in een blaadje van een boom

Een mens kan veel leren 

van iemand die geluk kan vinden 

in enkel een blaadje van een boom. 

 

© bert deben 

 Vogelwaarde, 3 jan. 2026, voor Anne 

DIS - nominatie Het Park Vertelt - Binnenwereld | menTaal

DIS 

Ik zie hoe hij naast me kijkt

hoe ik er niet toe doe

hoe hij praat

met de man achter mij

ik zie hem in spiegelbeeld

hij heeft mijn haar en mijn gezicht

hij heeft mijn kleding aan

als hij knikt dan glimlach ik

als hij twijfelt sluit ik de ogen

als hij zwijgt deel ik de aandacht

en hang ik aan zijn lippen

dan hoop ik

dat stilte de uitweg is

dat hij weer in mij zal verdwijnen.

© bert deben

Brussel – Antwerpen, donderdag 18 oktober 2012.

Herwerkt april 2024 voor de dichtwedstrijd van Het Park Vertelt. 

 

 

DIS: is een dissociatieve identiteitsstoornis is een chronische, aan amnesie verwante aandoening waarbij je twee of meer identiteiten of persoonlijkheden (alters) ervaart die elkaar afwisselen. De alter ego’s hebben een eigen identiteit (naam, leeftijd, geslacht, karakter en herinneringen). Onder bepaalde omstandigheden neemt een van deze alter ego’s de controle over.  

DIS werd 31 aug. 2024 genomineerd uit 116 inzendingen voor de dichtwedstrijd van het Festival Het Park Vertelt te Oosterbeek. Het thema van deze wedstrijd was 'Binnenwereld | menTaal' en stond net als deze 17de editie van het Festival in het teken van het uit de schaduw halen van mentale problemen. De 1ste prijs voor deze wedstrijd ging naar Monica Boschman voor haar gedicht 'Eierhortje'. Bennie Sieverink kreeg de 2de prijs voor 'Zin', de 3de prijs ging naar 'Buikgevoel' van Sara De Lodder. Er was ook nog een speciale vermelding voor 'O' van Christine Van den Hove. 

Mijn gedicht werd, samen met de andere genomineerde gedichten en werk van Ester Naomi Perquin, Erik Jan Harmens en Jesse Laport, opgenomen in de fraaie festivalbundel 'Binnenwereld' en door mij op het Binnenwereld podium voorgedragen tijdens de prijsuitreiking: 

fotografie: Anneke Buys              

Beschouwend bij het strand ...

 .

Over het muurtje - Erik De Velder

.

Erik De Velder (Londerzeel, 1970) genoot een opleiding aan de KU Leuven en was jarenlang trainer Nederlands voor anderstaligen, in zijn vrije tijd was hij een verwoed sporter. Begin mei 2007 veranderde een zwaar auto-ongeluk zijn leven voorgoed en volgde een revalidatieproces dat nog steeds gaande is. Als ervaringsdeskundige rolstoelgebruiker engageert Erik De Velder zich o.a. voor comfortabelere openbare ruimtes en toegankelijker openbaar vervoer. 

‘Met een rolstoel door Brussel', een reportage met Erik De Velder over de mobiliteit in Brussel  kan men lezen via: https://www.bruzz.be/mobiliteit/met-een-rolstoel-door-brussel-2018-02-08

Het gedicht ‘Over het muurtje’ van Erik De Velder komt uit de bundel ‘Ontdooid, onbeperkte poëzie’, in 2014 uitgegeven i.o.v. het VFG (Socioculturele vereniging die ijvert voor keuzevrijheid en zelfbeschikking van personen met een handicap). De bundel, geschreven door of voor mensen met een beperking, bevat gedichten die aanklagen, ontroeren, in perspectief plaatsen en inzicht brengen. Erik De Velder greep met dit gedicht de kans om met weinig woorden een lang verhaal samen te vatten.

Bij het project ‘Ontdooid, onbeperkte poëzie’ hoort ook een gedichtententoonstelling die je nog steeds uit kan lenen via het VGF. Alle info hierover vind je via de link: https://www.vfg.be/te-leen-gedichtententoonstelling-ontdooid 

Behoorlijk - Fiducia Caro | VFG

.

een grappig poëtisch cadeautje dat ik kreeg tijdens mijn kennismakingsgesprek 

als kandidaat vrijwilliger (begeleider) voor het VFG (ondertussen Ditovzw) 

(Vereniging personen met een handicap) 

https://www.vfg.be/  

website Fiducia Caro:

https://fiduciacaro.be/

.

Emma

.

 

.

Emma  

.

Hoe groot de wereld is beseft ze niet

ze tast in wat wij als het duister zien

ze hoort ons niet, ze speurt, ze ruikt 

ze voelt, ze raakt, ze wordt gewaar  

ze observeert met huid en hand

en proeft en snuift en ondervindt

wat wij verleerd zijn te ervaren

details van regen, geuren, wind  

ze springt, voor haar is al wat is

meer dan genoeg om te ontwaren

ze kirt, ze lacht, het is een kind

dat tast en voelt en in een steen  

veel meer, dan wij kunnen begrijpen

soms haar complete wereld vindt.  

© bert deben

Vogelwaarde, zaterdag 2 januari 2016, voor Anne.

.

'Emma' kreeg vrijdag 15 april 2016 een Speciale Vermelding 

tijdens de twaalfde poëziewedstrijd vtbKultuur te Opwijk en 

werd gepubliceerd in de verzamelbundel v/d wedstrijd

. 

De foto komt uit de aangrijpende film 'Marie Heurtin',  een waargebeurd verhaal rond de doof en blind geboren Marie Heurtin (1885-1921):

  

Enkele links waar men meer kan vernemen rond doofblindheid: 

http://www.ushersyndroom.be/  

https://nl.wikipedia.org/wiki/Doofblindheid 

https://www.doof.nl//doofblind/ 

Het kreupele meisje - Juan Ramón Jiménez

.foto: Handicap International n.a.v. de Universele Dag van het Kind                     



.

Het kreupele meisje  

.

Het meisje lacht: ‘Wacht,

ik haal mijn kruk!’  

Zon en rozen.  De ritselende

frisse bomenlaan werpt

heldere groene vlakken.  Gekwetter

van vogels, een lichte bries.

Het meisje lacht: ‘Wacht,

ik haal mijn kruk!’  

Een hemel van droom en zijde

dringt door tot in het hart.

De witgeklede kinderen spelen,

gillen, zweten, rennen toe:

‘Loooop!’

Het meisje glimlacht: ‘Wacht,

ik haal mijn kruk!’  

Haar ogen glanzen.  Haar been

hangt verdraaid en vreemd.

Haar schouder doet pijn.  Ze hijgt

tegen de boom.  Ze gaat zitten.

Ze lacht en huilt en lacht: ‘Wacht,

ik haal mijn kruk!’  

Maar de vogels wachten niet,

de kinderen wachten niet.

De lente maakt ze dronken.

Het is het feest van wie loopt en vliegt …

Het meisje glimlacht: ‘Wacht,

ik haal mijn kruk!’ 

 

Juan Ramón Jiménez (1881-1958)

(vertaling : Elly de Vries-Bovée)  

 

 

Juan Ramón Jiménez Mantecón was een Spaanse dichter en Nobelprijs-winnaar. Een van zijn belangrijkste bijdragen aan de moderne poëzie was het concept "poesia pura," ofwel zuivere poëzie. Jiménez ontving de Nobelprijs voor de literatuur in 1956.

 

Meer over zijn leven:

Wikipedia/Juan Ramon Jiménez

Foto: Biografia y vida

 

  

Love poem to no one in particular - Mark O’Brien

Love poem to no one in particular

 

Let me touch you with my words
For my hands lie limp as empty gloves
Let my words stroke your hair
Slide down your back
And tickle your belly
For my hands, light and free flying as bricks
Ignore my wishes
And stubbornly refuse to carry out my quietest desires
Let my words enter your mind
Bearing torches
Admit them willingly into your being
So they may caress you gently
Within

Mark O’Brien

(July 31, 1949 – July 4, 1999)

from: ‘Love & Baseball: poems on America's favorite pastimes’ 

(poem read in the movie "The Sessions")

 
 
Liefdesgedicht voor niemand in het bijzonder
 

Laat me jou beroeren met mijn woorden
Want mijn handen liggen levenloos als lege wanten
Laat mijn woorden door je haren strelen
Afglijden langs je rug
En krevelen in je navel
Want mijn handen, licht en vrij, zweven als bakstenen
Negeren al mijn wensen
En weigeren koppig om mijn stilste verlangens uit te voeren
Laat mijn woorden een weg banen in je denken
Toortsen dragen
Laat ze gewillig toe in jouw diepste zijn
Zodat ze jou teder mogen liefkozen
Van binnenin

 
Mark O’Brien
(vertaling: bert deben, 7 maart 2013)
 

Na het zien van de film ‘The Sessions’ was ik niet enkel ontroerd door het beklijvende verhaal van Mark O’Brien, maar ook door diens poëzie en vooral dan door bovenstaand gedicht, dat hij schreef voor zijn sekstherapeute, Cheryl Cohen Green, die hem hielp bij zijn wens om niet als maagd te moeten sterven.

 
Op z’n 6^de werd Mark O’Brien door polio zo goed als volledig verlamd en moest vanaf dan het grootste deel van zijn tijd doorbrengen in een ijzeren long, wat hem echter niet weerhield om te gaan studeren – hij haalde zelfs een diploma aan de universiteit van Berkely.  Als journalist schreef hij verschillende artikels rond de problematiek van gehandicapt zijn en het boek ‘On Seeing a Sex Surrogate’; als dichter schreef hij drie bundels en richtte hij zelfs een kleine uitgeverij (Lemonade Factory) op, toegewijd aan dichters met een handicap.
 
Rond het leven van Mark O’Brien zijn ondertussen al 2 films gemaakt, "Breathing Lessons", een documentaire film van Yessica Yu, waarmee ze in 1997 een Oscar won, en “The Sessions” (van Ben Lewin), gebaseerd op het boek ‘On Seeing a Sex Surrogate’, een absolute aanrader.

 

Meer achtergrond (Engelstalig) over Mark O’Brien en “The Sessions” kan je lezen op: 
http://en.wikipedia.org/wiki/Mark_O'Brien_(poet)

en https://en.wikipedia.org/wiki/The_Sessions_(2012_film)
.

Mark O'Brien (in de documentaire 'The Breathing Lessons')

  

de Fabel van Frits en Frank en Frauke

.

Frits en Frank en Frauke

Frits, een gids uit Sleeswijk-Holstein

gidste Frank en Frauke door de grote stad Berlijn

Frank sprak Frans en Frauke Fries en

Frits, de gids, sprak enkel Duits, maar allemaal

spraken zij gebarentaal

een taal waarin de handen letters zijn

en letters samen stille woorden

een taal die niemand hoorde

maar iedereen verstond  

Frits, de gids, bewoog ook met zijn mond

maar veel geluid kwam daar niet uit

ach wat, door al die auto’s in de stad

kon niemand iemand ooit verstaan

dus kon het enkel beter gaan

met tekens en gebaren

en Frank zei ‘ooh’ en Frauke ‘aah’ en

beiden vonden zij de stad zo mooi

dat zij besloten er te wonen  

Frank en Frauke, net als Frits

die spelen alledrie nu gids

en gidsen gasten door de stad

waar zij de mooiste plaatsjes tonen

dat doen ze nu al jaren

in elk hun taal en woordenschat

maar als ze ’s avonds samenzijn

dan spreken zij nog altijd fijn

de stille taal van hun gebaren. 

 

© bert deben

Antwerpen, 10 feb.2001.