Skrik De Schreeuw
Jeg gik bortover Ik liep over
veien med to de weg met twee
venner – så gik vrienden – toen ging
solen ned de zon onder
Himmelen ble De hemel werd
pludseli blodi rø plotseling bloedrood
– Jeg standset, lænet – Ik bleef staan, leunde
mig til gjæret træt vermoeid, tegen het hek
til døden – over den tot ik erbij neerviel – boven de
blåsorte fjor og by blauwzwarte fjord en de stad
lå blod i ildtunger hing bloed in vuurtongen
Mine venner gik Mijn vrienden liepen
videre og jeg sto verder en ik stond
igjen skjælvende trillend nog
af angest – van angst –
og jeg følte det gik et en ik voelde hoe een
stort uenneligt grote onverdraaglijke
skrig gennem schreeuw doorheen
naturen de natuur ging
🙏🙏🙏 Bert en voor de url. 👍
BeantwoordenVerwijderenTekst en afbeelding passen perfect bij elkaar.
BeantwoordenVerwijderenBoeiend om te ontdekken hoe het kunstwerk ontstond vanuit een simpele schets en een anecdote.
BeantwoordenVerwijderenDank voor deze interessante bijdrage, een mooie ontdekking.
BeantwoordenVerwijderenIets van buiten raakte hem… en veroorzaakte een schreeuw in de trillingen van de lucht - of dat nu klank of kleur is… het voelde voor hem diep vanbinnen als een echo, een weerklank, een spiegeling in zijn zinnen / in zijn gedachten… die het megafone effect had op zijn hart… alsof zijn hele wezen schreeuwen moest van emotie…
BeantwoordenVerwijderenGevoel laat zich soms leiden… en komt dan mega-fonaal aan bij de toeschouwer.