Posts tonen met het label persoonlijk. Alle posts tonen
Posts tonen met het label persoonlijk. Alle posts tonen

zaterdag 18 oktober 2025

Frances danst



.

Frances danst

Opi moet dansen, ze speelt graag baas, de kleine spruit,
dus Opi danst. Ze roept snel: ‘Stop!’ Het is niet goed,
want veel te traag! Ze gaat mij tonen hoe het moet.
Opi moet filmen – ze legt mij vlug de werking uit:

Daar is de knop voor de muziek, daar moet ik drukken
om te filmen! Ze kijkt me aan en vraagt of het zal gaan.
Dan gaat ze heel erg zelfverzekerd op de dansvloer staan,
de vloer van de garage. Ze roept: ‘Opi, gaat dat lukken?’

Opi zegt dan ja en kijkt haar aan, ze wil dat het begint!
Opi drukt op filmen en op muziek en bij de eerste klank
explodeert ze, als dronk ze net voorheen een toverdrank
haar armen draaiend als wieken in een wervelwind,
ze tolt in rondjes, zwiert haar haren en stopt dan opeens.

Genoeg zegt ze! Ze wil het filmpje zien. Opi is stil,
moe van haar zo wild te zien met al haar dancing skills.
Ze bekijkt het filmpje, vindt het goed, ik ben het eens
met haar, waarna ze alles in slow motion herbekijkt.
Ze lacht en zegt dat ze nu zo traag als Opi lijkt!
 
 

© bert deben
Opi-gedicht voor Frances haar 8ste verjaardag.
Vogelwaarde, zaterdag 18 oktober 2025.


dinsdag 2 mei 2023

Mijn opa die werd doodgeslagen

.

.
Mijn opa die werd doodgeslagen 
door mannen met een kepie op 
ze voerden slechts bevelen uit 
het was hun dagelijkse job 

ze wisten zogezegd niet beter 
ze hebben het ook nooit geweten 
dat deze man mijn opa was 
zijn zij hem daarna ook vergeten? 

het was die tijd heel doodgewoon 
want bij een oorlog hoort geweld 
ze wilden heerschappij verwerven 
mijn vader heeft het mij verteld 

dat hij zijn vader zo zag sterven 
hij was een jongen van dertien 
hij stond er bij en moest het zien 
dat was normaal toen in die dagen 

ze noemden dat toen efficiënt 
mijn opa die werd doodgeslagen 
ik heb hem dan ook nooit gekend. 


© bert deben 

Voor August Deben (21 april 1902 – 13 februari 1942) 

N.a.v. de schrijfopdracht van schrijversgezelschap Apropos 
met als mei-thema: ‘gewetenloos’. 

foto: Buchenwald memorial 2007 


woensdag 1 juni 2022

Wat nog jong is in mij

.


Wat nog jong is in mij  

Als ik zo ’s avonds in de spiegel kijk
zie ik een man die ouder is dan ik
en wat hij zoal meedraagt in zijn blik
die ik, daarvan geschrokken, snel ontwijk

misschien moet ik hem beter leren kennen
zo denk ik daarna, liggend in mijn bed
maar iets in mij dat tekent ook verzet
en wil niet aan het ouder worden wennen

waarom niet, ach er zullen mensen zeggen
dat ik de waarheid niet wil zien zoals ze is
en weer anderen die geven mij gelijk
dat ik weiger mij bij leeftijd neer te leggen
en liever, naar wat nog jong is in mij kijk.

 

© bert deben
Brussel, Fontainaspark, zaterdag 21 mei 2022,
vóór het mee opstappen in Brussels Pride en n.a.v. mijn vervroegd pensioen op 1 juni. 
foto: The Swaddle/Young at heart:
Staying young at heart might also mean staying young at brain.
.

zondag 9 mei 2021

 

Boterzuur

 

De laatste keer dat ik de hort op ging

werd ik zes dagen later wakker in een hospitaal

vastgebonden aan een bed met een buis in mijn mond  

een verpleger zei: “Aha, de junkie is eindelijk wakker!”

 

volgens mijn bloed had ik een enorme overdosis

Gamma Hydroxy Boterzuur binnen gekregen

het wordt ook soms vloeibare XTC genoemd

ik herinnerde mij dat ik zaterdag naar een fuif zou gaan

 

het zal dan wel, dacht ik zo … Men had mij gevonden

voor de poort van een garage, acht huizen voorbij

de mogelijke plaats delict, zo goed als verstikt in een

fluogroene brij die mijn maagvocht bleek te zijn

 

later zou ik in mijn dagboek lezen: ‘smoothie gemaakt

van banaan, spinazie en sinaasappelsap’, dat verklaarde

alvast de bizarre kleuromschrijving. Eerder was dan weer  

gebleken dat ik donderdagnacht al was binnen gebracht

 

niet dat ik me er zelf nog iets van herinner, maar toen

was ik ‘even iets gaan drinken’ dixit mijn dagboek

en dixit de kroegbaas was ik daar ‘onwel’ geworden

waarna hij een ambulance had laten komen

 

terugblikkend op bovenstaande feiten klopt er iets niet

maar toen ik uit de coma wakker werd en nog een week later

uit het hospitaal ontslagen, overheerste iets als covid19

het ganse land en de wereld en alles werd afgesloten

 

ook het politiedossier.

 

© bert deben

Vogelwaarde, zondag 9 mei 2021, 14 maanden later, nog steeds verbaasd. 


zondag 10 januari 2021

Een mes in de rug


Je komt bij me binnen 
steekt een mes in mijn rug, draait tot het kraakt 
en zegt dat je het beste met me voor hebt 
wat je zelf ook gelooft 

waarna je me alles ontneemt wat je eerst had beloofd 
verontwaardiging doe je af als ondankbaarheid 
ik ben alles kwijt 

weken later bel je me op en vraagt 
hoe het nu met mij gaat, je biedt excuses aan 
omdat je toch iets te ver bent gegaan 

ik zeg: wel wat laat … 
wat je zeker begrijpt, maar niet echt wil verstaan 
je vraagt of ik niet wil bezinnen 

ik geef je het mes terug 
het komt bij je binnen.  
 
 
© bert deben 
Vogelwaarde, zondag 10 januari 2021, voor R. 
 
 
 

                                                                                                                          .gepubliceerd in bloemlezing Po-e-zine 17 okt. 2021 

woensdag 30 december 2020

Ontslag (per direct)



ONTSLAG (per direct)

Daar stond ik dan, gedumpt, een doos in de hand
met persoonlijke spullen, 20 jaar een trouwe
bediende, maar geen reden om mij aan te houden
tot vervroegd pensioen, zoals beloofd en gepland

de firma, die net als ik 60 werd dit jaar
had berekend dat het toch voordeliger is
om mij uit te betalen, mijn verbintenis
werd verbroken, ik stond er als een bedelaar

te melden hoeveel mij dit kosten zou, want ik
verlies zo mijn landingsbaanpremie van 400
euro netto, anderhalf jaar lang, elke maand 

de firma bleef onbewogen, maar was verwonderd
dat ik het zo persoonlijk nam, een ogenblik
leek het wel of ik verwaand was in hun ogen! 


© bert deben

Antwerpen, woensdag 23 december 2020.  

 

Kleine duiding: begin november kreeg ik ontslag, met opzegtermijn, zodat ik dat anderhalf jaar verder halftijds kon blijven werken met een maandelijkse landingsbaanpremie (betaald door de RVA) om daarna over te gaan naar vervroegd pensioen.  Een niet onaangename manier om mijn carrière te eindigen vond ik. De letterlijke woorden van de firma: "We moeten voorop stellen dat we al onze collega’s een mooi afscheid gunnen, dat spreekt voor zich."

Woensdag 23 december, vlak voor Kerst, werd er echter terug gekomen op deze afspraak en werd ik alsnog ontslagen met uitbetaling (dus per direct), waardoor ik niet enkel mijn maandelijkse premie misloop, alsook een aantal andere voordelen, maar ook de mogelijkheid om mijn carrière te kunnen eindigen in schoonheid.  Voor de firma bleek dat net iets voordeliger uit te komen en ze vonden het dan ook een beetje storend dat ik daar geen begrip voor kon opbrengen en hen zei dat het aanvoelde als een messteek in de rug.

Vandaag, 6 januari, kreeg ik ook nog het bericht dat mijn recht op vervroegd pensioen op 1 oktober dit jaar vervalt, omdat ik die laatste 9 maanden werkend dien door te brengen - bij ontslag met uitbetaling wordt dit opgeschort! Nogmaals dank Broekman Logistics voor deze smerige streek, maar ik veronderstel dat de managers er niet van wakker zullen liggen ... 


donderdag 12 november 2020

Recommandé

 

Recommandé

Vandaag de brief gaan halen
hij lag er al dagen, aangetekend
te wachten in postpunt City kiosk
nu ligt hij naast mij om aandacht
te vragen. Gepost te Stabroek
vier november anno dit jaar
zes euro zevenenvijftig cent
en niet eens een zegel er op
een stempel en klaar.

Recommandé heet het mooier
in het Frans. Ik zit op een bankje
thans, en inhaleer de geur van
ontbinden, het is herfst en al
wat vergaat is prachtig van kleur.  
 
De brief mag nog even
gesloten blijven, de inhoud
ken ik al een week en een dag:

Omwille van economische
redenen, ontslag.


© bert deben
Antwerpen, stadspark, donderdag 12 november 2020.

 .

.gepubliceerd in bloemlezing Po-e-zine 17 okt. 2021 

vrijdag 10 april 2020

Puur geluk

.
                            Vluchtoord Vogelwaarde, (goede) vrijdag 10 april 2020, voor Ruud 

maandag 30 maart 2020

Doolhof van verlangen

 Illustratie: Labyrinth - Mark Mayers

Doolhof van verlangen

Een dwaler ben ik al die tijd geweest
verloren in een doolhof van verlangen
van alles los en toch ook heel verhangen
in grenzeloze liefde onbedeesd

lichtzinnig maar oprecht en vrij van geest
al zat ik in die vrijheid ook gevangen
verloren in een doolhof van verlangen
een dwaler ben ik al die tijd geweest

in duisternis en nergens voor bevreesd
behalve dan voor mijn gedachtegangen
en voor geluk waarschijnlijk nog het meest  
een dwaler ben ik al die tijd geweest
verloren in een doolhof van verlangen.


© bert deben
Vluchtoord Vogelwaarde, zaterdag 28 maart 2020. 


woensdag 25 maart 2020

Kunstwerk van mijn kleinkind

.
.
Ik kreeg een kunstwerk van mijn kleinkind
stijl Miró heeft ze even geprobeerd
mijn kleine kunstenaar, nog niet volleerd
maar mooi om zien hoe ze soms hersenspint  

ze weet niet hoe ik die momentjes mis
de ‘v’ van virus zal wel toeval zijn
de ‘l’ van lockdown ook, te jong, te klein
om te beseffen wat er gaande is  

de stempelhartjes maken het perfect
een vrolijk kaartje, aan de binnenkant 
de omtrek van haar handjes goud omrand
bij opi wordt een traantje opgewekt  

ze leest het later wel, wat nu gebeurt
misschien als een gewone anekdote
hoe alle grenzen werden afgesloten
en hoe opi, bij opa nu in Nederland
door haar meesterwerk wordt opgefleurd. 


© bert deben
Vluchtoord Vogelwaarde, NL, woensdag 25 maart 2020,
Opi in lockdown gedicht voor Frances, die ik, vanwege de coronacrisis en de afgesloten grenzen,
een tijdlang niet meer zien kan/mag.
.

dinsdag 9 juli 2019

De schoenen van mijn vader

.
.
De schoenen van mijn vader  

Terwijl ik door het boek van ’t leven blader
groeit mijn besef: ik ben niet langer kind
maar wandel in de schoenen van mijn vader
waarin ik nu de toekomst vind
terwijl wat eindigt herbegint  

mijn dochter en mijn kleinkind komen eten
wat zal ik voor hen maken, zo denk ik, maar
is dit een zorg, ik heb het nooit geweten
we belden aan, we stonden daar
het eten stond al kant en klaar  

waarna we samen nog wat televisie keken
mijn vader deed het sinds mijn moeders dood
dat hoorde zo, hij is er nooit van afgeweken
nu valt traditie in mijn schoot
ik denk: wat wordt mijn kleinkind groot  

ik zucht terwijl ik alles even kader
het staat niet stil, het schuift slechts op in tijd
ik wandel in de schoenen van mijn vader
en voel zo zijn tevredenheid
terwijl ik het diner bereid. 
 

© bert deben
MSC Orchestra, Noordzee, maandag 24 juni 2019 – een iets ernstiger opi-gedicht ...
 
sept. 2020 gepubliceerd in paperback Po-e-zine editie XVI 'Reflectie' 

donderdag 27 september 2018

De liefde is zoals bedoeld

.
.
.
De liefde is zoals bedoeld
nu ouder en na jaren samen
iets minder heet maar niet bekoeld
integendeel, ze is met name  

veel hechter nog en altijd daar
in kleine dingen, een patroon
van alles kennen van elkaar
slechts even kijken en gewoon  

al weten en elkaar verstaan
een knipoog of een kleine lach
en op het einde van de dag
elkaar nog voelen en wat strelen  

de liefde kan veel mededelen
in stilte voor het slapen gaan. 
 

© bert deben
Châtel, FR, maandagavond 11 juni 2018, voor Ruud.  



Feb. 2025 opgenomen in poëzieroute Gedichtenstraat Zelem + in bijhorende bloemlezing 

woensdag 19 september 2018

Grensgeval

.
Baarle-Hertog (BE), Baarle Nassau (NL), 19 september 2018
gedicht © bert deben - picture by Carey Taylor
gedicht gepubliceerd in bundel ‘Vrijspraak’ van uitgeverij Proces-Verbaal feb.2020
+ sept. 2020 gepubliceerd in in paperback Po-e-zine editie XVI 'Reflectie' 
 

donderdag 22 februari 2018

De man in mij moet weg

.10 Hoog - fotograaf: Nick Dachet    
 
De man in mij moet weg
op zoek naar leegte en onzekerheid
hij bespiegelt, hij kijkt
en pleegt in zichzelf overleg 

hij wikt en weegt en weet
en gaat tegen beseffen in
naar plaatsen waar geen toekomst ligt
een droombeeld vol hiaten  

hij dwaalt, hij zwerft, hij houdt
zich vast aan wat hij los wil laten
hij kijkt niet meer, hij observeert
en slaat het kleine falen gade  

de drukte, het geraas, de vlucht
het toebrengen van schade. 
 

© bert deben
Antwerpen, zaterdag 18 februari 2017, 23u28.
 

 
 .werd feb 2018 gepubliceerd in digitaal tijdschrift Po-e-zine nr 15 

woensdag 18 oktober 2017

mini-reusje Frances

 .


 
Met alles erop en eraan
handjes, voetjes,
mondje, neusje ...
is babietje een groot mirakel,
eigenlijk een mini-reusje ! 
 
 
© opi bert deben  
 

 
 
 


woensdag 6 september 2017

dat stemt mij in zo’n toestand mild




We zitten in de trein en ik wil slapen
van 4 uur ochtend op en ik ben moe
maar hoe ik het ook tracht en zit te gapen
het lukt me niet – ik knijp de ogen toe  

want naast ons ligt een baby zwaar te wenen
de mama doet haar best om hem te sussen
de baby is geen kind maar een sirene
de papa excuseert zich ondertussen  

ik knik begrijpend en steek dopjes in mijn oren
en wacht geduldig af tot het verstilt
nog 2 maand voor mijn kleinkind wordt geboren
dat stemt mij in zo’n toestand heel erg mild. 
 

© bert deben
ICE trein Bxl – Köln, woensdag 6 september 2017 - opi gedicht 2.