Doorheen de week loop ik alleen

.                                                                                              
.                                                                                       

Doorheen de week  

.                                         

doorheen de week loop ik alleen

in schoeisel dat de weg al kent

en niet meer denkt aan wat niet is  

of ook nooit was, er zijn vier muren

er zijn geen ramen, er is een vloer

en nooit een tijdstip voor gemis  

men zegt niet dat het beter kan

men zegt hier niets, men kijkt vooruit

het is een troosteloos gezicht  

het schoeisel loopt zichzelf voorbij

ik loop maar mee en denk niet na

er is geen tijd voor een gedicht.  

 

© bert deben

Antwerpen, vrijdag 23 december 2011.

 

 

 

 

werd juni 2015 gepubliceerd in de bundel 'Balpen, bic of stylo' van Poemtata 

Ik besta hier niet

.

Ik knik beleefd, ben ondergeschikt 

verzet hier cijfers en vertoon 

alsmaar hetzelfde patroon 

vanaf dat ik ben ingetikt  

 

het werk is saai en monotoon 

maar ik let op, het werk is strikt 

men wil geen fouten, geen conflict 

de klant wil alles mooi synchroon 

een wereld van gevoel ontdaan 

ik ben werknemer, ook niet meer 

en cijfer hier mezelf opzij 

daarna mag ik in file staan  

 

zo telt mijn dag zich traag voorbij 

ik besta hier niet, maar ik presteer. 

© bert deben 

‎Antwerpen, haven 650, vrijdag ‎14 ‎maart ‎2014.  

Een puntje waar ik stil verdwijn ...

.

.

tekening: De Vliegenier van Barbara Jansma

Ik droom weer dat ik vliegen kan

eerst heel voorzichtig delicaat

een beetje drijvend zonder plan

terwijl ik alles achter laat

de stress, de zorgen, het verzuren

het veel te veel en veel te luid

ik durf me eindelijk bij te sturen

en drijf een eigen richting uit

geen last meer van de zwaartekracht 

ik hang wat tussen wolken waar

ik rust op straaltjes zonneschijn 

en voel hoe alles nu verzacht 

behaaglijk zweef ik verder naar

een puntje waar ik stil verdwijn.

© bert deben

Vlessart – Léglise, woensdag 9 juni 2010


Gedicht themadag van Barbara Jansma geplaatst bij haar tekening 'De Vliegenier'

een illustratie uit "Beppe Maaike's ondraaglijke vertellingen".

Vorige samenwerkingen met Barbara Jansma:

Mevrouw Professor Bernadine

Genesis, dag 2

.

Tam ben ik en uitgeteld

.

.

Antwerpen, MAS, maandag 09 mei 2012

zittend in de inkomhal van ‘Leven en Dood’ bij gezangen van sjamanen

.

De stemmen zwijgen in mijn hoofd

..

De stemmen zwijgen in mijn hoofd

ze zijn er nog, maar ze zijn stil

omdat de dokter zegt dat ik het wil

heeft hij ze allemaal verdoofd

in ’t labyrint van mijn gedachten

is het nog nooit zo stil geweest

ik spreek hen aan, verken bedeesd

of ze nu slapen of slechts wachten

van elke zin en klank beroofd

alsof ze hun bestaan vergaten

door enkel maar die ene pil

zoals de dokter had beloofd

hier zit ik dan, compleet verlaten

het leven in mijn hoofd staat stil. 

 

© bert deben

Antwerpen, o8 mei 2012

.

Afbeelding: 'Empty Head #9 (Visionairy)' van Lynne-Rachel Altman

Bijhorend: Burn-out 
en SSRI (selectieve serotonine heropnameremmer) 

 

SSRI - Selectieve serotonine-heropnameremmer

.

SSRI (*)

Ik ga op reis in mijn geheugen

zoek in het grijs demonen op

kleed ze met namen en woorden

tot ze helemaal verschijnen

bericht hen dat ik klaar sta met 

vernieuwde medicijnen en dat het

slechts een kwestie is van tijd

want hoe een heel klein stofje dan

van cel tot cel zichzelf verspreidt

de duivels schrikken zich een hel

en wijzen op gevaren van, want

duisternis vindt steeds een weg

wat overblijft valt af te wachten

ik vraag de arts om overleg.

© bert deben

Antwerpen, maandag 23 april 2012

(*) Selective Serotonin Reuptake Inhibitor 

Wikipedia: Selectieve serotonine-heropnameremmer

een interessante site, waar op een meer evenwichtige manier ervaringen worden gedeeld rond het gebruik van anti-depressiva op basis van SSRI vindt men op:

http://www.mijnmedicijn.nl/depressie-antidepressiva-ssri.aspx

.

Vandaag gestofzuigd

 

Vandaag gestofzuigd

geen grote stap voor de mensheid

maar wel voor mij.

© bert deben

Antwerpen, donderdag 19 april 2012.

.

De Managers

.

.

De Managers

De managers, ze vergaderen

ze luisteren niet echt, ze praten

ze omschrijven en omkaderen

hun zogezegde resultaten

en wat er beter nog moet gaan 

en waar er toch nog kan bespaard

niet op hun loon, wel te verstaan

noch op hun aantal uiteraard

maar het gewone personeel

hoe zit dat daar, kan daar niet meer

en zijn ze steeds nog met te veel

precies zoals de laatste keer

agendapuntje voor vandaag:
de loonkost moet nu echt omlaag!

 

© bert deben

Antwerpen, dinsdag 17 april 2012,

Burn-out dagboek, sonnet 2.

 

.gepubliceerd in bloemlezing Po-e-zine 17 okt. 2021 

Burn-out

.

Burn-out

Behoorlijk mistig in mijn hoofd

ik slaap terwijl ik wakker ben

bevind me in een staat van zen

al is die zen dan uitgedoofd

een uier die werd uitgemolken

een leeggelopen luchtballon

ik heb nog wel besef van zon

maar zie alleen de grijze wolken

een brand ben ik, maar uitgeblust

de laatste vonk al lang vergaan

ik smeul nog slechts een beetje na

maar ook dat smeulen snakt naar rust

ik wankel als ik op moet staan 

ik wankel als ik slapen ga.

© bert deben

Antwerpen, vrijdag 13 april 2012, onder invloed van Mirtazapine EG®

Burn-out dagboek, sonnet 1.

.

In mijn rechter hersenhelft

In mijn rechter hersenhelft

staan er palmen langs het strand

en wandel ik blootsvoets door het water

is er wit en warmer zand

daar buiten schijnt de zon en ik

zit hier ordernummers in te geven

laadgroep, charge, controlegetal

compleet verdoofd door referenties

mijn leven is een matrix ingetreden

zelfs als het stopt houdt het niet op

ik trapte in de open val

van financiële zekerheden

de dichter doolt hier doelloos rond

op een palmstrand in zijn hoofd

© bert deben

Antwerpen, vrijdag 20 mei 2011, haven 550.

 .

Ik word in stilte gewaardeerd

Ik meld bestellingen terug

dat is mijn doel, dit is mijn leven

tien cijfers lang mag ik me geven

steeds weer opnieuw en vingervlug

het heeft belang, de werking hangt

van juiste codes en getallen af

het is gewichtig voor het draaien

van het bedrijf en van de staf

ze zijn mij daar ook dankbaar voor

ik voel het in het kloppen van

mijn vingers op de toetsen van het bord

als ik al één ding heb geleerd:  

 

ik kom aan eerbied niets te kort

ik word in stilte gewaardeerd.

© bert deben

Antwerpen, Haven 550, donderdag 12 mei 2011

.

Impressies racen af en aan

.

.

8baan

Het rollercoastert in mijn hoofd

impressies racen af en aan

op zoek naar rechten van bestaan

alsof mij inspraak werd beloofd

ze smeken mij om bij te blijven

en reiken mij ideeën aan

die mij nadien alweer ontgaan

nog voor dat ik ze op kan schrijven

slechts af en toe hou ik mij vast

aan iets dat mij wel boeiend lijkt

dat doe ik dan seconden lang

veel langer is niet echt gepast 

 

want zoveel wordt mij aangereikt

en alles lijkt van groots belang.

© bert deben  

Antwerpen, donderdag 20 mei 2010

.

Rusten is ook een werkwoord

                                                                                                 
                  

Rusten is ook een werkwoord

net als zien, in ‘graag zien’

of voelen

in de zin van

mij goed voelen bij jou

niets is mooier

dan samen in te slapen

als slingerplanten

door elkaar

tenzij dan

wakker worden

en merken

dat je er nog altijd bent voor mij.

© bert deben

Antwerpen, 30 maart 1998, voor Frank.

Het gedicht werd voorheen al op het (ondertussen verdwenen) Volkskrant-blog geplaatst en leidde er toe dat ik geciteerd werd door Prof. dr. P.J.A. (Peter), hoogleraar aan de Faculteit der Religiewetenschappen van de Radboud Universiteit Nijmegen, in een tekst over Duurzaam Geloven:

‘Rusten is ook een werkwoord', zo schrijft de Vlaamse dichter Bert Deben. Inderdaad, rusten is voor veel mensen een werkwoord geworden. Als we niet hoeven te werken, zorgen we wel dat we op andere manieren worden beziggehouden, jakkeren we wel voor andere doelen. We ruilen de ene hectiek in voor de andere. Maar we overschreeuwen dan onze eigen innerlijke stilte. We lijken in een trein te zitten die niet meer kan stoppen, en we kunnen er ook niet uitstappen. De trein rijdt maar door, tot de brandstof op is (ik leef nog in de tijd van de stoomtreinen), tot de energie is opgebrand: ‘burn-out' noemen we dat.

De hele tekst kan men vinden op :
http://www.peternissen.nl/overwegingen/overwegingen-in-2011/137-weer-opladen.html

Het was aangenaam merkwaardig om mezelf hier terug te vinden (via google) en alvast een heel andere invalshoek …

.