donderdag 24 december 1998

The Turkey Blues




The Turkey Blues

Een kerstkalkoen te Strombeek-Bever
kreeg plots problemen met zijn lever
omdat die tijdens een diner
gesneden werd, en wel in twee.

‘Niet leuk’ – sprak hij, verkrampt van pijn
‘Ik ben ontdaan, van kop en veren
en moest gepluimd zelfs marineren
in kruiden en goedkope wijn,
ik werd gevild, bestrooid met zout
men stak met vorken in mijn bout
en met iets vreemds dat in mij zit
werd ik tot stoven toe verhit !’

‘Men had nochtans aan mij beloofd
nog net voordat ik werd onthoofd
dat ik op ’t feest van licht en schijn
de eregast zou mogen zijn,
maar als men mij nu nog één keer
met vork en mes bewerkt als nu
en overgiet met hete jus,
dan hoeft dat feest voor mij niet meer !’


© bert deben
Turnhout, 08 december 1998.

 

.

zaterdag 18 juli 1998

De dood springt mee het water in

.

De dood springt mee het water in 
en luistert naar mij als ik zwem 
mijn diepste leed vertel ik hem 
en ook hoezeer ik hem bemin 

‘elk einde is een nieuw begin’ 
verzekert hij met koele stem 
omarmt mij teder in een klem 
en neemt mij mee de diepte in 

ik zie voor mij mijn levensloop 
en al de pijn en het gemis 
en hoe ik alles liet begaan 
terwijl de doodsdrang binnen sloop 

verzinkend in de duisternis 
zie ik opeens mijn kind ook staan. 


© bert deben 
Port Des Torrent, Ibiza, bij het zwembad, 18 juli 1998. 
foto: onderwater museum in Cancun, Mexico 
 
Twee laatste strofen volledig nieuw 30 december 2007. 

Originele eindstrofes: 

ik zie voor mij mijn levenslot
de schoonheid ook, ik zie zelfs God
en hoe wat dood lijkt toch nog leeft 

terwijl de Dood nog aan mij kleeft
en ijzig raakt tot op het bot
voel ik hoe alles liefde geeft. 

 

dinsdag 7 juli 1998

De Knobbelhokko

.


De knobbelhokko 

De knobbelhokko zit hier stil 
geen mensenkind dat naar hem kijkt 
omdat hij niet in ’t minste lijkt 
op wat men hier aanschouwen wil 

een olifant, een krokodil 
een aap die op een buurman lijkt 
een leeuw die met zijn manen prijkt 
de knobbelhokko zit slechts stil 

de knobbelhokko zit hier maar 
en staart een beetje voor zich uit 
denkt hij aan ’t amazonewoud
de kleuren daar en het geluid

ooit was het beest een vogel daar
hier is hij slechts een kooi-inhoud.


© bert deben
Antwerpen, 7 juli 1998, geschreven in de Zoo.
Photo by David J. Stang 

 .


dinsdag 23 juni 1998

soms mag alles ophouden van mij

..


Zelfportret


Ik ben wie ik ben en meer ook niet
soms keizerlijk, soms onderdaan
soms vol talent, soms onbekwaam
ik ben mijn glimlach en verdriet

ik ben wat men niet altijd ziet
een speeltje in een grabbelton
maar ook de ondergaande zon
zowel subtiel als expliciet

ik ben het water in de wijn
de kruiden en het zout der zee
soms ongelukkig, dan weer blij
en even zuiver als onrein

soms leef ik graag en met je mee
soms mag alles ophouden van mij.


© bert deben
Turnhout, 23 juni 1998.

 .

maandag 30 maart 1998

Rusten is ook een werkwoord

                                                                                                 
                  

Rusten is ook een werkwoord
net als zien, in ‘graag zien’
of voelen
in de zin van
mij goed voelen bij jou

niets is mooier
dan samen in te slapen
als slingerplanten
door elkaar

tenzij dan
wakker worden
en merken

dat je er nog altijd bent voor mij.



© bert deben
Antwerpen, 30 maart 1998, voor Frank.



Het gedicht werd voorheen al op het (ondertussen verdwenen) Volkskrant-blog geplaatst en leidde er toe dat ik geciteerd werd door Prof. dr. P.J.A. (Peter), hoogleraar aan de Faculteit der Religiewetenschappen van de Radboud Universiteit Nijmegen, in een tekst over Duurzaam Geloven:

‘Rusten is ook een werkwoord', zo schrijft de Vlaamse dichter Bert Deben. Inderdaad, rusten is voor veel mensen een werkwoord geworden. Als we niet hoeven te werken, zorgen we wel dat we op andere manieren worden beziggehouden, jakkeren we wel voor andere doelen. We ruilen de ene hectiek in voor de andere. Maar we overschreeuwen dan onze eigen innerlijke stilte. We lijken in een trein te zitten die niet meer kan stoppen, en we kunnen er ook niet uitstappen. De trein rijdt maar door, tot de brandstof op is (ik leef nog in de tijd van de stoomtreinen), tot de energie is opgebrand: burn-out' noemen we dat.

De hele tekst kan men vinden op :
http://www.peternissen.nl/overwegingen/overwegingen-in-2011/137-weer-opladen.html

Het was aangenaam merkwaardig om mezelf hier terug te vinden (via google) en alvast een heel andere invalshoek …
.