Skrik | De Schreeuw - Edvard Munch

Edvard Munch - Geschrei - Skrik 1893 - zwart-wit lithografie Museum De Reede, Antwerpen

     Skrik                                                          De Schreeuw

     Jeg gik bortover                                        Ik liep over
     veien med to                                              de weg met twee
     venner – så gik                                          vrienden – toen ging 
     solen ned                                                    de zon onder

     Himmelen ble                                           De hemel werd
     pludseli blodi rø                                        plotseling bloedrood
     – Jeg standset, lænet                               – Ik bleef staan, leunde
     mig til gjæret træt                                     vermoeid, tegen het hek
     til døden – over den                                 tot ik erbij neerviel – boven de
     blåsorte fjor og by                                     blauwzwarte fjord en de stad
     lå blod i ildtunger                                      hing bloed in vuurtongen

     Mine venner gik                                         Mijn vrienden liepen
     videre og jeg sto                                         verder en ik stond
     igjen skjælvende                                        trillend nog 
     af angest –                                                   van angst –
     og jeg følte det gik et                                 en ik voelde hoe een 
     stort uenneligt                                            grote onverdraaglijke
     skrig gennem                                              schreeuw doorheen
     naturen                                                        de natuur ging

     Edvard Munch                                       Edvard Munch
                                                      

kopie pagina uit schetsboek (1892) Edvard Munch - Museum De Reede, Antwerpen

origineel bevindt zich in het Munchmuseet Oslo

Désarroi | Verslagenheid

Verslagenheid 

De vrouwen van Jeruzalem

Ze staan aan de kant van de weg. Verwijderd.

De volgelingen van het eerste uur

verbannen van de kruisweg.

De discipelen, de gelovigen

verbannen van hun aanhankelijkheid 

“En wij die hoopten ...”

Aan de rand van de weg

worden ze beladen met onze vragen

en onze opstandigheid.

Om zwanger te worden van onze eenzaamheid

en hoop te baren. 

 

Michel Teheux (hertaling : bert deben)  .

Statue bronze / bronzen beeld : Thierry Papart
Méditation / bespiegeling : Michel Teheux (hertaling : bert deben) 
Exposition / tentoonstelling : ‘Ecce Homo ! Voici l’Homme !’
Collégiale Notre-Dame et Saint-Domitien de Huy
Collégiale Notre-Dame de Huy — Wikipédia

Collegiale kerk Onze-Lieve-Vrouw en Domitianus van Hoei - Wikipedia 

In Memoriam D. O. M. (Chestnut candles are lit again) - William Kerr

.

.

In Memoriam D. O. M.

Kastanje kaarsen worden weer aangestoken

Voor de doden die in het voorjaar stierven:

Dode geliefden lopen door de boomgaard,

Waar zielloze koekoeken zingen.

Zijn zij het die leven en wij die dood zijn?

De lente weet nauwelijks

Waarom vandaag de dag de koekoek roept,

En de witte bloesem waait.

Luister en aanhoor hoe vrolijk de wind

Fluistert en luchthartig verhaalt:

'Uw liefde is zoet als meidoorn,

Uw hoop zo groen als het gras.

Maar de meidoorn bezwijmt en verdwijnt,

En in de herfst versterft het gras;

Doch, leef verder, en aanschouw de lente

Met ogen van eeuwigheid.'

William Kerr

Uit ‘The Apple Tree’ (1927)

Vertaling © bert deben, mei 2020.

Over William Kerr is amper iets geweten, buiten dat er slechts 1 dunne bundel van hem werd uitgebracht.  Meer gedichten kan men vinden op: 

https://allpoetry.com/William-Kerr

Selbstbild / Zelfbeeld - Egon Schiele

 .

 

 

EIN SELBSTBILD.

ICH BIN FÜR MICH UND DIE, DENEN
DIE DURSTIGE TRUNKSUCHT NACH
FREISEIN MIR ALLES SCHENKT,
UND AUCH FÜR ALLE, WEIL ALLE
ICH AUCH LIEBE, - LIEBE.

ICH BIN VON VORNEHMSTEN
            DER VORNEHMSTE
UND VON RÜCKGEBERN
            DER RÜCKGEBIGSTE

ICH BIN MENSCH, ICH LIEBE
            DEN TOD UND LIEBE
            DAS LEBEN."

.

Egon Schiele (1910) 
.

EEN ZELFBEELD.

IK BEN VOOR MEZELF EN DEGENE DIE
DE DORSTIGE DRANKZUCHT NAAR
VRIJ ZIJN MIJ ALLES SCHENKT,
EN OOK VOOR IEDEREEN, OMDAT IK IEDER
OOK LIEF HEB, - LIEFDE.

IK BEN VAN VOORNAAMSTEN
            DE VOORNAAMSTE  
EN VAN TERUGBEZORGERS
            DE BEZORGSTE

IK BEN MENS, IK HOU VAN
            DE DOOD EN HOU VAN
            HET LEVEN."

Egon Schiele (1910)

hertaling: bert deben (2019)

. .

Egon Schiele: Ein Selbstbild

07.1910 - Blaustift auf Papier - 30 x 19 cm 

Leopold Museum, Wien/A

https://en.wikipedia.org/wiki/Egon_Schiele

  

Verleuren paradies / Verloren paradijs Hans Heyting

Verloren paradijs  

Boerderijen achter meidoornhagen

trillen in de hitte van de zon. 

Een kleine kat slaapt op een regenton.

De vlier begint groene kralen te dragen.  

De kamers slapen in het stille middaguur

achter de schemer van de blinden.

Een lome windvlaag bladert in de linden.

Een wijndruif stuift tegen de muur.  

Twee zware paarden trekken een roggewagen

over de blakerende keienstraat;

de lege schuur verwacht het zaad,

want korter worden zomerdagen.  

Het ging voorbij; de jaren hebben voorgoed

mij uit dat zomerparadijs verdreven.

De herfst is daar – en mij is gebleven,

heimwee en warmte, bezonken in mijn bloed. 

 

Hans Heyting

Uit: ‘Toegift’, 1983

Vertaling uit het Drents: Simone van der Veen / bert deben

Illustratie: Evert Musch  

Hans Heyting - Wikipedia 

 

de oorlog ontvlucht - Eva Limbach

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

de oorlog ontvlucht 

een jongen speelt

met zijn pantserwagen  

*****  

dem Krieg entflohen

ein Junge spielt

mit seinem Panzer  

*****  

escaped from war 

a boy plays

with his tank 

 

© Eva Limbach 

https://evamaria-limbach2.blogspot.de/ 

 

Eva Limbach is een Duitstalige dichteres die vooral haiku, senryu, haibun en tanka schrijft en met Engelse vertaling er bij publiceert op haar website Mare Tranquillitatis. 

Nederlandse omzetting: bert deben  

 

Zo sterk en toch zo kwetsbaar

SO STARK  

UND DOCH VERLETZBAR

DAS VOLK, DER MENSCH

DER WALD, DER BAUM  

.

D.H. REITER 

Graffiti, Berlin Wall, East Side Gallery

 

Zo sterk

 

en toch zo kwetsbaar

het volk, de mens

het woud, de boom 

.

D.H. Reiter

Graffiti, Berlin Wall, East Side Gallery 

 

 

 

Het bos der afwezigen (El bosque de los Ausentes) - غابة الغائبين

 

Het bos der afwezigen (*)  

.

In een kleine olijfboom woont de ziel

van een te jong gestorven vrouw

in de wortels zoekt ze naar vrede

in de takken naar de vlucht uit de chaos

tussen de bladeren vindt ze de rust van de wind  

de wind streelt de kruin en

neemt haar herinnering mee

naar andere tijden  

de stam van de boom zal ouder worden

dan menig land in oorlogsgewoel

en de chaos verglijden

in eeuwige stilte  

als de ziel haar ogen opent

ziet ze de lijken

en hoort ze geschreeuw en gekerm  

op de heuvel

streelt de wind de hoofden 

van wie hier afwezig naar stilte verlangt. 

 

© bert deben

Madrid, Parque del Retiro, zondag 8 september 2013. 

(*) El bosque de los Ausentes is een heuvel in het Parque del Retiro te Madrid, waar 192 olijfbomen en cipressen geplant werden ter nagedachtenis van de 192 slachtoffers van de terroristische bomaanslagen te Madrid op 11 maart 2004.

 

Met dank aan Wiam Alsewadi voor haar vertolking naar het Arabisch: 

 

غابة الغائبين 

.

في شجرة زيتون صغيرة

تعيش تلك الروح

لأمرأةٍ شابةٍ ، فارقت الحياة

في تلك الجذور.. 

يبحثون عن السلام

وفي الفروع.. 

هروب وفوضى

بين الأوراق..

سلامٌ من الرياح

ومداعبات 

للذكرى

تداهمنا

من أوقات ألى أخرى

جذع الشجرة تلك 

يخبرنا بذلك العمر

 وتلك الاضطرابات وقت الحرب

والفوضى 

وذلك  الانزلاق

في الصمت الأبدي

 

كما الروح تفتح عينيها

ترى بنظرة

وتسمع صيحات وآهات

 

على تلةٍ

الرياحُ المُداعباتٌ 

غيابٌ

 يَتوقُ الى الصمت.

 

-----------------

 مدريد..الاحد ٢٠١٣/٩/٨

bert deben ... بيرت ديبن

ترجمة وئام السوادي ..هولندا ٢٠١٦/٣/١٣

Wiam Alsewadi

 

De Juwelen / Les Bijoux - Charles Baudelaire + La Plainte d'une Perle noire

      
DE JUWELEN

Mijn lieveling was naakt, en om mijn hart te winnen,
Had ze alleen haar klinkende juwelen aan;
Als in hun blijde jeugd Noord-Afrika’s slavinnen
Was zij door die zo rijke tooi niet te weerstaan.

Haar opschik danst met schel getinkel, lijkt te spotten,
Als zij de wereld van metalen samenbrengt
Met die van edelsteen; ik ben daarop verzot en
’t verrukt me als geluid met lichtglans zich vermengt.

Vanaf haar hoge divan glimlachte ze toen tegen
Mijn liefde, diep gelijk de zee, die langzaamaan
Naar haar, als naar een rotskust, kwam omhooggestegen;
Zo lag ze en zo bood ze mij haar liefde aan.

Met verdroomde air beproefde ze wat poses,
Haar ogen star als een getemde tijgerin,
Nieuwe bekoring kregen haar metamorfoses,
Toen onbevangenheid versmolt met geile zin;

Haar armen en haar benen, lendenen en dijen,
Haar buik, van olie glanzend, welvend als een zwaan,
Mijn helderziende blik mocht zich erin vermeien,
Haar borsten zag ik (ach, als druiventrossen) aan;

Ze lokten me nog meer dan Satans Serafijnen,
De rust verstorend die mijn ziel gevonden had,
Om haar van de kristallen rots te doen verdwijnen
Waarop zij kalm en zelfgenoegzaam nederzat. 

Ik dacht in haar een nieuwe mensvorm te ontdekken,
Antiope van heup, een tors van jongeman,
Zozeer bewees haar leest de schoonheid van haar bekken,
En op haar wild, bruin vel werkte de schmink briljant!

- Toen heeft de olielamp zijn schijnsel later smoren,
Alleen het gloeien van de haard was nog niet uit,
En steeds wanneer het vuur vlammend gesis liet horen,
Bevloeide het bloedrood de amber van haar huid! 


Charles Baudelaire  vertaling Peter Verstegen

n.a.v. het verschijnen van de spraakmakende bundel 'Les fleurs du mal' van Charles Baudelaire, bracht de Nederlandse Stichting Spleen de tweetalige bundel 'Als engel, maar met roofdierogen / je t'adore à l'égal de voûte nocturne' uit, met enerzijds gedichten van Charles Baudelaire, anderzijds reflecties op deze gedichten door andere dichters.

 

meer info rond de bundel en de voorstellingen hier van kan men vinden op:

http://bertdeben.blogspot.be/2017/02/voorstelling-van-als-engel-maar-met.html

 

ik kreeg 'De Juwelen' toegewezen als gedicht en ook al is de bundel een ode aan Baudelaire, mijn repliekgedicht werd dat heel wat minder.  Ik kroop in de huid van de Afrikaanse dame uit het gedicht en schreef van uit een feministische reflex een heel wat minder flatterend antwoord aan de schrijver zelf. Voor sommigen misschien wat ruw en vulgair, maar was nu net Baudelaire dat in zijn tijd ook niet ...

 

LA PLAINTE D’UNE PERLE NOIRE 

Ik ben jouw zwarte hoer, jouw beeld van wat 
een vrouw moet zijn, een portie onderdelen 
bekken, borsten, dijen, een lichaam dat 
alleen nog maar gekleed is in juwelen 

en verlangend op en neer schuift rond jouw paal 
je noemt mij duivels en een vat vol lust 
de zwarte bekroning van jouw bacchanaal 
verboden kleur, bezorger van onrust 

maar wat ben jij - een grauw lijf vol abcessen  
een blanke die, ook al is het gestolen 
als alle overheersers hier het geld bezit 
een uitbuiter achter woorden verscholen 

al beschrijf je nog zo mooi de excessen 
ik dans voor een aalmoes op jouw etterend lid. 


Bert Deben












.
LES BIJOUX

La très chère était nue, et, connaissant mon cœur,
Elle n’avait gardé que ses bijoux sonores,
Dont le riche attirail lui donnait l’air vainqueur
Qu’ont dans leurs jours heureux les esclaves des Mores.

Quand il jette en dansant son bruit vif et moqueur,
Ce monde rayonnant de métal et de pierre
Me ravit en extase, et j’aime à la fureur
Les choses où le son se mêle à la lumière.

Elle était donc couchée et se laissait aimer,
Et du haut du divan elle souriait d’aise
À mon amour profond et doux comme la mer,
Qui vers elle montait comme vers sa falaise.

Les yeux fixés sur moi, comme un tigre dompté,
D’un air vague et rêveur elle essayait des poses,
Et la candeur unie à la lubricité
Donnait un charme neuf à ses métamorphoses ;

Et son bras et sa jambe, et sa cuisse et ses reins,
Polis comme de l’huile, onduleux comme un cygne,
Passaient devant mes yeux clairvoyants et sereins ;
Et son ventre et ses seins, ces grappes de ma vigne,

S’avançaient, plus câlins que les Anges du mal,
Pour troubler le repos où mon âme était mise,
Et pour la déranger du rocher de cristal
Où, calme et solitaire, elle s’était assise.

Je croyais voir unis par un nouveau dessin
Les hanches de l’Antiope au buste d’un imberbe,
Tant sa taille faisait ressortir son bassin.
Sur ce teint fauve et brun le fard était superbe !

– Et la lampe s’étant résignée à mourir,
Comme le foyer seul illuminait la chambre,
Chaque fois qu’il poussait un flamboyant soupir,
Il inondait de sang cette peau couleur d’ambre !


Charles Baudelaire
.

Pour ma réponse, je me suis mis dans la peau de la femme dans le poème, une femme consciente, féministe et pas vraiment impressioné par l'écrivain:


LA PLAINTE D’UNE PERLE NOIRE

Je suis ta putain noire, ton image de ce
qu’une femme devrait être, un nombre
de portions : des hanches, une poitrine, des cuisses
un corps habillé seulement de bijoux

qui glisse languissant de haut en bas autour de ta bite
tu m’appelles diabolique, un tonneau plein de luxure
couronnement noir de ta bacchanale
couleur interdite, porteuse d’agitation

et toi, qu’es-tu ? – un corps livide plein d’abcès
un homme blanc qui, comme tous les oppresseurs ici
possède tout l’argent, même s’il est volé,
exploiteur se cachant derrière les mots

tu décris voluptueusement les excès, mais moi je danse
sur ta queue suppurante, pour une simple aumône.


Bert Deben