Het Huis (een laatste gedicht)

.

. 

         Het Huis

           (een laatste gedicht)  

.

Ik zie de schaduwen, de schijnen

contouren van verleden tijd

die straks alleen in mij verdwijnen

ik zie liefde en gelegenheid  

ik zie de velen één voor één

nog even de revue passeren

en dan weer gaan en bijna ween

ik net nog niet, ik blijf beweren  

dat het goed is om mee te nemen

wat gebeurd is hier, en het huis

te laten aan wie na mij komt

nog eventjes hun keuken zemen  

terwijl ik voor het laatst hier kuis

wordt ook mijn ziel hier uitgegomd. 

 

© bert deben

Antwerpen, woensdag 4 maart 2015.

Een laatste gedicht in het huis geschreven. 
 

Vlekken en Vegen tanka

.

Zelfportret van Schilder - © bert deben

 

 

Dagboek van een doe het zelver: Murphy's Law

 .

Murphy's Law

.
Ik heb geschilderd en behangen
geschuurd, geschrobd, met veel geduld
de grootste gaten opgevuld
en lambriseringen vervangen  

en ook al heb ik het dan nooit geleerd
ik bepleisterde als een stukadoor
de muren tot een nieuw decor  
maar alles wat ik deed, deed ik verkeerd  

vol doemgedachten in mijn hoofd

uit angst voor ramp en tegenspoed

en wat kan misgaan in mijn flat

een ganse nacht van slaap beroofd 

en woelend in mijn beddengoed

dat uitgewerkt tot een sonnet. 

 

© bert deben

Antwerpen, woensdag 28 januari 2015.

Het huis waarin wij samenwoonden

.

 

 

Kleine bijhorende note:  

 

Zaterdag 6 december werd een compromis getekend voor de verkoop van het huis waar ik 18 jaar lang wel en wee mocht beleven en beschrijven.  Als ode aan het huis o.a. dit gedicht, alsook hier onder nog enkele links naar andere gedichten die ik er schreef:

 

- Ik schrijf mij in gedichten neer

- De liefde kent geen nederlagen 

- Zo kwetsbaar sta ik plots weer in het leven 

- Je ruimt mijn resten op en gaat tekeer 

- Ik raam de maten van jouw meubels

- Na het vrijen steek ik een gedicht op

- Ik streel het bed waar jij en ik begon

- Mijn grote vrees 

- Stadstuintje 

- Eindelijk Thuis

 

 

Rommelmarkt - ervaringen van een standhouder ...

 

Rommelmarkt  

.

De mensen kijken niet, ze overschouwen

ze varen als een schip voorbij

terwijl ze in gedachten bouwen

aan een toekomst vol verleden tijd  

ik daarentegen wil dat laatste kwijt

en heb het op een tafel uitgespreid 

met een glimlach vol gelatenheid 
sta ik het minzaam aan te prijzen

soms stopt er iemand aan mijn stand

en neemt iets vast of durft te wijzen

ik kijk dan op en knik gedag

vol hoop dat ik verkopen mag  

één euro is nog veel te veel

ik zie het al aan hun gezicht

alsof ik van hun moeder steel

terwijl ik hier mijn ziel verdeel 

ze bieden 50 eurocent

een stuk dat mij zo dierbaar is

wat ik ook, bijna huilend, zeg

voor 80 cent doe ik het weg  

waarna ik schrijf in dit gedicht:

alweer iets kwijt dat ik nooit mis. 

 

© bert deben

Borgerhout, rommelmarkt Ecohuis, zondag 28 september 2014.  

 

Op een dag laat ik het over ...

Op een dag laat ik het over

aan anderen om mij op te ruimen

weg te gooien, uit te zoeken, te

herlezen, te bewaren of de doos in  

bij het oud papier, mij uit te delen

recycleren, bij te houden, ach

misschien een beeldje hier, een foto

daar, een vuilcontainer voor het stort  

want ik heb nu aan tijd te kort om

alles wat ik heb verzameld te ontdoen

van sentiment of van belang en ook

misschien dat iemand ooit wat mist  

zoals een klein bestandje met gedichten

dat per ongeluk werd gewist. 

 

© bert deben

Vogelwaarde, zaterdag 26 juli 2014 in de tuin,

een dagje rust tussen verhuisplannen maken, opruimen en weggooien.

 

De leegte

 

De Leegte

Er resten vegen op de grond

ingebed als oude wonden

daar, waar al de meubels stonden

alsof het niet werd afgerond

maar uitvergroot tot een gemis

een borstel, water, bruine zeep

hoezeer ik schuur ook streep per streep

hoe meer ik zie wat niet meer is.

© bert deben

Antwerpen, vrijdag 18 november 2011.

.
..

Vetorecht !

.

.

Vetorecht!

.             

Daar staan ze dan, jouw laatste kasten

de slaapkamer, een groot salon

wat eer dit jaar als grap begon

en wat ik dacht dat hier niet paste  

je geeft jouw leven hier een plaats

en laadt met zorg de dozen uit

terwijl ik meest de ogen sluit

word ik opeens heel tegendraads  

er wordt jou weinig hier ontzegd

maar afschuw tekent mijn gelaat

in mij verkrampt zelfs elke spier

fervent stel ik mijn vetorecht:  

zolang de goede smaak bestaat

geen kaders met borduurwerk hier! 

 

.

© bert deben

Antwerpen, zaterdag 15 juli 2006, voor Bobje.
Kader werd gemaakt voor de tentoonstelling 'Poetry in the Picture' in 2009.

  

 .

Mijn kleine doe-het-zelvers zieltje ...

.

 .

De Klus

. 

Als ik gaten in de muren boor

die groter blijken dan de pluggen

en ik dat tracht te overbruggen

met stukjes hout of met papier

 

doe mij dan even een plezier

en stel op zulk moment geen vragen

weet dat ik weinig kan verdragen

en achter elke zin een grinnik hoor

 

mijn kleine doe-het-zelvers ziel

is aarzelend en snel gegriefd

dus moest je schoonheidsfoutjes merken

of als een vloek mijn mond ontviel

 

spaar mij jouw raad dan alstublieft

en donder op en laat mij werken!

 

 

© bert deben

Antwerpen, vrijdag 26 mei 2006, voor Bobje.

 

 

gepubliceerd in ‘Lachende letters leven lang’ 5de bundel Poemtata (mei 2013).

In stilte kijkt verleden toe

.

In stilte kijkt verleden toe

hoe het verpakt wordt en verdwijnt

en licht doorheen de kamers schijnt

nu ik weer wijn bij water doe  

ik maak me los van eenzaamheid

verscheurde brieven, oud papier

het lijkt plots heel wat ruimer hier

ik raak de laatste twijfels kwijt  

tot kort geloofde ik nog niet

dat ‘samen zijn’ iets is voor mij

maar nu ik angsten buiten zet

bij nostalgie en oud verdriet 

gaat elk verhaal aan mij voorbij

tot niets jou nog een plaats belet. 

 

© bert deben

Antwerpen, dinsdag 9 mei 2006, voor Bob.

 

 

Dit gedicht werd gepubliceerd in 'Nostalgie' een selectie uit inzendingen

voor de 5de Hillegomse Poëziewedstrijd, Artbooks 2014.

en in de bundel 'Na het vrijen steek ik een gedicht op' 

 

Requiem voor het bed

. 

© bert deben - Antwerpen, zondag 7 mei 2006, voor bed en Bobje.

Uit de reeks: waar gebeurde verhuisgedichten.

 Foto van bed uit reclame voor Durex. 

Ik raam de maten van jouw meubels

 

 

Ik raam de maten van jouw meubels

en wat ik thuis aan ruimte heb 

aan overschot, aan plaats nog vrij 

aan speling in dat hart van mij 

en of het slim is, herbeginnen 

mijn huis te delen en mijn tijd 

de angst, de onverschilligheid 

mijn koude ik te overwinnen 

want thuis ontwaar ik het verleden 

in volle kamers, oude kasten 

in elke plek een argument 

om heel voorzichtig af te tasten 

maar anderzijds voel ik tevreden 

hoe jij reeds ingeworteld bent. 

© bert deben 

Antwerpen, zaterdag 8 april 2006, voor Bob.  

Gepubliceerd in bundel beste gedichten van de 9de poëziewedstrijd VtbKultuur Opwijk.