Zandkasteel | Vader en kind

.

Zandkasteel

Vader en kind in zandkasteel
verenigd tegen de krachten
van het golvende water.

Op voorhand verloren
maar ze vieren de overmoed
om samen de zee te verslaan.

© bert deben
Portugal, Moledo do Minho, 14 juli 1995. 

Herwerkt 26 jan. 26. voor Poëzie in de Branding 2026.

 

Woensdag 20 mei 2026 werd de 25e editie van ‘Poëzie in de Branding’ voorgesteld in het Vredeskerkje te Bergen aan Zee. Voor deze jubileum editie werden 174 gedichten ingestuurd rond het thema ‘Drijfkracht’. Ter ere van het bijzondere jaar werden 25 gedichten geselecteerd uit de inzendingen, gecombineerd met nog een keer 25 gedichten van bekende dichters en jeugd inzendingen. Deze zullen op palen gehangen worden en vanaf 20 mei tot half juni leesbaar zijn langs de gedichtenroute op het strand van Bergen aan Zee.

Ik had de eer bij de uitgekozen dichters te zijn met bovenstaand gedicht, dat ook voorgedragen werd tijdens de voorstelling. Dank aan Marjon van der Vegt voor de foto's van mijn gedicht tijdens de voorstelling er van en op het strand en de video van de voordracht. 

Alle gedichten kan men lezen via de digitale bundel: Poëzie in de Branding 2026

Opi's Lego

.

OPI'S LEGO

voor Harry 

 

Een halve eeuw tot zestig jaar
zo oud is opi’s Lego
zo lang heb ik die ook bewaard
en af en toe keek ik er naar

niet alleen een speelgoedmerk
maar ook een plastic steentijdperk
een aanzet tot mijn fantasie
waarin mijn kind zijn zit verwerkt
ik was toen net als jij zo klein

verbeeldingskracht, al jaren oud
die ik al zo lang achterhoud
maar nu met jou wil delen 

 

dan kan, telkens als we samen zijn
opi er terug mee spelen! 😊

© opi Bert
Vogelwaarde, 18 april 2026, voor Harry, die 4 wordt en mijn Lego krijgt! 

Frances danst

.

Frances danst

Opi moet dansen, ze speelt graag baas, de kleine spruit,
dus Opi danst. Ze roept snel: ‘Stop!’ Het is niet goed,
want veel te traag! Ze gaat mij tonen hoe het moet.
Opi moet filmen – ze legt mij vlug de werking uit:

Daar is de knop voor de muziek, daar moet ik drukken
om te filmen! Ze kijkt me aan en vraagt of het zal gaan.
Dan gaat ze heel erg zelfverzekerd op de dansvloer staan,
de vloer van de garage. Ze roept: ‘Opi, gaat dat lukken?’

Opi zegt dan ja en kijkt haar aan, ze wil dat het begint!
Opi drukt op filmen en op muziek en bij de eerste klank
explodeert ze, als dronk ze net voorheen een toverdrank
haar armen draaiend als wieken in een wervelwind,
ze tolt in rondjes, zwiert haar haren en stopt dan opeens.

Genoeg zegt ze! Ze wil het filmpje zien. Opi is stil,
moe van haar zo wild te zien met al haar dancing skills.
Ze bekijkt het filmpje, vindt het goed, ik ben het eens
met haar, waarna ze alles in slow motion herbekijkt.
Ze lacht en zegt dat ze nu zo traag als Opi lijkt! 

 

© bert deben
Opi-gedicht voor Frances haar 8ste verjaardag.
Vogelwaarde, zaterdag 18 oktober 2025.

Herinnering uit de kindertijd

Toen vader een keertje jarig was
had ik als kind een vers geschreven
ik wenste hem daarin nog lang te leven
wat ik luidop bij zijn thuiskomst las

niet echt poëtisch, maar beter bij kas
had mijn broer hem een vislijn gegeven
waarover vader – wel heel erg gedreven
door visvangst – duidelijk verheugder was

mijn gedicht, waar toch hard aan gewerkt
werd door vader niet zo gewaardeerd
hij zag of hoorde me nauwelijks staan

poëzie, heb ik toen reeds gemerkt
en als dichter nooit echt verteerd
kan maar zelden het materiële verslaan.

© bert deben 

 1989 

De schoenen van mijn vader / Wandeling met vader / In memoriam vader

Een huis van glas

.

.

EEN HUIS VAN GLAS 

Hij zuchtte diep, keek haar in de ogen en sprak
op een uiterst denigrerende en zelfgenoegzame toon:
’Wie in een glazen huis woont moet niet met stenen
gooien …’ Alsof hij met een dolk in haar hart stak.

Natuurlijk stond ze zwak en wist hij dat. Een kind
van een alleenstaande moeder en de vader ongekend.
In het dorp keerde iedereen hen al jaren de rug toe
en kinderen mochten niet met haar spelen of praten.

Hoe ze hem ook aanklagen wou, ze kon het beter laten.
Weer keek hij haar in de ogen, glimlachte heel hautain
en klemde wederom zelfverzekerd zijn hand op haar dij.
Ze huiverde en snikte, maar hij kreeg haar als altijd zo ver

dat ze niemand wat zei.

© bert deben
Vogelwaarde, oktober 2023.

Geschreven n.a.v. het Apropos thema voor november 2023: ‘Wie in een glazen huis woont moet niet met stenen gooien’ met als bijkomende opdracht: Schrijf een aangrijpend verhaal. Ik ontving hiervoor de binnen de groep voor het eerst ingestelde ludieke ‘Johan Meesters-award’.

Digitale kunst: Réfléchir - © bert deben, 11.2023

Luchtkasteel

 .

trein Antwerpen – Brussel, donderdag 7 februari 2019.

17 sept. 2022 gepubliceerd in bloemlezing 'Hoeveel is wolk + wolk' van Poemtata

Mini reusje Harry

.

met minireusje Harry 

Met alles erop en eraan

handjes, voetjes,

mondje, neusje ...

is babietje een groot mirakel,

eigenlijk een mini-reusje ! 

 

 

© bert deben
27 aug. 1986, voor Dana
18 okt. 2017, voor Frances 

20 april 2022 voor Harry 

2017, met minreusje Frances: 

1986 met minireusje Dana: 

De IJsbeer

.

.

.
De ijsbeer ijsbeert uit verveling 
op grijze blokken van beton 
en wankel wachtend in de zon 
op weer een nieuwe vis-bedeling 

de grote heerser van de pool 
en weidse witte vlaktes ijs 
zit hier te midden van het grijs 
tot het plezier van weer een school 

de kindjes roepen naar het beest 
“spring dan, spring dan in het water!”  

een onbeduidend keerpunt later 
zien zij de leeuwen of de apen  

de ijsbeer ijsbeert wat bedeesd  

een tweede ijsbeer ligt te slapen. 


© bert deben 
Antwerpen, 18 september 1998.  

 

Oorlogskind

Oorlogskind 

. 

“De oorlog kerfde in mijn denken diepe sporen 

de stad was een Apocalyps en zelf gewond 

heb ik als kind mijn ouders en mijn thuis verloren 

het leek alsof er enkel nog maar leed bestond 

en toch, een mens was toen met bijna niets tevreden 

jongeren zouden meer voldaan zijn, als ze zouden 

moeten worstelen, zoals wij in het verleden 

en waarderen wat wij uit puin hier voor hen bouwden!” 

Bejaard, maar altijd zindert nog dat oude zeer 

de angst en de vernieling, honger en verzet 

al heeft het leven ook veel moois gebracht, hij zucht 

het staat nu vast: voor hem duurt het zo lang niet meer. 

Begripvol helpt de verzorger de man te bed 

hij is zelf als kind uit een oorlogsland gevlucht. 

.

© bert deben 

eerste ruwe versie: Honningsvåg, Noorwegen, zondag 4 juni 2017
herscheven Antwerpen – Vogelwaarde, april – juli 2019, voor vader. 

Foto: Historiek.net – Rotterdam na het bombardement van 14 mei 1940.

.

Lekker huisarrest

Lekker huisarrest 

We hebben lekker huisarrest

ik moet niet meer naar school toe gaan

en mag laat op, ik vind het best

met vroeg de televisie aan

ik geef meteen wat leuke tips

het hoeft niet echt, een slanke lijn

de bank op met een pakje chips

zolang we maar gelukkig zijn

en stil! zegt ma, ze houdt van zen

terwijl ze weer te chatten zit

met iemand die ik nog niet ken

een man, denk ik, die zij aanbidt

ik moet van haar niet alles weten

riskeer ook liever geen tirade

en als ik vraag wanneer we eten

krijg ik een koek en limonade

ik zap en kijk wat naar geweld

met tussendoor heel veel reclame

voor Netflix hebben wij geen geld

sinds ma haar laatste spoedopname

ze was een beetje depressief

en had mij met een mes bedreigd

maar tegenwoordig is ze lief

sinds zij die nieuwe pillen krijgt

van pa hoor ik al lang niets meer

zijn nieuwe vrouw die moet mij niet

dat zei hij mij eens op een keer

waarna hij mij hier achterliet

een studiootje met TV

daar buiten heerst een groot gevaar

ik ben er best tevreden mee

al duurt het nog het hele jaar

gezellig toch, zo’n huisarrest

ik ben hier helemaal in mijn schik

op school word ik toch maar gepest

omdat ik dom zou zijn en dik.

© bert deben

Vogelwaarde (in de tuin), donderdag 23 april 2020, lockdown gedicht nr 4.

geschreven voor het project ‘Jailhouse poetry’ van Diana Van Strijdonck

met als thema ‘Vrijheid / Onvrijheid’ (enige lichtvoetigheid is niet verboden) 
8 mei 2020 geplaatst op coronagedicht.nl 

28 jan. 2021 opgenomen in de bloemlezing 'Mijn overbuurvrouw is een Meeuw', 

de 110 beste gedichten van coronagedicht.nl, uitgeverij Liverse.

Sept. 2025 gepubliceerd in bloemlezing 'Er hangt iets van lente in de lucht' 

(Nederlandstalige onderwijsgedichten vanaf de dertiende eeuw tot nu) 

Kleine ballerina

Kleine ballerina

Ze kijkt naar mij met iets van argwaan 

ze denkt: dit is mijn opi niet

het is een scherm, waarop ze ziet

dat ik beweeg, ze lacht, maar niet spontaan 

waarna ze naar de mama kijkt

en zonder praten mededeelt

dat ze eigenlijk liever speelt

het is een kind, ze heeft gelijk

terwijl ze toch niet echt verdwijnt

ik zie haar op de achtergrond

ze draait daar sierlijk in het rond

een ballerina wil ze zijn

ze danst, ze draait, ze lacht, ze bloost

zo heel ver weg en toch verbonden

een knuffel kan niet meer, ’t is zonde

’t is slechts een scherm, maar toch een troost.

© bert deben

Vluchtoord Vogelwaarde, woensdag 15 april 2020,

opi in lockdown gedicht nr. 2, voor Frances en Dana.  

De schoenen van mijn vader

.

.

De schoenen van mijn vader  

Terwijl ik door het boek van ’t leven blader

groeit mijn besef: ik ben niet langer kind

maar wandel in de schoenen van mijn vader

waarin ik nu de toekomst vind

terwijl wat eindigt herbegint  

mijn dochter en mijn kleinkind komen eten

wat zal ik voor hen maken, zo denk ik, maar

is dit een zorg, ik heb het nooit geweten

we belden aan, we stonden daar

het eten stond al kant en klaar  

waarna we samen nog wat televisie keken

mijn vader deed het sinds mijn moeders dood

dat hoorde zo, hij is er nooit van afgeweken

nu valt traditie in mijn schoot

ik denk: wat wordt mijn kleinkind groot  

ik zucht terwijl ik alles even kader

het staat niet stil, het schuift slechts op in tijd

ik wandel in de schoenen van mijn vader

en voel zo zijn tevredenheid

terwijl ik het diner bereid. 

 

© bert deben

MSC Orchestra, Noordzee, maandag 24 juni 2019 – een iets ernstiger opi-gedicht ...

 

sept. 2020 gepubliceerd in paperback Po-e-zine editie XVI 'Reflectie' 

Klein - Bart Moeyaert

 .

Het gedicht ‘Klein’ van Bart Moeyaert werd in 2001 aangebracht op de zijgevel van Stadsschouwburg / jongerentheater Het Paleis, Meistraat 21, 2000 Antwerpen,
en werd geïnspireerd door de rechten van het kind.

  

32 weken in verwachting, bijna klaar!

.

Antwerpen, woensdag 4 oktober 2017, voor Dana, Opi gedicht nr 3        

.
voorgaande Opi gedichten:
Mijn kleinkind is nu 13 weken
 Nog 2 maand voor mijn kleinkind wordt geboren

Papa heeft een vriendin

 .

.

Papa heeft een vriendin  

.

Mijn papa is van mama weg gegaan

nu al een maand, ze huilt nog alle dagen

als ik haar troost of als ik iets wil vragen

zegt zij dat ik het toch niet kan verstaan  

ik heb mijn papa 1 keer nog gezien

hij kwam toen even zijn computer halen

hij zei dat hij voor mij wel zou betalen

hij denkt dat mama mij verkoopt misschien  

maar dan is mama helemaal alleen

papa heeft een vriendin om mee te spelen

zegt oma, en dat hij een eikel is

dat zegt ze luidop tegen iedereen  

ik doe alsof het mij niet echt kan schelen

terwijl ik toch ook wel mijn papa mis. 

. 

© bert deben

Vogelwaarde, zondag 13 februari 2016.
foto: uit video NF - How Could You Leave Us

.  

  

      werd gepubliceerd in ‘Roodwoordje en de broze wolf' – Poemtata 2017    

Mijn kleinkind is nu 13 weken

 .

Mijn kleinkind is nu 13 weken

en zeven centimeter groot

klein dus, met ons allen vergeleken

het woont ook nog in moeders schoot  

het drukt daar wat op ingewanden

en maakt dat mama misselijk is

want verder heeft het niets om handen

en kent het geen bekommernis  

al wat er in de wereld speelt

hoe mensen zijn, wat wij misgunnen

en hoe hier alles is verdeeld

terwijl we zoveel beter kunnen  

toch laat ik graag mijn angst verbleken

bij wat ik in mijn hart omsloot:

mijn kleinkind is nu 13 weken

en zeven centimeter groot. 

 

© bert deben

Antwerpen, donderdag 27 april 2017, eerste Opi-gedicht, voor mijn kleinkind.  

.

Ondertussen zijn we bijna twee maand verder, maar ik moest (ongeduldig) wachten met het plaatsen van dit gedicht op de officiële aankondiging en dat gebeurde met dit schitterende filmpje:  

.

video by Dana Deben

 

 

De ballade van Prinsesje R

.

De ballade van prinsesje R  

.

Prinsesje R kwam amper recht

ze was wat zwaar en lui van leden

aan ’t personeel werd uitgelegd

hoe haar te helpen elk moment

wat zij gehoorzaam dan ook deden  

ze zuchtte, pufte en ze zeurde

wou dit en dat en telkens wat

en wat ze eiste dat gebeurde

onmiddellijk en heel attent

omdat prinsesje R een titel had  

want titels, ja, die wegen door

prinsesje R woog net zo zeer

zowel van achter als van voor

een beetje zwaarder dan gezond

en elke dag een beetje meer  

een lijvig kind van 13 jaar

gebakjes, ijsjes wou ze krijgen

en wat ze vroeg dat gaf men haar

al werd ze honderd kilo rond 

opdat prinsesje R zou zwijgen  

voor koningen een goede raad

en ook zo voor de koningin: 

een beetje zoet soms kan geen kwaad 

maar stop er ook eens groentjes in! 

 

© bert deben

Berlin, Reichstagufer, am Spree, vrijdag 9 september 2016. 

Voor het januari 2025 maandthema 'Corrigerende tik / sprookje' van 

schrijversgezelschap Apropos werd de laatste strofe aangedikt met 2 extra regels:

"maar is uw prinsesje irritant en veel te dik 

corrigeer haar dan maar met een tik 

en stop er ook eens groentjes in!"  

Het kreupele meisje - Juan Ramón Jiménez

.foto: Handicap International n.a.v. de Universele Dag van het Kind                     



.

Het kreupele meisje  

.

Het meisje lacht: ‘Wacht,

ik haal mijn kruk!’  

Zon en rozen.  De ritselende

frisse bomenlaan werpt

heldere groene vlakken.  Gekwetter

van vogels, een lichte bries.

Het meisje lacht: ‘Wacht,

ik haal mijn kruk!’  

Een hemel van droom en zijde

dringt door tot in het hart.

De witgeklede kinderen spelen,

gillen, zweten, rennen toe:

‘Loooop!’

Het meisje glimlacht: ‘Wacht,

ik haal mijn kruk!’  

Haar ogen glanzen.  Haar been

hangt verdraaid en vreemd.

Haar schouder doet pijn.  Ze hijgt

tegen de boom.  Ze gaat zitten.

Ze lacht en huilt en lacht: ‘Wacht,

ik haal mijn kruk!’  

Maar de vogels wachten niet,

de kinderen wachten niet.

De lente maakt ze dronken.

Het is het feest van wie loopt en vliegt …

Het meisje glimlacht: ‘Wacht,

ik haal mijn kruk!’ 

 

Juan Ramón Jiménez (1881-1958)

(vertaling : Elly de Vries-Bovée)  

 

 

Juan Ramón Jiménez Mantecón was een Spaanse dichter en Nobelprijs-winnaar. Een van zijn belangrijkste bijdragen aan de moderne poëzie was het concept "poesia pura," ofwel zuivere poëzie. Jiménez ontving de Nobelprijs voor de literatuur in 1956.

 

Meer over zijn leven:

Wikipedia/Juan Ramon Jiménez

Foto: Biografia y vida