It takes two to tango

.

.

IT TAKES TWO TO TANGO 

Ik zou zo graag met twee zijn hier
jouw vleugels in de mijne
het grote delen van plezier
en eveneens het kleine

we dansen samen onverdeeld
de rest in van ons leven
verenigd tot een stenen beeld
en in elkaar verweven.

© bert deben 
IJzendijke, donderdag 7 aug. 2025, geschreven bij het 

beeld ‘It takes two to tango’ van Louis Berrevoets.

https://www.louisberrevoets.nl/

Voor een schrijfopdracht van schrijversgezelschap Apropos, waarbij de opdracht was een beeld te kiezen in de beeldentuin van Louis Berrevoets en Joyce Wouters, daarbij in te beelden dat je het beeld zelf wordt en zo iets te schrijven in de toekomstige tijd (zal/zou) binnen de 15 minuten. 

Het gedicht komt bij het beeld te staan in de tuin te IJzendijke. 

Mijn dag heb ik verdroomd; zoo doe ik met mijn leven - Hélène Swarth

Mijn dag heb ik verdroomd; zoo doe ik met mijn leven.
De vogels zongen luid hun Julimorgen-zangen,
Mijn eigen hart zong mee, vol weemoed en verlangen.
Ik heb geluisterd — en mijn blad is wit gebleven.

Wel heb ik in mijn ziel de klanken opgevangen,
Nog zie ik op het, gras de zonnestralen zweven,
Nog hoor ik melodie, — maar ’k heb geen woord geschreven.
Ik laat, mijn droeve harp aan ’t wilgenloover hangen.

O vogels, zingt alleen! uw stem houdt mij gekluisterd.
Vervult met uw gekweel de frissche, groene twijgen.
Mijn oor is onvermoeid, doch laat mijn lippen zwijgen!

’k Wil spreken — door een traan voel ik mijn oog verduisterd.
En ware ’t nu niet wreed een lied van mij te vergen?
Laat mij in ’t fulpen (*) mos mijn aangezicht verbergen!

Hélène Swarth  

(25 okt. 1859 - 20 juni 1941)
uit: Eenzame bloemen (1885) 

(*) fulpen = als van fluweel 

https://www.dbnl.org/Hélène.Swarth  

 

portret Hélène Swarth door Rosa Spanjaard

.

Vogels fluiten (voorlopig toch nog) in het Saffierpark te Antwerpen

.

Vogels fluiten (voorlopig nog) in het Safierpark te Antwerpen: 

N.a.v. de jaarlijkse Safierparkdag en de protestactie van de burgerbeweging ‘Beter Alternatief Fietsostrade F11’ (BAF 11) werd langsheen de Safierstraat te Antwerpen een poëzieroute aangelegd met gedichten om de actie te ondersteunen van BAF 11.  ‘De Poëtische paardenkastanjes’ is een verzameling van relevante en doortastende gedichten langsheen de 1,3 km lange straat, te beginnen bij het voetgangersbrugje aan het station van Berchem, en eindigend aan het hek van de luchthaven te Deurne. Schrijver, performer, docent en redacteur Runa Svetlikova ontfermde zich over dit project. 

Burgerbeweging BAF 11 tracht te voorkomen dat een groot deel van de 2,7 hectare verruigde natuur tussen de Safierstraat en het treinspoor zal worden vernietigd voor de aanleg van stuk een fietsostrade. Hiervoor zouden ook de helft van de 72 jarenoude kastanjebomen moeten verdwijnen, maar door de betonnering zou ook de gezondheid van de resterende bomen in gevaar komen. Ze pleiten voor het behoud en de bescherming van het park enerzijds en een alternatief voor de fietsostrade (bv van de Safierstraat een fietsstraat maken, wat perfect kan en zelfs een goedkoper alternatief is) 

Meer over BAF 11 kan men vinden via onderstaande links: 
https://www.baf11groenenhoek.be/ 
https://www.facebook.com/BAF11groenenhoek 

enkele foto's van het bedreigde park: 

Hier in het bos ...

.

.

HIER IN HET BOS 

Hier in het bos hoor ik geluiden 
die ik als stadsmens amper ken 
ik ken ook ’t noorden niet van ’t zuiden 
maar voel hier dat ik rustig ben 

de vogels fluiten hier hun lied 
zo hoort het ook, het is hun eigen 
en daarin klinkt geen noot verdriet 
het stemt mij tot een minzaam zwijgen 

ik adem diep en sluit de ogen 
en luister naar wat mij omgeeft 
het laat een mens niet onbewogen 
hoe alles hier in vrede leeft 

heel even één met de natuur 
en stil verzonken in gedachten 
de wereld is soms rauw en zuur 
maar hier voel ik hem weer verzachten. 

© bert deben
Retie, Treelodge, boomhut Tjiftjaf, 27-29 april 2022,
voor Karen en Bram.  

 

info Treelodge: https://www.treelodge.be/

.

 

Writer’s block met wintertuin  

Geen inspiratie om te schrijven

nochtans wel drang, maar geen gedicht

een pen op rust, het blad wil blanco blijven  

de wolken drijven grijs voorbij

niet eens zo koud, de tuin ligt braak

maar zit vol vogels en vol leven  

wat eksters, vinken, zelfs fazanten

die stijlvol knikken

terwijl ze wat te eten pikken  

een roodborstje, een schaarse merel

het vliegt zo af en aan en zoekt naar voer

en vliegt weer weg als ik verroer  

ik strooi een handvol korstjes buiten

en restjes van een kruimeldeeg

maar woorden lok ik niet

het blad blijft leeg. 

 

© bert deben

Warisy (Rendeux), 24 februari 2005, toen nog een sneeuwgedicht met mussen en merels,

Vogelwaarde 8 februari 2020, 15 jaar later, in een warmer klimaat herschreven.

 

 .

Daar komt moeder aangevlogen

.

.

Daar komt moeder aangevlogen 

een worm nog levend in haar bek

ze kijkt mij aan met bitse ogen

en hoopt dat ik weer snel vertrek

zo huppelt ze onrustig rond

ik doe algauw alsof ik lees

dan ziet ze mij als achtergrond

de kleintjes wachten op hun vlees

plots schiet ze in een korte vlucht

in het klimop een holte in

waarna ik zachte tsjirpjes hoor

met in zijn bek een stukje vrucht

spijst later vader het gezin

de ganse dag gaat dit zo door.

© bert deben

Antwerpen, in mijn stadstuintje, zaterdag 12 mei 2007. 

Voorlopig ben ik uitgepraat

.

Voorlopig ben ik uitgepraat 
de vogels nemen over 
de tuin die nu in bloesem staat 
de wind doorheen het lover 

nog slechts van ver hoor ik de straat 
een radio, een spelend kind 
een hond die aan het blaffen gaat 
een motor in te snelle sprint 

de tuin doet mij vertragen 
en opent een ander bewustzijn 
dat zacht in stilte overgaat 
en oude zorgen doet vervagen 

ik sluit de ogen en verdwijn 
voorlopig ben ik uitgepraat.  

 

© bert deben
La Roche, dinsdag 1 mei 2007, voor Lisa. 

Ik hoor daar buiten vogels fluiten

.

Ik hoor daar buiten vogels fluiten

mooier nog dan Strauss of Bach

en kijk doorheen gezeemde ruiten

en vraag hen of ik buiten mag

U bent reeds buiten – wij zijn binnen

zei één der vogels met een lach

waarna ik even moest bezinnen

en zien ook wat die vogel zag

de hele wereld is een woonst

voor ieder die van vrijheid houdt

en alles is er om het schoonst

de vogels fluiten hun refrein

een ode aan het wereldwoud

waar wij te weinig deel van zijn.

© bert deben

Châteaux des Beaux Arts, Rendeux, 5 juni 1999, voor Lisa.

 

gepubliceerd in bloemlezing ‘Verwondering’ Bonheiden 1999 

en in ‘Bahá'í Vizier’ jg 39 nr 4, 2000 

in poëzieroute 'De Poëtische Paardenkastanjes', steunactie voor Safierpark, juni 2023