zaterdag 5 februari 2011

De Kikker en de Koning, een sprookje over onbeantwoorde liefde en een kus ...



De Kikker en de Koning 
   
Er zat, met hele grote kaken
een kikker gans de tijd te kwaken:
“Zoen mij, zoen mij, wees niet bang !”
zo kwaakte hij zijn klaaggezang
al dagen- en al nachtenlang
zonder ophouden of staken .
 
En bleef men kijken naar de kikker
dan maakte hij zichzelf nog dikker
en riep naar al wie naar hem wees
“Zoen mij, zoen mij, heb geen vrees !”
maar hoe hij kwaakte ook of gilde
er was niemand die hem zoenen wilde …
 
Men haalde er zelfs de koning bij
de kikker pompte fier en blij
zijn kaken als pompoenen dik :
“Zoen mij, zoen mij, heb geen schrik !”
 
De koning luisterde een ogenblik
maar lachte schuddend toen hij zei :
“Jij lijkt mij wel de volle maan,
ik zoen jou niet, geen denken aan !”
de koning met gevolg ging heen
de kikker bleef nu gans alleen …
 
Hij kon geen mens of dier bekoren
hij mocht de mens zelfs niet meer storen
dus bouwde men na lange duur
rond hem, een hele dikke muur
nog hoger dan een kerktoren
maar zonder vensters, zonder deur
hieruit ontsnapte zacht gezeur :  
“Zoen mij, zoen mij, heb geen angst,
ikzelf ben ’t eenzaamst nog en ’t bangst …”
 
In de hoop, dat men hem toch zou horen
blies hij zich op als nooit tevoren
zijn kaken als een luchtballon
en groter nog, zelfs als de zon
en toen klonk over berg en dal :

“ZOEN MIJ, ZOEN MIJ !”  

en dan :

“KNAL !”  

waarna de mensen heel geschrokken
met z’n allen naar de toren trokken.
 
Er werd gehuild, er werd gerouwd
de toren die men had gebouwd
werd steen per steen weer neergehaald
de koning, die hem had betaald
brak mee de boel af tot de grond
’t was trouwens hij ook die hem vond :
de kikker, liggend tussen ’t puin
zijn hoofdje slap, een beetje schuin.
 
De koning zoende hem terstond !
toen opende de kikker weer zijn mond
en riep met dikke kaken fel :

“Zeg poetste jij jouw tanden wel !?!”
 
   
© bert deben
Turnhout, 23 februari 1999, voor Dana.
 
.

16 opmerkingen:

  1. Nog commentaar leveren ook :-). Goed voor een brede lach!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. ik moest aan een brulkikker denken en ook aan mijn gedicht: 'Het risico dat jij prinsen en ik een kikker was'denken; ik zal dat tzt nog eens hier neerzetten

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Een namiddernachtelijke reactie, dierlijk mooi, "hoor" het je voordragen!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. ik heb het voorgelezen
    tot de KNAL:)

    tandenpoetsen heel belangrijk!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. marije Hendrikx14 april 2011 om 13:47

    wat 'n mooi, lief en menselijk kikkersprookje

    BeantwoordenVerwijderen
  6. De moraal bevalt me wel.
    PS je bent één keer 'me' vergeten in 'zoen me',maar mss zie ik het fout? Sorry, dan.

    Wordt dit vanavond dus het succesnummer?

    BeantwoordenVerwijderen
  7. En mss loopt 'kerketoren' beter in de maat...:-)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. @ Brekebeen : knap opgemerkt van die ontbrekende 'me' - moest er zelf naar zoeken, ondertussen aangepast (met dank !).
    De kerktoren loopt op zich wel (als ik het hardop lees).
    Het wordt alvast de opener vanavond, ik mag hopen dat de andere gedichten (ook diepgaander en persoonlijker werk) enig succes mogen hebben ... ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Dat was toch een heel onverwacht einde.Je zult toch maar zo'n afschrikwekkend uiterlijk hebben, dat niemand jou kussen wil.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ha! Leuk! :* (met zoenteken)

    denkend op FB te zijn......

    xje

    BeantwoordenVerwijderen
  11. telkens een glimlach als ik het lees, heerlijk...

    BeantwoordenVerwijderen
  12. heerlijk sprookje met een geweldig einde!

    BeantwoordenVerwijderen