GOUD
Samen met mijn vader en zijn kleinzoon
keek ik naar een documentaire
over goudzoekers.
Ik zat op de sofa geklemd
tussen toekomst
en verleden
toen op het scherm deze
ondertitel verscheen:
Wanneer heb je ooit in een testgat gebaggerden zoveel goud gevonden?
De regel rukte zich los van het scherm
en begon boven ons te zweven.
Voor wie was deze vraag bedoeld?
Voor mijn zoon, zijn grootvader of voor mij?
Als psychedelische vormen vloeiden wij ineen.
En wat een vader dacht dacht ook een zoon.
Een stem riep komen eten
op een toon die suggereerde
dat er in het leven
niet veel meer is dan dat.
Mijn vader stond op als in hypnose.
Boomstammen in de bodem legden
zijn baggeren sinds lang plat
en zonder lust ging hij naar de keuken
en legde zich lam op de snijplank
als was het zijn vak.
mijn zoon nam een hap en trok
de toekomst in met een drilboor.
Ik wenste hem alle goeds.
Goud doet rare dingen met een mens.
Aan de ene kant een vader.
Aan de andere kant een zoon.
Daartussen een vader, een zoon
als bindmiddel dat niet pakt.
Andy Fierens
uit: ‘De trompetten van Toetanchamon’
De Bezige Bij, Amsterdam 2022
Met dank voor de toestemming van Andy om dit gedicht hier te plaatsen.
Andy Fierens (1976) is één van de vaakst optredende dichters van de Lage Landen en een waar podiumbeest. Hij is ook frontman van de literaire punkband Andy & The Androids en 1 van de drijvende krachten achter het koor De Bronstige Bazooka’s. Van hem verschenen eerder de dichtbundels ‘Grote Smerige Vlinder’ en ‘Wonderbra’s & Pepperspray’ en de roman ‘Astronaut van Oranje’.
Een bespreking van de bundel ‘De trompetten van Toetanchamon’ kan men vinden op Standaarduitgevrij-Andy-Fierens
 |
