Geboortegrond
Als ik afdaal in de oude aarde,
die mij verwekte en mij voedsel gaf;
de doodsklok angstaanjagend begeleidend
op mijn laatste reis hier naar mijn graf
doorheen de velden van mijn thuisland,
waar ik als kind, als jongeling, als man
de smaak en kracht van ruwe grond ervoer
stop dan nog bij de kerkhofpoort als het kan
om, als God het wil, een laatste maal te groeten
de beek, het veld, mijn geliefde volk, bloemen en bos;
het witte dorp op de heuvel, het mild zonovergoten dal,
uit wiens diepte de echo van arbeid weerklinkt ...
Berg me daarna, zonder klagen, in Gods gewijde aarde,
zacht onder het altijd groene gras;
maar niet te diep, zodat ik op de dag des oordeels
de bazuinen luid kan horen schallen.
Emil Gennen, Heimatdichter (06.05.1932 – 23.05.2009)
hertaling © bert deben 2025
Er komen stemmen uit de kelder
een eenzaam en een bitter klagen
ik hoor ze bijna alle dagen
soms zijn ze zwak, soms bijna helder
ze kruipen door de scheuren in de muren
door deuren die gesloten zijn
van achter lege flessen wijn
ik hoor hen fluisteren terwijl ze gluren
ik kan het staren bijna voelen
ze zetten zich, ze kijken en ze zwijgen
de stilte klinkt als een bedreigen
er staan naast mij vier lege stoelen.
© bert deben
Antwerpen, 13 juni 2002 – Vogelwaarde, 26 okt. 2026.
Foto: © bert deben - De Kelder (Citadel Huy)
Ze kijkt wat dromerig maar lachtze weet ook dat we naar haar kijkende aandacht valt haar graag ten deelze wil opmerkzaamheid bereiken
is het spontaan, is het doordachtze speelt een rolletje ook, maaris wel zichzelf op het toneeleen kleine ster van negen jaar
ze kijkt wat dromerig, maar lacht.
© bert deben / opi18 oktober 2026, voor Frances.
Geschreven bij tekening / foto 7 juni ’26, genomen tijdens toneelstuk‘De Raaf, de Uil en de Nachtegaal’, Hofpoortteater Elckerlijc, Turnhout.
Wat is liefde, meer nog dan
verlangen, na jaren het
gewoon zijn aan elkaar, maar
nog niet beu, ach ja, misschien
zo af en toe de kleine kantjes
maar toch weer blij, als bij
het slapen gaan een hand
weer ligt op mij en streelt
zodat ik zo in slaap kan vallen.
© bert deben
ICE 529 trein Frankfurt – Nürnberg,
vrijdag 4 sept. 2026, voor Ruud.
Elke avond weer
hangt een diepdroevige man
aan dezelfde toog
als de drank het antwoord biedt
stelt de barman geen vragen.
© bert deben
MSC Orchestra, Reykjavik, zondag 23 juni 2019.
Gepubliceerd sep. 2026 in Poemtata Bloemlezing ‘Het juiste antwoord op geen vraag’
Iemand in de metro stond op voor mij
wat een gevoel van onbehagen geeft
een jongeman, wel erg beleefd
een voorbeeld voor de maatschappij
een klein momentum, zo voorbij
dat blijvend door gedachten zweeft
iemand in de metro stond op voor mij
wat een gevoel van onbehagen geeft
een soort van keren van ’t getij
dat blijkbaar een grote impact heeft
zie ik er oud uit en doorleefd
moet ik beledigd zijn of blij
iemand in de metro stond op voor mij.
© bert deben
Fürth (Nürnberg), dinsdag 8 september 2026,
een dag na mijn 66ste verjaardag …
Abri
De trein staat stil, de trein vertrekt
ik denk aan jou, jij denkt aan mij
althans, dat denk ik, het verwekt
een warme gloed, ik kijk opzij
en zie hoe alles weer verdwijnt
al blijft het elders nog bestaan
zo zal het altijd blijven gaan
na regen komt er zonneschijn
of omgekeerd, zo leert het leven
en tussenin zit heel veel grijs
soms toont iets groots nadien heel klein
maar altijd komt het met een prijs
soms krijg je iets, soms mag je geven
soms moet je wachten op de trein.
© bert deben
Hasselt, wachtend op de trein, dinsdag 1 september 2026, voor P.
Balancerend tussenstilte en extasebouw ik nieuwe muren.
© bert deben
Beeld: Butt (2022), Anthony Gormley, vierkante stalen staaf 20 mm
maandag 11 aug. 26, KMSKA, Antwerpen,tentoonstelling 'Geestgrond' van Anthony Gormley
Ze praat maar door …
Ze praat en praat en praat maar doorze vindt het blijkbaar heel gewoonze heeft een knopje in haar oorverbonden met een telefoon
zo praat ze op een luide toonen kijkt niet of een mens het hoortze praat en praat en praat maar doorze vindt het blijkbaar heel gewoon
het lijkt wel door een megafooneen bus vol mensen die ze stoortmaar ze merkt geen overlast of hoonof toont van inleving geen spoorze praat en praat en praat maar door.
© bert debenBus X41 naar Turnhout, dinsdag 6 mei 2025.
De raamzeemster
Al 2 uur lang zie ik een damede ramen zemen in de volle zoneerst aan de buitenkant, waarnaze alles keurt, dan langs binnen
ikzelf beschrijf het vanaf mijn balkonwaarna ik ze weer naar buiten ziegaan en herbeginnen, elk veegjeelk vlekje, elke vingerafdruk
het moet verdwijnen, met een doekmet een spuitbus, met papiervolop zomer, de zon blijft schijnen
al meer dan dertig graden dag vijf
heeft het enig belang dat ik schrijfvraag ik me af, met zelf vuile ramen?
© bert debenAntwerpen, 10 Hoog, balkongedicht nr 2 jg 11,donderdag 25 juni 2026.
De wereld brandt
De wereld brandt, het zal wel doven
in de geschiedenis gaat alles op en neer
en moeten dichters en politici beloven:
het gaat voorbij
of het komt weer, het maakt niet uit
het is een spel, het is het leven
er wordt gemoord en jaren later
wordt het weer schromelijk vergeven
soms gaan we allemaal
en onophoudelijk te keer
soms is er hoop, soms is er hel
soms is er iets
waarin we ondanks wat we denken
toch geloven.
© bert deben
Antwerpen, zittend bij de Schelde, maandag 15 juni 2026.
Skrik De Schreeuw
Jeg gik bortover Ik liep over
veien med to de weg met twee
venner – så gik vrienden – toen ging
solen ned de zon onder
Himmelen ble De hemel werd
pludseli blodi rø plotseling bloedrood
– Jeg standset, lænet – Ik bleef staan, leunde
mig til gjæret træt vermoeid, tegen het hek
til døden – over den tot ik erbij neerviel – boven de
blåsorte fjor og by blauwzwarte fjord en de stad
lå blod i ildtunger hing bloed in vuurtongen
Mine venner gik Mijn vrienden liepen
videre og jeg sto verder en ik stond
igjen skjælvende trillend nog
af angest – van angst –
og jeg følte det gik et en ik voelde hoe een
stort uenneligt grote onverdraaglijke
skrig gennem schreeuw doorheen
naturen de natuur ging
Zandkasteel
Vader en kind in zandkasteel
verenigd tegen de krachten
van het golvende water.
Op voorhand verloren
maar ze vieren de overmoed
om samen de zee te verslaan.
© bert deben
Portugal, Moledo do Minho, 14 juli 1995.
Herwerkt 26 jan. 26. voor Poëzie in de Branding 2026.
DE LOPER
Hij loopt aan iedereen voorbij
de loper loopt, dat is zijn streven
hij loopt zijn loop van zorgen vrij
en denkt niet na over het leven
hij heeft zichzelf ervan ontheven
hij kijkt niet om of niet opzij
de loper loopt, dat is zijn streven
hij loopt aan iedereen voorbij.
© bert deben
Stadspark Antwerpen, dinsdag 28 april 2026 (foto + gedicht)
