Posts tonen met het label coma. Alle posts tonen
Posts tonen met het label coma. Alle posts tonen

zondag 9 mei 2021

 

Boterzuur

 

De laatste keer dat ik de hort op ging

werd ik zes dagen later wakker in een hospitaal

vastgebonden aan een bed met een buis in mijn mond  

een verpleger zei: “Aha, de junkie is eindelijk wakker!”

 

volgens mijn bloed had ik een enorme overdosis

Gamma Hydroxy Boterzuur binnen gekregen

het wordt ook soms vloeibare XTC genoemd

ik herinnerde mij dat ik zaterdag naar een fuif zou gaan

 

het zal dan wel, dacht ik zo … Men had mij gevonden

voor de poort van een garage, acht huizen voorbij

de mogelijke plaats delict, zo goed als verstikt in een

fluogroene brij die mijn maagvocht bleek te zijn

 

later zou ik in mijn dagboek lezen: ‘smoothie gemaakt

van banaan, spinazie en sinaasappelsap’, dat verklaarde

alvast de bizarre kleuromschrijving. Eerder was dan weer  

gebleken dat ik donderdagnacht al was binnen gebracht

 

niet dat ik me er zelf nog iets van herinner, maar toen

was ik ‘even iets gaan drinken’ dixit mijn dagboek

en dixit de kroegbaas was ik daar ‘onwel’ geworden

waarna hij een ambulance had laten komen

 

terugblikkend op bovenstaande feiten klopt er iets niet

maar toen ik uit de coma wakker werd en nog een week later

uit het hospitaal ontslagen, overheerste iets als covid19

het ganse land en de wereld en alles werd afgesloten

 

ook het politiedossier.

 

© bert deben

Vogelwaarde, zondag 9 mei 2021, 14 maanden later, nog steeds verbaasd. 


dinsdag 19 januari 2016

Intensive Care

 .
 
 
 
 
 
 
 
 
.
.
Intensive Care  
.
Er ademt een slangetje voor haar
een pomp zuigt alsmaar op en neer
en naast haar staan de apparaten
die strikt het leven controleren  

maar wat is leven – ze is niet dood
de dokter spreekt van toch een kans
en dat ze slaapt en ook niets voelt
haar hartslag is nog steeds stabiel  

maar als ik vraag wat hij bedoelt
of het haar hart is of de pomp
die haar hier nog in leven houdt
dan knikt zijn hoofd wat wezenloos  

ik ken haar al een gans bestaan 
zelfstandig als een fiere vrouw
het hoofd bij alles opgeheven
dit is wat zij beslist nooit wou. 
 
 

© bert deben
Trein A’pen – Brussel, donderdag 21 mei 2015, geschreven voor de VUmc-poëzieprijs
met als thema ‘Levenseinde’ waar het de selectie van 60 beste gedichten haalde.
 

werd gepubliceerd in Po-e-zine nr 12  
 

vrijdag 27 februari 2004

Diepe slaap / In het licht (gedichten voor moeder)


I.
 
Diepe slaap, toestand ongewijzigd
buiten sneeuwt het, valt de koude als
een deken op de aarde, alles wit, ik zie
de sneeuw, maar niet meer wat er
onder zit – de stilte, kleurloos in
gedachten, alleen maar wachten
hopend dat de bel niet gaat, de telefoon
ik ben jouw zoon, maar reeds verweesd
 
de kansen dat je nog geneest zijn
bitter klein, hoe intensief de zorgen ook
gebroken twijgje in de winter van het leven
te lang vast aan een moederstam, ik kreeg
niet eens de kans om nog te zeggen wat
ik zo lang voor mezelf bewaarde
 
donderdag 26 februari, buiten sneeuwt het
als een deken valt de koude op de aarde.
 
 
© bert deben
Antwerpen, donderdag 26 februari 2004,
voor moeke, in sub-coma n.a.v. een dubbele longontsteking.

II.
 
Het sneeuwt nog steeds
geen tranen zijn het, maar kristallen
ze blijven op de aarde vallen
of hier als woorden op papier
 
de deur nog altijd een kier
je lichaam slechts verpakt in linnen
zo kijk je reeds de hemel binnen
je geest nu halfweg daar en halfweg hier
 
ik weiger uit verdriet te wenen
het zat altijd in onze genen
een soort van vreemde koppigheid
zo raken wij onszelf nooit kwijt
 
tenzij ik mij in een gedicht
en jij jezelf daar deels nu in het licht.
 
 
© bert deben
Antwerpen, vrijdag 27 februari 2004,
voor moeke, die op die dag volledig in coma ging († 23 maart 2004).  


bijhorend: In memoriam moeder