dinsdag 5 juli 2022

Nederig en Dankbaar

.

Nederig en dankbaar

                     (bij een beeld van Sofie Martens)

.
Ze buigen bij het binnenkomen 
ze buigen bij het buitengaan 
ze buigen omdat buigen 
hier een grond heeft van bestaan 

ze buigen diep en heel voldaan 
en sloffen langzaam achterwaarts 
om van hun meester weg te gaan 

ze buigen omdat buigen 
hier hun grond is van bestaan


© bert deben 
Vogelwaarde, donderdag 30 juni 2022. 
 
 
Geschreven bij een foto van het beeld ‘Nederig en dankbaar’ van Sofie Martens
als opdracht voor ‘Apropos’, een Zeeuws-Vlaamse schrijverskring

foto: Joyce Wouters tijdens expositie te Eede 

dinsdag 21 juni 2022

Zorgeloos

.
.
ZORGELOOS
 
Ik wandel met mijn voeten door het water 
zo simpel kan het zijn soms, het bestaan 
het leven is een komen en een gaan 
een opsomming van vroeger en van later 

soms is het een geschenk en soms een straf 
maar even denk ik niet aan het gewicht 

de zon schijnt zonder zorg op mijn gezicht 
en al wat is of was valt van me af. 


© bert deben 
Muscat (Oman), dinsdag 8 februari 2022. 
fotograaf: Bart Leagre
.
.

maandag 6 juni 2022

Achterom kijken - Ron Roelandt

.
.
Achterom kijken  
 
je moet doorlopen, zeggen ze, 
je moet doorlopen, 
nergens blijven staan, 
niet achterom 

en als er achter je rug geschoten wordt 
dan loop je door 
telkens weer 
als er achter je rug geschoten wordt 
loop je door 
want na elk schot schreeuwen ze dat je door moet lopen 
nergens blijven staan 
doorlopen 
niet achterom 

als je uiteindelijk alleen bent 
loop je door in je angst 
steeds verder 
totdat je enkel nog vallen kunt 
en valt 
en wacht op het schot 

je bent alleen in een groot ficuswoud 
wortels als orgelpijpen 
laten de wind in de boomtoppen 
mensenwoorden lispelen 
in een taal 
die je niet verstaat 

onderweg ben je je beer verloren
maar je durft niet achterom te kijken
het was een russische beer
je beste vriend
die je moed gaf
vertrouwen
je mist hem
maar dat mag niet
fluisteren stemmen

je doet het toch
want missen is ook een soort van achterom kijken


© Ron Roelandt 


Ron Roelandt is Nederlander (afkomstig uit Zeeuws Vlaanderen) die ondertussen al meer dan 20 jaar in Italië woont. Ron schrijft poëzie en korte prozastukjes rond alles wat hem raakt (van alle vormen van kunst tot wat er omgaat in zijn omgeving en de wereld). Wie meer van hem wil lezen kan dat op zijn blog Ron de tijd of eventueel in het Italiaans op 80 Euro.  
In dit gedicht weet hij het vluchtelingendrama vanwege de Russische inval in Oekraïne te distilleren tot een beangstigend klein, maar meeslepend tafereel. Hartelijk dank aan Ron dat ik het ook hier mocht plaatsen. 
foto: Ficus - Dark roots © Cristiano Drago    

woensdag 1 juni 2022

Wat nog jong is in mij

.


Wat nog jong is in mij  

Als ik zo ’s avonds in de spiegel kijk
zie ik een man die ouder is dan ik
en wat hij zoal meedraagt in zijn blik
die ik, daarvan geschrokken, snel ontwijk

misschien moet ik hem beter leren kennen
zo denk ik daarna, liggend in mijn bed
maar iets in mij dat tekent ook verzet
en wil niet aan het ouder worden wennen

waarom niet, ach er zullen mensen zeggen
dat ik de waarheid niet wil zien zoals ze is
en weer anderen die geven mij gelijk
dat ik weiger mij bij leeftijd neer te leggen
en liever, naar wat nog jong is in mij kijk.

 

© bert deben
Brussel, Fontainaspark, zaterdag 21 mei 2022,
vóór het mee opstappen in Brussels Pride en n.a.v. mijn vervroegd pensioen op 1 juni. 
foto: The Swaddle/Young at heart:
Staying young at heart might also mean staying young at brain.
.

donderdag 19 mei 2022

zaterdag 14 mei 2022

Goud - Andy Fierens


GOUD

Samen met mijn vader en zijn kleinzoon
keek ik naar een documentaire
over goudzoekers.

Ik zat op de sofa geklemd
tussen toekomst
en verleden

toen op het scherm deze
ondertitel verscheen:

Wanneer heb je ooit in een testgat gebaggerd
en zoveel goud gevonden?

De regel rukte zich los van het scherm
en begon boven ons te zweven.

Voor wie was deze vraag bedoeld?
Voor mijn zoon, zijn grootvader of voor mij?

Als psychedelische vormen vloeiden wij ineen.
En wat een vader dacht dacht ook een zoon.

Een stem riep komen eten
op een toon die suggereerde
dat er in het leven
niet veel meer is dan dat.

Mijn vader stond op als in hypnose.
Boomstammen in de bodem legden
zijn baggeren sinds lang plat
en zonder lust ging hij naar de keuken
en legde zich lam op de snijplank
als was het zijn vak.

mijn zoon nam een hap en trok
de toekomst in met een drilboor.
Ik wenste hem alle goeds.

Goud doet rare dingen met een mens.
Aan de ene kant een vader.
Aan de andere kant een zoon.
Daartussen een vader, een zoon
als bindmiddel dat niet pakt.


Andy Fierens
uit: ‘De trompetten van Toetanchamon’
De Bezige Bij, Amsterdam 2022

Met dank voor de toestemming van Andy om dit gedicht hier te plaatsen.

Andy Fierens (1976) is één van de vaakst optredende dichters van de Lage Landen en een waar podiumbeest. Hij is ook frontman van de literaire punkband Andy & The Androids en 1 van de drijvende krachten achter het koor De Bronstige Bazooka’s. Van hem verschenen eerder de dichtbundels ‘Grote Smerige Vlinder’ en ‘Wonderbra’s & Pepperspray’ en de roman ‘Astronaut van Oranje’.

Een bespreking van de bundel ‘De trompetten van Toetanchamon’ kan men vinden op Standaarduitgevrij-Andy-Fierens

.

zaterdag 30 april 2022

Hier in het bos ...

.
.
HIER IN HET BOS 

Hier in het bos hoor ik geluiden 
die ik als stadsmens amper ken 
ik ken ook ’t noorden niet van ’t zuiden 
maar voel hier dat ik rustig ben 

de vogels fluiten hier hun lied 
zo hoort het ook, het is hun eigen 
en daarin klinkt geen noot verdriet 
het stemt mij tot een minzaam zwijgen 

ik adem diep en sluit de ogen 
en luister naar wat mij omgeeft 
het laat een mens niet onbewogen 
hoe alles hier in vrede leeft 

heel even één met de natuur 
en stil verzonken in gedachten 
de wereld is soms rauw en zuur 
maar hier voel ik hem weer verzachten. 


© bert deben
Retie, Treelodge, boomhut Tjiftjaf, 27-29 april 2022,
voor Karen en Bram.
  
 
info Treelodge: https://www.treelodge.be/
.

woensdag 27 april 2022

Mini reusje Harry

.
met minireusje Harry 


Met alles erop en eraan
handjes, voetjes,
mondje, neusje ...
is babietje een groot mirakel,
eigenlijk een mini-reusje ! 
 
 
© bert deben
27 aug. 1986, voor Dana

18 okt. 2017, voor Frances 
20 april 2022 voor Harry 

2017, met minreusje Frances: 

1986 met minireusje Dana


maandag 18 april 2022

Kleine grote broer


.
KLEINE GROTE BROER

Waar blijft hij nu, mijn grote broer 
de mama zegt: nog wat geduld … 
maar zij is van de wens vervuld 
en hij moet groot zijn en ook stoer 

geduld is niet haar sterkste kant 
zelf was ze 3 weken te vroeg 
toen mama haar nog in zich droeg 
maar broer is niet zo bijdehand 

hij voelt geen drang naar haast en spoed 
nog rustig klotsend in het water 
geboren worden kan ook later 
hij vindt het in die buik wel goed 

en groot zijn dat is welbeschouwd 
iets dat hij nu nog niet wil zijn 
ze merkt het straks nog wel hoe klein 
als zij hem in haar armen houdt. 


© opi bert deben 
Vogelwaarde, Paasmaandag 18 april 2022, 
voor Frances en kleine grote broer.  
 

Kleine grote broer Harry werd op de valreep van 20 april 2022 geboren (foto 24 april 2022)


zaterdag 16 april 2022

Zephyros (Ζέφυρος)

.
.

Zephyros


Je bent mijn hart en danst als bloed 
de warmte door mijn aders heen 
de liefde vol adrenaline 

met handen die mij zoeken 
door een labyrint van 
zacht satijnen bakens 

waar ik me weer als je me strelen wil 
op plaatsen waar ik tastbaar ben 
maar immer te gevoelig 

woelig als de westenwind 
beoefen je op mij jouw mond 
die verlangend fluistert 

dat je ‘ons’ het allermooiste vindt. 


© bert deben 
Antwerpen, 18 april 2000, voor Frank B.
mythologische herwerking, Vogelwaarde, 16 april 2022.
Schilderij: Zephyros en Flora (1875) - William-Adolphe Bouguereau 
 
 
.

donderdag 24 maart 2022

Uitzicht

.
.
Het uitzicht toont veel minder grijs 
nu de ramen zijn gezeemd


© bert deben 
Antwerpen, 10 hoog, donderdag 24 maart 2022. 


donderdag 17 maart 2022

Ze zwakt het af en ze vergeeft

.
.
ZE ZWAKT HET AF EN ZE VERGEEFT 
 
Het allerbeste is nog altijd rustig blijven 
hij slaat haar met zijn hand tegen haar hoofd 
hij had nochtans onlangs aan haar beloofd 
dat hij niet meer zo erg zou overdrijven 

maar soms is het te sterk en wordt hij kwaad 
alsof hij van zijn zinnen werd beroofd 
soms slaat hij tot ze suf is en verdoofd 
hij weet ook niet altijd hoe hard hij slaat 

maar steeds weet hij het toch weer goed te maken 
zijn sores kan hij niet zo goed omschrijven 
maar ze beseft dat hij problemen heeft 
het zijn, zo zegt ze dan, niet echt haar zaken 

ze zwijgt, ze zwakt het af en ze vergeeft 
het allerbeste is nog altijd rustig blijven. 


© bert deben 
Vogelwaarde, maandag 31 januari 2022.  
 

Geschreven voor de Willem Wilmink Dichtwedstrijd 2022 – “het allerbeste is nog altijd rustig blijven” is de zin, die Dorine Wiersma bedacht voor de wedstrijd en die in z’n volledige vorm moest voorkomen in het gedicht. 
gepubliceerd in in poëziebundel ten voordele van Buurthuis De Buurt te Antwerpen

maandag 14 februari 2022

Halve wereld



Ik zit een halve wereld ver 
van jou verwijderd 
toch ben jij hier 
in mijn hart en in gedachten 
en nu ook op papier. 
 
 
© bert deben 
vrijdag 11 februari 2022, voor Ruud.
Sama Al Wasil Desert Camp, Wahibi Sands, Oman 
 
 

zondag 13 februari 2022

Haiku



Verschraalde boomstronk 
eenzaam in een rotswoestijn 
snakkend naar water
 
 
 
© bert deben
Jebel Shams (+2.000 m. hoogte), Oman, zondag 13 februari 2022. 

 


donderdag 27 januari 2022

Het winterpad

.
.
HET WINTERPAD  
.
Ik wandel op het winterpad
ik kijk niet om of niet opzij
want al wat was ligt achter mij
en heeft vandaag op mij geen vat  

ook al wie ik heb liefgehad
en zelfs wat is gaat weer voorbij
ik kijk niet om of niet opzij
ik wandel op het winterpad 

ik voel me van beproeving vrij
en stap rechtdoor, ik stap tot dat
er helemaal niets meer denkt in mij
verdwijnend in een jaargetij
ik wandel op het winterpad. 
 

© bert deben
Zaamslagveer, dinsdag 27 oktober 2015. 


foto: publicatie kwartaalblad Recht op Waardig Sterven, RWS jg. 39, nr.167, jan. 2022

maandag 24 januari 2022

De kern van alle dingen - Felix Timmermans

.
.

De kern van alle dingen 
is stil en eindeloos. 
Alleen de dingen zingen. 
Ons lied is kort en broos. 
 
 
En donker zingt mijn bloed, 
van heimwee zwaar doorwogen. 
Ik zeil langs regenbogen 
Gods stilte tegemoet. 
 
Met U zijn er geen verten meer 
en alles is nabij. 
Des levens aanvang glinstert weer, 
geen gisteren en geen morgen meer,  
geen tijd meer en geen uren,
geen grenzen en geen muren;
en alle angst voorbij,
verlost van schaduw en van schijn,
wordt pijn en smart tot vreugd verheven!  
 
 
Hoe kan het zoo eenvoudig zijn!
Hoe kan het leven Hemel zijn,
met U, o kern van alle leven! 
  
 
Ik weet het niet, ik vind geen naam,
ik krijg het met geen woorden saam
wat er nu omgaat in mijn ziele.
Is het soms blijdschap? Is ‘t verdriet?
Of allebei? En ook weer niet …
Ik kan slechts zwijgend knielen.


Felix Timmermans  
(Lier, 5 juli 1886 - 24 januari1947)  
uit: Adagio, P.N. Van Kampen & Zoon  
n.a.v. de sterfdag van Felix Timmermans, 75 jaar geleden

donderdag 13 januari 2022

De Bijbel

 


gepubliceerd als respons op het gedicht 'Een beurt voor Vader Abt' van Giorgio Baffo 
in 'Vertalersweelde, GIORGIO BAFFO e.a.' Stichting Spleen A'dam, okt. 2021 

zondag 9 januari 2022

Schaduwbeeld


.
SCHADUWBEELD
 
Ik ben jouw schaduwbeeld 
kruipend naast je, altijd bij je 
een onbeduidend grauw op vloer 
en muren meebewegend silhouet 

daar waar jij aandacht steelt
de ogen zijn op jou gericht
jouw aangezicht, jouw vragend lijf
terwijl ik slechts naast jou verblijf

als duisternis, als slepende getuigenis
van wie jij bent, van wat jij doet
van waar jij gaat, van elke hand
van elke daad ben ik de achterkant

zo wijs ik samen mensen af
en kijk ik mee minachtend neer
op zij die slechts een schaduw zijn
en wie jij klein en nietig vindt

op al wie jij dan nooit bemint
en mogelijk nooit respecteert
en wie ben ik en wie ben jij
en wie van ons onteert er wie

terwijl je, geilend op je eigen vlees 
in eenzaamheid jezelf betast
ben ik de schaduw van gemis
zolang er licht schijnt blijf ik bij je.


© bert deben
Antwerpen, 11 augustus 2001, herwerkt 9 januari 2022.


zaterdag 1 januari 2022

Populairste berichten 2021




1. Winnaar Simon Michaël Coninckx-prijs met 'Hemelvaart' – een mooi dichterlijk begin van het jaar met een prijs. Dat het een (licht herwerkt) ouder gedicht betreft past in het kader van het in 2021 grotendeels digitaal verwerken van mijn ouder archief.

2. Behoorlijk - Fiducia Caro | VFG – een ludiek gedicht op een mooi welkomstcadeau dat ik kreeg n.a.v. mijn nieuw vrijwilligerswerk voor het VFG (dat vanaf 1.1.2022 ‘Dito’ zal heten) als begeleider voor mensen met een beperking.

3. De juf zegt dat ik vouten schreif – Een grappig gedicht dat ik eigenlijk schreef voor een Sinterklaaswedstijd van Taalvoutjes.nl. Een leuke extra is dat het leidde tot een publicatie in een in 2022 te verschijnen bundel met schoolgedichten!

4. Ze danst, ze zingt – een opigedicht voor Frances, die even de show stal op een podium waar later een ingetoomde gay Pride zou plaatsvinden, ze weet nu al hoe ze een publiek moet bespelen :-) 

5. Nominatie Maerlant Poëzieprijs voor 'Er was een brug' – persoonlijk vind ik dit het sterkste gedicht dat ik dit jaar schreef, ik was dan ook heel blij met de nominatie.

6. Ik heb vandaag zijn hand gevraagd – als grap geschreven voor Valentijn, de titel lokte alvast heel wat op het verkeerde been gezette lezers :-) 

7. Op een dag zal ik er niet meer zijn – ook uit het archief en 1 van de meer dan 100 oudere gedichten die ik voor een stukje herwerkte en op het blog plaatste, meestal met terugwerkende kracht geplaatst op datum dat ik het origineel schreef en blijkbaar was 1995 een heel sterk jaar wat dat betreft.

8. Ik zocht in jou hoe klein ik was – ook uit een vruchtbare periode in mijn archief (2000) en één van mijn meer expliciete dagboekgedichten. Goed voor een publicatie (samen met 11 andere gedichten van mij!) in de bundel 'Vertalersweelde, Giorgio Baffo e.a.' van de Stichting Spleen A'dam

9. Een mes in de rug – geschreven uit frustratie n.a.v. de schoftige manier waarop ik werd ontslagen eind 2019. Toegegeven, uiteindelijk ben ik er blij om en werd mijn leven er een stuk interessanter en aangenamer door, vooral doordat het mij de kans gaf een mooiere invulling te geven aan de vrijgekomen tijd.

10. Paleisjes voelen – een magisch-realistisch sprookje om een minder magisch jaar af te sluiten en vooral hopend op een mooier 2022 voor heel de wereld.

(klik op de titel van het gedicht om het te lezen)