Oerkracht

.

Oerkracht 

Soms wil je, zonder het te weten

een heel nieuw iets, een nieuw begin

soms ben je het al lang vergeten

of sta je er al midden in  

je zoekt, je denkt, er was toch iets

misschien een reden om te leven

misschien, zo denk je, was het niets

of heeft het jou al opgegeven  

zo gaat de oerkracht soms voorbij

je merkt niet eens dat het gebeurt

je mist het wel, maar weet niet wat

een dag, een maand, een jaargetij 

te veel dat niet werd ingekleurd

gewoon omdat je het vergat. 

 

© bert deben

Hammersfest, Noorwegen, zaterdag 3 juni 2017
foto: Waiting - © bert deben, Rotterdam juni 2017

 .

 

Draakje vloog over de horizon

 .

 

 

Draakje vloog over de horizon

op zoek naar waar het was geboren

het voelde zich de laatste tijd

in mijn omgeving wat verloren  

het zocht onder de maneschijn  

naar plaatsen waar het landen kon

en weten dat het daar moest zijn

een thuis, een samenhorigheid  

ik wist dat het op zoek zou gaan

naar ergens waar het zich kon binden

naar waar er liefde kon bestaan

want draakje was geen draakje meer  

ik wist al lang dat op een keer

het niet bij mij zichzelf zou vinden. 

 

© bert deben

Antwerpen, woensdag 27 mei 2015. 

 

vroegere draakjesgedichten: Draakje

 

 

Pied-à-terre

 

Pied-à-terre  

.

De dichter houdt graag een voet aan de grond

terwijl hij zoekt naar gevoel of een zin

naar al wat hij denkt dat een nieuw begin

zou kunnen zijn – hij beoogt, hij kijkt rond  

wie hem voorbij loopt, wat men achterlaat

een indruk, een ruwe schets, een idee

hij registreert, schrijft het op, neemt het mee

plooit het samen, staat dan recht en verlaat  

zijn bankje, het park, de hangende brug

van waar hij kijkt naar hoe mooi men ginder  

de verte aanschouwt, hij mijmert, hij denkt

als ik daar, als ik ooit … hij fronst, neemt vlug  

het blad en schrapt, want soms kan het minder

terwijl hij reeds van daar naar zichzelf wenkt. 

 

© bert deben

Zondag 16 november 2014, stadspark Antwerpen.  

11 december 2014 werd ik eigenaar van een appartement waarvan ik vroeger altijd dacht: Dààr zou ik willen wonen! Veel kleiner dan waar ik voorheen woonde, maar wel 10 hoog (dus eigenlijk een pied au ciel !) met zicht op een groot deel van Antwerpen en vlak bij het stadspark, een favoriete plek om te schrijven.
  

     In een ver verleden was het slechts 4 hoog en een hotel: 

      Loosplaats eind 19de eeuw, scan uit '100% Expo' N°26, Cultuurmagazine van de Provincie Antwerpen.  

      Onder: Stadspark + Loosplaats Antwerpen, deel Hypsoskaart 1913 (Red Star Line Museum | MAS)

 

Anneke Buys: Overdoen / Vriendschap

.

Overdoen

 . 

hoe gaan we verder
de dag zo donker
het huis koud
de bron opgedroogd

ga hier weg
trek de deur dicht
laat alles achter
zoek een andere plek

graaf een diepere put
bouw huis en haard
ontsteek een kaars
en begin opnieuw.

Anneke Buys

10 Bahá 170
30 maart 2013

Anneke Buys schrijft al jaren poëzie, maar ook artikelen en boekbesprekingen in zowel Nederlands, Engels en Esperanto. Haar gedichten gaan zowel over de wereld om haar heen als die binnenin haar. In eigen beheer bracht ze een aantal bundels uit: Groei in millimeters (1984) Breuklijnen (1985) en Droomwereld (1993). Een bundel in Esperanto Reve kaj reale verscheen bij Impeto in Moskou (2006). 

In de loop der jaren wint Anneke Buys een aantal poëzieprijzen, waaronder tweemaal die voor het beste Apeldoornse gedicht in de zomerwedstrijd van Markant (2001 en 2003). Sinds 1986 is Anneke penningmeester van BAFA (Bahá’í Association for Arts), waarvan ze mede-oprichter is.  In 1988 neemt ze deel aan het Aziatisch poëzie congres in Taichung, en in 2005 aan het internationaal poëziefestival in Kaohsiung, Taiwan.

De laatste jaren was Anneke minder bezig met poëzie en vond haar creativiteit meer een weg in boetseren en bewerken van vooral speksten – zoals o.a. het vriendschapsbeeldje (foto onder), dat ik van haar kreeg n.a.v. onze 20 jarige vriendschap (ondertussen zelfs bijna 30 jaar!).  Anneke was al die jaren een steun en vertrouwenspersoon, maar ook degene die mij op weg hielp in de wereld van de poëzie en mijn werk nu nog steeds opbouwend van feedback voorziet.

 .

Vriendschap  

Geschenk

brozer dan een zeepbel

te overhandigen

met zorgvuldige vingers

zachter dan dons.  

Kostbaarheden

behoedzaam uitgewisseld

een blik, een gebaar,

een brief of een bloem.  

Langzaam

verandert

een vreemde in

een innig geliefde

vriend. 

Anneke Buys

Jamẚl 141

Mei 1984

Lichtje in het duister

                                                                                       Tekening © Maud                

.

.

Lichtje in het duister

.

Mijn draakje heeft gemorst

een brood en veertien kazen

het zal je niet verbazen

als je weet hoe groot het is  

ik zei heel lief:

‘er is wat mis, je bent een reus

ik kan je niet meer voeden’  

mijn draakje zuchtte zacht

een wolkje vuur

verslikte zich en knikte dan

volwassen ‘ja’  

ik knikte maar terug  

toen stond mijn draakje stoer rechtop

en nam mij op zijn rug

en vloog met mij de wolken in  

ik zag de aarde achter mij

de hemel en de zon voorbij

en toen nog vele sterren  

dan wees mijn draakje naar

een heel ver lichtje in het duister  

dáár ergens lag een nieuw begin ! 

 

© bert deben

Antwerpen, 10 juli 2003.

Voorlaatste draakjesgedicht - andere gedichten uit deze reeks: Draakjesgedichten  

 

Het jaar werd afgesloten met woorden vol
verwachting, een beetje beterschap, een grap
een liefdevol voorbijgaan (de toekomst) – ik
snap opnieuw weer de essentie: ik overleefde

mezelf, de pijn, de reden van het moeten zijn
(buikspieren gespannen voor de laatste klap)
ik train mezelf tot niet meer voelen, tot elke
zenuw moe van al het vechten opgeeft – ik zie

met nieuwe ogen, hoe alles verder leeft (oude
wijn in nieuwe zakken) maar streeft naar
steeds opnieuw hetzelfde zijn, in andere vormen
een wereld vol vergeten en herhalen, stalen van

mijn vorig leven: het is koud daar buiten, het is
koud hier binnen ook, alleen de kachel doet alsof.

© bert deben
Antwerpen, 31 december 2ooo – 21:40 uur.

De man in mij die opstaat

Er huist een man in mij die opstaat 
en danst als blaadjes in de wind 
waarna hij het toneel verlaat 
en weer een nieuwe richting vindt 

er huist al lang in mij een kind 
dat weet dat het volwassen is 
maar sierlijk zwemmend als een vis 
het water van de zee bemint 

een man ben ik die banden breekt 
en naarstig graaft in nieuwe grond 
waarin hij liefde kan ontginnen 
en alsmaar verse passie kweekt 

een ziel die eerst zichzelf ontbond 
om weer te kunnen herbeginnen. 

© bert deben 
Antwerpen, zondag 24 september 2ooo.

.