in een ooghoek

.

Bus X41 Turnhout – Antwerpen, dinsdag 11 februari 2025.  

Het Ongeval

.

Ik heb heel vaak eenzelfde droom

Ik heb heel vaak eenzelfde droom
een ouder huis, waarin verborgen
een kamer ligt waarin ik woon
ver weg van grote zorgen

onverwacht belt iemand aan
licht verbaasd ga ik dan kijken
om buiten niemand te zien staan
zo ver het oog kan reiken

ik voel, als ik de deur weer sluit
dat in het huis iets staart naar mij
en daarna gaan de lichten uit
wat ik niet zie komt dichterbij

ik vlucht doorheen de duisternis
maar blijf door gangen dwalen
en vind niet waar mijn kamer is
dan voel ik dat iets voor me staat

een entiteit, een duister kwaad
dat mij moet komen halen.

© bert deben
Vogelwaarde, dinsdag 26 mei 2020 – juni 2023 afgewerkt
n.a.v. de schrijfopdracht van schrijversgezelschap Apropos
met als juli-thema: ‘droom’. 

 

Pavel G. Chesnokov - To Thee We Sing

De Jager en de Prooi

.

JAGER & PROOI 

 

Hij vond zichzelf volmaakt, of sterker nog

hij vond zichzelf tot daden uitverkoren

waar de middelmaat niet voor was geboren

dat plebs verdween na de daad in zijn zog

in de spiegels naast en boven het bed

bewonderde hij zijn eigen contouren

maar nimmer zijn prooi, het waren slechts hoeren

voor hem voor zijn lozen op aarde gezet

getuigen waren er nooit, ook deze man werd

in de duisternis door hem aangesproken

hij vroeg zijn prijs ­­~ had hij onraad geroken

zijn halsader trilde als van een angstig hert

gemaakt, hautain en veel te duur gekleed

hij kende het soort, alles meegekregen

van thuis, ze kwamen wel meer op zijn wegen

maar waar hij het uiteindelijk voor deed

was niet zozeer het geld, maar het spel

van wie er zichzelf tot wat zou verlagen

het geven en nemen, krijgen en vragen

en ja, zijn witte sneakers wilde hij wel

ze lagen naast elkaar, beiden ontbloot

het trage verbleken vond hij telkens zo mooi

hij wist nu wie de jager was, en wie de prooi

de witte sneakers kleurden langzaam rood. 

 

 

© bert deben
Trein Antwerpen - Brussel, 6 oktober 2022.   

 

‘Rode gymschoenen’ was het november thema van Schrijversgroep Apropos en het moest een fictief verhaal zijn. Met Halloween in aantocht leidde de fantasie tot een stukje horror waarbij ik graag de vraag open laat: wie is de jager en wie de prooi? 

En ja, evenzeer: is het ook werkelijk fictief??

Holda’s lokzang - een sage ...

 

 .

    Holda’s lokzang

.

     Hij volgde haar doorheen het bos
     betoverd door en half verblind
     en meegevoerd met orgelwind
     van maagdenpalm tot levermos

     van daslookblad tot hyacint
     ze zweefde er met lichte blos
     en rafelend de haren los
     aanlokkelijk als windekind

     hij hoorde hoe ze hemels zong
     alsof het eeuwig lente was
     en kon niet aan haar lied weerstaan
     hij volgde haar en riep haar aan

     terwijl niet tot hem binnen drong
     hoe hij verzonk in haar moeras. 

 

     © bert deben 

        Vogelwaarde, vrijdag 5 december 2014.

 

 

Geïnspireerd door het Muziekbos van Ronse, waar mythen en sages nog steeds leven: http://www.ontdekronse.be/nl/ontdekken/natuur/artikel/muziekbos

 

Onder het duin

I. 

Onder het duin

hoor ik de schuivende getijden

hoor ik het krijsen van de meeuwen

en niets is dood en alles leeft  

onder het duin proef ik het schuim

en hoe benard vanwaar ik lig

hoor ik hoe alles stil wordt en verdwijnt  

II. 

Ik hoor de stappen boven mij

hoe schep per schep

de aarde droog de kist op valt

en hoe geluiden van de zee  

hoe alles dof en duister wordt

terwijl ik traag verstik in zand

ik hoor hoe alles stil wordt en verdwijnt.  

III.  

Hier op het duin hoor ik het spelen

hoor ik het schrille van het kind

van wie ik was, wie ik zou zijn

hoor ik mijn hart en hoe het bonst  

de mond, de ogen dicht getapet

en alles vastgesnoerd en in mijn hoofd

hoor ik hoe alles stil wordt en verdwijnt  

IV.  

Ik voel hoe honger mij verteert

en alles schrijnt, ik voel de pijn

en denk aan wie en aan waarom

de geur in mij die vloeibaar wordt  

ik voel het schuren van het hout

als ik beweeg ruik ik mijn bloed

tot alles stil wordt en verdwijnt. 

 

© bert deben

Finnmark, Noorwegen, onderweg, 13 juni 2015,
cyclus geschreven voor de Hofvijver Poëzieprijs met als thema 'Onder het duin'
De openingsstrofe van mijn cyclus werd opgenomen als mooie dichtregel in het juryrapport 
bij hun observatie van een trend naar 'mystieke poëzie' onder de inzendingen.

Bjorn is hier geweest ... vier jaar later, het vervolg.

.

.                                                                                    foto: Jo Hendriks

             Bjorn is hier geweest
                                4 jaar later, het vervolg.
  .

Bjorn is hier geweest

met vrienden uit zijn hoofd

ze hadden hem een plaats beloofd

in de geschiedenis, een plek

om altijd te verblijven  

ze fluisteren

ze roepen door elkaar

ze tikken op zijn schedel als hij zwijgt

hij zou zijn naam op deze plek …

men zou nog lang over hem schrijven  

‘ik ben alleen, maar ik kan denken!’

hij schreeuwt het naar het wolkendek

en loopt en valt en knielt voor god

en krijst dan als de meeuwen  

nog even en hij zal eeuwig zijn

hij stift, met dikke zwarte letters

en gilt en huilt en rent dan weg

hij roept: ‘het lam neemt weg

de zonden van de wereld!’

het mes ter hand

de waanzin in de ogen. 
 

© bert deben

Antwerpen, dinsdag 19 februari 2013 – Vogelwaarde, 15 maart 2015.

 

 
Wat vooraf ging, gedicht en aanzet:
Bjorn is hier geweest met vrienden ...

De Bruid

                                                                            Foto: Bride, New Orleans van Rosalind Solomon

.

De Bruid  

Een kroon van witte rozen op haar hoofd

een lang wit kleed in fijne kant

verwelkte bloemen in haar hand

de ogen zwart en bijna uitgedoofd  

alsof ze uit het grote niets verscheen

precies te midden van de straat

om nog te remmen veel te laat

ik reed, zo weet ik zeker, door haar heen  

ik was verward, maar de agent

vroeg niet of ik te veel gedronken had

hij luisterde en sprak bedaard:  

“het fenomeen is ons bekend

ze wou dat men het voorval nooit vergat

het is vandaag de dag dat het verjaart ...” 

 

© bert deben

Antwerpen, donderdag 15 juli 2010.

 

 

 

Er huist een wezen in mijn kist

.

                                                                                                                   foto: Zombieboy Rick Genest

                        .

Er huist een wezen in mijn kist

dat hongerig en half vergaan

mijn tombe op een kier liet staan

en lonkt en lokt en van de mist

 

gebruik maakt om op stap te gaan

verkleed als man en met een list

en hopend dat men zich vergist

en mee met hem gaat in de waan

 

dat hij een lieve jongen is

hij wikt en weegt het verse vlees

en streelt en zoent en zegt dan hees

 

ik hoop dat ik mij niet vergis

maar wij zijn één tot aan de dood

en dan volgt de Genadestoot.

 

 

© bert deben

Turnhout, 16 oktober 1997.

 

Werd gepubliceerd in Flikkeragenda 1999.

De Schaduw ...

.

Antwerpen, Stadspark, middernacht, 11-12 augustus 1997

foto © bert deben Schoonselhof

 

werd gepubliceerd in Po-e-zine nr 10, 2015  

 

Bjorn is hier geweest met vrienden

 

.

Bjorn is hier geweest met vrienden
een laptop vol, een hele zwerm

vol kameraden op zijn scherm

die hij op ’t web heeft weten vinden

de mensen lopen hem voorbij

terwijl er niemand op hem let

maar Bjorn is blij, waar hij zich zet

hij heeft z’n vrienden altijd bij

ofschoon men hem het liefst ontwijkt

hij oogt niet mooi, in tegendeel

hij loopt gebukt en kijkt wat scheel

men zegt dat hij op Gollum lijkt

Bjorn heeft zich teruggetrokken

een hoody op, men kent hem niet

de foto die men van hem ziet

dient slechts om gabbers mee te lokken

en soms spreekt Bjorn ook met hen af

hij vind het spannend, graag bij nacht

de oude mijn, de grote schacht

bevat sinds kort een massagraf

Bjorn voelt zich daar dan even God

hun smeken klinkt ook heel devoot 

als hij beslist over hun dood 

er werd genoeg met hem gespot.

© bert deben

Antwerpen, donderdag 26 mei 2011.

De tekst 'Bjorn is hier geweest met vrienden' staat op een lantaarnpaal.

Jo Hendriks fotografeerde de tekst en plaatste een oproep op Facebook om verhalen of gedichten te schrijven rond de mogelijke achtergrond van deze graffiti:

http://www.facebook.com/pages/Bjorn-is-hier-geweest-met-vrienden/113534148733735?sk=info

 

Bekijk alle verhalen en gedichten over ‘Bjorn is hier geweest met vrienden’ op de website: https://bjornishiergeweestmetvrienden.wordpress.com/

 

.

Nightmare on Duckstreet

.

Klein familiedrama

.

.

Klein familiedrama

 
Vader heeft zonet naast mij mijn moeder dood geslagen

al schokt zij nu, terwijl ik schrijf, nog beetjes na

hij kon, zegt hij, het echt niet langer meer verdragen

dat zij altijd te veel slasaus deed op sla 

‘nochtans kon zij goed koken’ zegt vader nu met spijt

hij stelt zijn heftige reactie wat in vraag

‘misschien dat zij terug begint te ademen met de tijd’

over het algemeen genomen, zag hij haar wel graag  

vader schudt nu moeder door elkaar, het kan niet baten

het mens was altijd al wat koppig en blijft dood

vader grist nu uit de tafelschuif een mes en vraagt  

‘mijn zoon, waarom kunt gij het schrijven thans niet laten’

de aderen in zijn ogen kleuren rood

ik zeg : ‘omdat het de verveling wat verjaagt’.  

II  

Omdat het de verveling van het leven wat verjaagt

heb ik de pen en het papier een deel van mij gemaakt

ik kan niet zonder meer, de werkelijkheid is godgeklaagd

ik zie hoe vader in een soort geagiteerde roes geraakt  

het mes dat hij genomen heeft, blinkt glanzend in het licht

hij grijnst, er druppelen wat parels op zijn hoofd

het mes gaat nu op zoek naar angst en wordt naar mij gericht

ik kijk niet op, ik heb mezelf nog een sonnet beloofd  

want zo ben ik, eens dat ik volop aan het schrijven ben

kan niets mij van mijn doel beletten

ik ben een schrijver, en een schrijver schrijft  

dan ploft het mes doorheen mijn hart, maar ik blijf zen

het bloed spuit overheen mijn twee sonnetten

ik vind dat hij vandaag wat overdrijft. 

 

© bert deben

Antwerpen, donderdag 29 oktober 2009, om de verveling wat te verjagen …

Het brandt in mij

 .

La Roche, maandag 30 april 2007, geschreven na het eten van iets te veel rood vlees.

Foto: Brad Pitt als Louis in Interview with the Vampire

'Het brandt in mij' werd 16 mei 2026 samen met 'Mortuarium' + 'Cijfers' + 'Herrijzenis' + 'Bloot' 

opgenomen in de bundel 'Vlada Draculonia, vampiergedichten' uitgegeven door de Stichting Spleen 

Een weerwolvin bij volle maan

.

fototransformatie © David De Backer         

 

Een weerwolvin bij volle maan

die graag een keer op stap wou gaan

naar mannenvlees een groot begeren

stond zich te waksen en te scheren

want hoe je ’t draaien wilt of keren

er vallen echt heel weinig heren

op benen heel robuust behaard

of vrouwen met een snor of baard

ze epileerde ook haar staart

en lakte daarna breed en groot

de nagels van haar klauwen rood

en dan als kersje op de taart :

de kleur van liefde en van dood

een kleed dat heel wat inzicht bood

vooral dan in haar drang naar vlees

haar huid nu zacht, haar stem wat hees

en niets dat naar relatievrees

of naar de eeuwigheid verwees

naar samenzijn een groot begeren

ach bent U toch voorzichtig heren

wat glazen wijn, de volle maan

wat vrouwen ook mogen beweren

als zij zich eerst uitbundig scheren

dan hangt daar soms een staartje aan !

© bert deben

Antwerpen, 15 januari 2007 

 

Nominatie Poëziewedstrijd Poëzie Op 't Perron, Tracé vzw, Ekeren, sept. 2007

.

Happy Halloween!

.

 

Halloween!

 

Wie angst heeft zet het op een lopen

terug van weg geweest zijn zij weer daar

met klonters aarde in hun pluizig haar

komen ze knarsend uit de grond gekropen 

 

de  stenen van de graven schuiven open

het is die ene nacht weer van het jaar

weer bulderlacht de bultenaar

de tanden geel, de ogen bloeddoorlopen

 

vampiers doen zich vannacht te goed

aan dametjes in mantelpakken

en heksen persen pap van slakken

en vullen bekers met vers bloed 

 

uit elke hoek kruipt een dozijn

wel heel behaarde vogelspinnen

door muren komen spoken binnen

doorschijnend bleek van eeuwen pijn

 

ze willen bij de mensen zijn

en oude moorden herbeginnen

het liefst in doorsnee huisgezinnen

met kinderen nog mals en klein

 

maar wie de doden snoepjes geeft

en samen met de wijze geesten

zonder angsten zit te feesten

weet zeker dat hij straks nog leeft.

 

 

© bert deben

Antwerpen, zondag 22 oktober 2006, voor Brigitte.

tip: in elk gekleurd tekstdeel zit een link naar een horrorgedicht - veel leesplezier!