onder nog enkele links naar andere gedichten die ik er schreef:

 

- Ik schrijf mij in gedichten neer

- De liefde kent geen nederlagen 

- Zo kwetsbaar sta ik plots weer in het leven 

- Je ruimt mijn resten op en gaat tekeer 

- Ik raam de maten van jouw meubels

- Na het vrijen steek ik een gedicht op

- Ik streel het bed waar jij en ik begon

- Mijn grote vrees 

- Stadstuintje 

- Eindelijk Thuis

 

 

Mijn nieuwe schrijfkamer:

.

 .

mijn dichters- annex fitnesskamer te Vogelwaarde

die we dit weekend afgewerkt hebben

aankleding, invulling en gedichten volgen ...

 

Ik vraag mijn muze

waar ik ben

ze draait rond mij

omhelst mij teder

fluistert zachtjes

in mijn oor:

 

“Thuis, mijn liefste,

  eindelijk thuis!”

 

 

© bert deben

http://bertdeben.blogspot.com/2014/02/eindelijk-thuis.html

   

 

de inhuldiging:

 

 

 

Een kakkerlak op huizenjacht

 

Een kakkerlak, een tamelijk grote
was samen met zijn echtgenote
op huizenjacht en wilde weten
of men er van de vloer kon eten
en of er ruimte was in kasten
voor al hun kinderen en gasten.
 
 
© bert deben
Flight QF31, Sydney - Singapore, donderdag, 06 maart 2008. 

.

Ondanks al de ruimte

.

Het huis waarin wij samenwoonden

Daar ligt het puin, daar staat het schuin 
bekeken worden, gebroken tussen pijn 
daar ligt weer al mijn hoop en liefde die 
geen liefde is, verleden tijd en weer voorbij 

en waar sta ik – en waar ben jij, met al jouw 
stiltes – zwijgend van ik zie jou graag en 
tergend traag verankerd tot verdwenen 
zijn – omlijnd met zwart, een kwart van 

een decennium – en waar zijn wij en 
al dat neigen naar … elkaar zozeer 
verlangen – hoe spookt het door mijn 
denken aan – het klaargekomen kijken naar 

de lichtjes die jouw ogen zo gelukkig toonden 
jouw ziel, het huis waarin wij samenwoonden. 
 

© bert deben 
Antwerpen, 17 september 2ooo, voor Frank. 

 

http://bertdeben.blogspot.nl/2014/12/het-huis-waarin-wij-samenwoonden.html 

Elkaar verguizen

 

Elkaar verguizen hing dreigend als een onweer

over goede bedoelingen die wij tot een thuis

hadden uitgebouwd, vertrouwd, genoegzaam

met elkaar overweg gegaan tot in een bestaan

van stilte. Het bed niet langer meer een neigen

naar dicht bij elkaar zijn, de klaargestoomde

maaltijden in ijltempo, het bittere zwijgen

het dreigen tot nooit meer ‘ik zie je graag!’

Verbazing, dat liefde zo snel kon verdwijnen

in gedeelde verveling, vlinders terug in hun

cocon, bloemen verwelken en huisjes vergaan

het cliché dat wij dachten over te kunnen slaan.

© bert deben

Antwerpen, zaterdag 24 juni 2000, voor Frank B. 

.

Eindelijk thuis

Thuis

Ik vraag mijn muze

ten dans

ze knikt beleefd

en draait een pirouette

met niets dan woorden

om haar heen

 

ik scherp mijn pen

noteer alvast

een nieuw begin:

       Ik vraag …  

ik zie in haar mijn tranen

mijn eenzaamheid

mijn twijfels

ik hoor het woordje

‘angst’ ontvallen

ik raap het op en

koester weer

het kind in mij  

ik zie mezelf

in hoeken staan

de handen hoog de hemel in

en zie het slaan

van heel dichtbij  

maar zie in mij

de liefde ook

die toe mag slaan

met warme drift

en telkens weer  

een vluchtmisdrijf 

ik zie mezelf

zo ouder zijn  

in handen van

te veel beminden

en draai mij
rond hun vele vingers  

totdat ik vlucht

in eenzaamheid  

ik vraag mijn muze

waar ik ben

ze draait rond mij

omhelst mij teder

fluistert zachtjes

in mijn oor:  

“Thuis, mijn liefste

, eindelijk thuis!” 

 

 

© bert deben

Antwerpen, 29 december 1999 (laatste gedicht van de eeuw)   

Men kan pas thuis zijn als men thuis is in zichzelf.  

  

jan. 2024 op poster in Gedichtenstraat/poëziewandeling te Zelem/Halen

en gepubliceerd in bijhorende bundel.

Moeder inspecteert het venster

Thuis

Voor moeder moet het leven heel doorzichtig zijn
een levensinhoud vol ammonia en javel
ze zal het huis ook nooit verlaten, zonder snel
het glas te controleren achter het gordijn

je kan de ruiten schijnt ook kuisen met azijn
is haar antwoord, als vader haar bezorgd vertelt
dat de wereld naar de kloten gaat, ze voorspelt
dat het zelfs schoner zal zijn, maar de zonneschijn

toont haar vegen die ze vroeger toch nooit echt had
ze grijpt dus opnieuw naar het oude procedé  
en naar haar emmers en haar zeemvel en gedwee
verwijdert ze al de strepen en elke spat

vader gaat tegen het beleid op oorlogspad
moeder, inspecteert het venster en is tevree.


© bert deben 
Antwerpen, zondag 20 juni 1999,
geschreven na het zien van de film ‘The Hanging Garden’. 

Nergens thuis

 

Thuis tikt de klok

zoals ze nergens tikt 

nergens voel ik me thuis.

© bert deben

Edegem, 6 juli 1988.