De Raamzeemster

De raamzeemster

Al 2 uur lang zie ik een dame

de ramen zemen in de volle zon

eerst aan de buitenkant, waarna

ze alles keurt, dan langs binnen

ikzelf beschrijf het vanaf mijn balkon

waarna ik ze weer naar buiten zie

gaan en herbeginnen, elk veegje

elk vlekje, elke vingerafdruk

het moet verdwijnen, met een doek

met een spuitbus, met papier

volop zomer, de zon blijft schijnen  

 

al meer dan dertig graden dag vijf

heeft het enig belang dat ik schrijf

vraag ik me af, met zelf vuile ramen?

© bert deben

Antwerpen, 10 Hoog, balkongedicht nr 2 jg 11,

donderdag 25 juni 2026.

Ik heb het stof wat afgedaan ...

.

 

.

Fijn stof  

Ik heb het stof wat afgedaan

dat vliegt hier zo maar binnen

als ik het raam laat open staan

een mens weet niet waar te beginnen  

met tegenzin, niet echt spontaan

ik moest mijn afkeer overwinnen

maar ’t lag zo dik, ik kon stilaan

het stof tot landbouwgrond ontginnen  

met schop en borstel en plumeau

ging ik tekeer, op een kwartier

leek het volkomen proper hier  

nog even snel aan mijn bureau

om al de lezers in te lichten

dat ik geen stof meer heb tot dichten!

 

© bert deben

Antwerpen, 10 hoog, donderdag 31 mei 2018.

 

Twee oogjes op de loer

.

 

De bladen die ik amper las

liggen niet langer op de grond

de troep waar ik bekend om stond

staat netjes weg en waterpas  

het huis dat ooit mijn stofnest was

blinkt nu van vloer tot aan plafond

er ging een zeem en borstel rond

er schijnt weer licht doorheen het glas  

wat ik aan kleren achterlaat

op stoelen, bed of op de vloer

komt proper in een kast terecht

ik voel dat iets mij gadeslaat  

twee oogjes liggen op de loer

kaboutertjes bestaan hier echt! 

 

© bert deben

Antwerpen, zaterdag 24 juni 2006, voor Bobje.

 

1 mei

.

.

1 mei  

.

Elders aan het water

is iemand iets aan het timmeren

want de mens is creatief

en een feestdag is voor een Belg

een mooie reden om bezig te zijn  

als het maar aanvoelt als een hobby

een buitenverblijf dat rust verschaft

moet onderhouden worden

een vloer voor de deur

het gras gemaaid, de ramen gezeemd

tafel en stoelen buiten met een spons

en allesreiniger  

we vluchten met z’n allen het weekend in

en bezinnen tussen het werken door

dat niets zo mooi is als

tot niets verplicht te zijn  

met een tas koffie of een tripel

en een tijdschrift van zes maand geleden

omdat je er eindelijk de tijd voor hebt. 

 

© bert deben

Hengstdijk, vrijdag 1 mei (dag van de arbeid) 2015.

Het Huis (een laatste gedicht)

.

. 

         Het Huis

           (een laatste gedicht)  

.

Ik zie de schaduwen, de schijnen

contouren van verleden tijd

die straks alleen in mij verdwijnen

ik zie liefde en gelegenheid  

ik zie de velen één voor één

nog even de revue passeren

en dan weer gaan en bijna ween

ik net nog niet, ik blijf beweren  

dat het goed is om mee te nemen

wat gebeurd is hier, en het huis

te laten aan wie na mij komt

nog eventjes hun keuken zemen  

terwijl ik voor het laatst hier kuis

wordt ook mijn ziel hier uitgegomd. 

 

© bert deben

Antwerpen, woensdag 4 maart 2015.

Een laatste gedicht in het huis geschreven. 
 

Moeder

Ze deelt de week door zeven dagen

en maakt van huishouden haar taak
haar bezigheid, haar goede smaak
haar antwoord op de meeste vragen
 
want stof hoort thuis in dialogen
rond moedwil, onverschilligheid
of jeugd, die nu niet meer de tijd
benutten wil om af te drogen
 
of stel je voor: wat zit te schrijven
zoals haar zoon – wat brengt dat op
terwijl het vuil daar liggen blijft
en de gordijnen grijs verstijven
 
zo dringend zijn zij toe aan sop
dat hij er een sonnet rond schrijft!


 
© bert deben
Antwerpen, zondag 6 april 2008, voor moeder zaliger.

De man voor wie het proper is

.

.

Ik heb geduld 

Ik heb geduld, ik ben een wachter 
twee wasjes lang: één wit, één bont 
hygiëne staat hier voor gezond 
en alles geurt naar wasverzachter 

ik zeemde keurig ook de ruiten 
de vloer is proper, alles net 
van op het opgemaakte bed 
staar ik vol afwachting naar buiten 

waar is hij nu, die ik zo mis 
de man voor wie het proper is 
ik scheerde mij, ik ging in bad 
ik vijlde ook mijn nagels bij 

waar zit je dan, vertel het mij 
ik heb het stilaan wel gehad! 


© bert deben 

Antwerpen, zondagavond 17 juni 2001 

.