vrijdag 14 januari 2022

Het winterpad

.
.
HET WINTERPAD  
.
Ik wandel op het winterpad
ik kijk niet om of niet opzij
want al wat was ligt achter mij
en heeft vandaag op mij geen vat  

ook al wie ik heb liefgehad
en zelfs wat is gaat weer voorbij
ik kijk niet om of niet opzij
ik wandel op het winterpad 

ik voel me van beproeving vrij
en stap rechtdoor, ik stap tot dat
er helemaal niets meer denkt in mij
verdwijnend in een jaargetij
ik wandel op het winterpad. 
 

© bert deben
Zaamslagveer, dinsdag 27 oktober 2015. 


foto: publicatie kwartaalblad Recht op Waardig Sterven, RWS jg. 39, nr.167, jan. 2022

12 opmerkingen:

  1. Het begint in de positieve zin .
    Prachtig Bert!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Voel de kou van die tijd.
    Je hebt winterkleding aangetrokken.
    Hoorbaar.
    Zucht

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Bert, je laatste gedicht ‘het winterpad’ vind ik overhéérlijk!!
    Ik voel er een immense rijping in!
    Alsof je - na een lange pijnlijke strijd - het ‘gehavend zijn’ en alle consequenties van die toestand aanvaardt...
    de lichtheid, bijna gewichtloosheid van iemand die zijn rugzakje leeg maakte en daarbij liefst de stilte van de oorverdovende, helende natuur opzoekt.
    Van harte een zachte verdere tocht gewenst,
    Liefs,
    Lieva

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Schitterend, een juweeltje.

    Simone

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Gehavend, weerloos
    Blijf 'k laveren
    Tot 'k zeggen kan
    't Tij kan immer keren

    Of anders kom 'niet weer...


    Dank, Bert, dit gedicht blijft zo warm - voor mij 💓.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Zwaar beladen
    vastberaden
    vooruit
    Niet versagen
    nieuwe dagen
    voor je uit

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Mooi-moeilijk als je dit transponeert naar iemand die op het pad der dementie niét terug kan keren... Raakt me in verschillende opzichten, pffft, effe moeilijk-mooi...

    BeantwoordenVerwijderen