.
.
Feb. 2026 gepubliceerd in de themabundel "IK-JIJ-WIJ" van uitgeverij Poetico.
Ruwe versie geschreven te Vogelwaarde, maandag 25 november 2013.
Afgewerkt voor Poetico schrijfwedstrijd met thema ‘tussen scherm en stilte’
Posts tonen met het label schaduw. Alle posts tonen
Posts tonen met het label schaduw. Alle posts tonen
donderdag 19 februari 2026
zondag 9 januari 2022
Schaduwbeeld
SCHADUWBEELD
Ik ben jouw schaduwbeeldkruipend naast je, altijd bij jeeen onbeduidend grauw op vloeren muren meebewegend silhouet
daar waar jij aandacht steeltde ogen zijn op jou gerichtjouw aangezicht, jouw vragend lijfterwijl ik slechts naast jou verblijf
als duisternis, als slepende getuigenisvan wie jij bent, van wat jij doetvan waar jij gaat, van elke handvan elke daad ben ik de achterkant
zo wijs ik samen mensen afen kijk ik mee minachtend neerop zij die slechts een schaduw zijnen wie jij klein en nietig vindt
op al wie jij dan nooit beminten mogelijk nooit respecteerten wie ben ik en wie ben jijen wie van ons onteert er wie
terwijl je, geilend op je eigen vleesin eenzaamheid jezelf betastben ik de schaduw van gemiszolang er licht schijnt blijf ik bij je.
© bert debenAntwerpen, 11 augustus 2001, herwerkt 9 januari 2022.
dinsdag 6 november 2018
Winnaar poëziewedstrijd 'dichter uit de schaduw' met Blind Date
.
Ik ontving het aangename bericht dat ik de winnaar ben van de poëziewedstrijd 'dichter uit de schaduw' 2018, met mijn inzending van drie gedichten rond het thema:
.
De 2 andere gedichten kan je lezen als je op onderstaande titels klikt:
'Ik ben vannacht jouw toevluchtsoord'
'Na het vrijen steek ik een gedicht op'
De aankondiging door de schaduw:
.
December in een park in
Oostende
blinde afspraak, er wandelen
allerlei
figuren voorbij die voor mij
voldoen
aan nooit gezien en anoniem
ik zit, als een dichter, pen
ter hand
kladschrift, opvallend in
het middel-
punt van niemands belangstelling
op de rand van een kiosk in
arduin
rekening houdend met het
feit dat we
allen gehaast zijn en allen
te laat, gun
ik iemand het voordeel van
de twijfel
en schrijf ik de tijd tot
waarde neer
tot achter mij,
straalbezopen, een stem
aan een man vraagt of hij
toevallig ik is.
© bert deben
De 2 andere gedichten kan je lezen als je op onderstaande titels klikt:
'Ik ben vannacht jouw toevluchtsoord'
'Na het vrijen steek ik een gedicht op'
De aankondiging door de schaduw:
|
dinsdag 27 maart 2018
Hij loopt een schaduw achterna
Hij loopt een schaduw achterna
hij volgt, hij hangt, hij groeit
hij kruipt waar niemand komen kan
hij vormt een vloeiend silhouet
en imiteert, beweert van niet
want als hij stopt en hij het ziet
dan staat hij net als hij zo stil
tot actie weer wordt ingezet
hij sluipt waar bloed niet lopen kan
doorheen de straten van de steden
als een echo in een duisternis
van pas voltooid verleden.
© bert deben
Vogelwaarde, dinsdag 27 maart 2018,
bij foto ‘runner’ uit de reeks ‘van 10 hoog’.
het gedicht werd ook geplaatst bij een schaduwfotoblog van René Louman
dinsdag 8 december 2015
Een schaduw over al wat leeft (een somber gedicht)
Een schaduw over al wat leeft
.
Wij
zijn een schaduw over al wat leeft en bloeit
en
wat beweegt dat willen wij graag stil doen staan
tot
we vermoeden dat het luistert – we zijn begaan
met
alles wat voor ons tot nut is of ons boeit
en
al de rest wordt vroeg of laat wel uitgeroeid
wij
zijn het summum van de schepping, wat een waan
we
zijn een schaduw over al wat leeft en bloeit
en
wat beweegt dat willen wij graag stil doen staan
we
zijn veeleer een virus dan een elegante zwaan
venijn
dat nestelt en verwoest en alsmaar groeit
en
al de rest wordt vroeg of laat wel uitgeroeid
en
op een dag gebeurt ook dat met ons bestaan
wij
zijn een schaduw over al wat leeft en bloeit.
©
bert deben
Hengstdijk,
maandag 5 mei 2014, zittend
aan de oever van De Vogel.
Foto:
Dark Clouds, Hengstdijk december 2015 - © bert deben
.
maandag 7 december 2015
schaduw van riet
. .
. .
schaduw van riet
kabbelt rustgevend op
zacht deinend water
© bert deben
Hengstdijk, maandag 7 december 2015
maandag 2 november 2015
Je stond voor mij
Je stond voor mij
.
Je stond voor mij na al die tijd
een schaduw in een schemering
die door een waas heen licht opving
geen onbehagen, niets van spijt
dat het ooit een keer gebeuren zou
stond lang al vast, we wisten beiden
hoe ijzingwekkend jij kon lijden
en wat er dood was diep in jou
het maakt niet uit, ik zag jouw pad
de poort waardoor je was verrezen
en even later weer verdween
al zag ik niets, ik was alleen
toch wist ik onbetwistbaar dat
het leed in jou nu is genezen.
© bert deben
Vogelwaarde, Allerzielen, 2 november 2013/2015,
voor Dirk
Foto: Late autumnlight to haze © bert deben
maandag 8 juni 2015
De dageraad
Lange schaduwen
accentueren op het land
de dageraad
© bert deben
Busstop Tilburg, maandag 08 juni 2015,
6u27
maandag 29 december 2014
donderdag 22 augustus 2013
Molenwieken - Johanna Pas
.
Johanna Pas schrijft heel intens en melancholisch werk
en weet dat ook heel overtuigend te brengen op podium
meer van haar kan je lezen in haar bundels
'Alleen met jou' en 'Soms gaan bomen staande dood'
of op haar website: http://www.johannapas.be/core/
woensdag 31 oktober 2012
De Schaduw ...
.
Antwerpen,
Stadspark, middernacht, 11-12 augustus 1997
foto © bert deben Schoonselhof
werd gepubliceerd in Po-e-zine nr 10, 2015
zondag 10 juni 2012
Alice Nahon - Avondliedeke ('t is goed in 't eigen hert te kijken ...)
.
't Is goed in 't eigen hert te kijken
Nog even vóór het slapen gaan,
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hert heb zeer gedaan ;
Of ik geen oogen heb doen schreien,
Geen weemoed op een wezen lei ;
Of ik aan liefdelooze menschen
Een woordeke van liefde zei.
En vind ik in het huis mijns herten,
Dat ik één droefenis genas,
Dat ik mijn armen heb gewonden
Rondom één hoofd, dat eenzaam was... ;
Dan voel ik op mijn jonge lippen,
Die goedheid lijk een avond-zoen...
Ik heb de liefde liefgehad;
daarom wellicht heeft zij me niet bemind.
Zo doet de mooie minnaar
met een zeer verliefde kind.
Ik heb de zon te lief gehad
en beu van beedlen
aan de deuren van de dagen
ben ik geworden als een varenblad
dat liever in de lommer leeft
dan zon te dragen.
En daarom bouwt mijn kommer aan een huis
waar lamp- en zonnelicht
getemperd zijn voor de ogen
en waar de soobre lijn van een gelaat
en waar de vrede van een vriendschap staat
lijk schaduw van een boom
over mijn hoofd
gebogen.
Alice Nahon
.
AVONDLIEDEKE III
't Is goed in 't eigen hert te kijken
Nog even vóór het slapen gaan,
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hert heb zeer gedaan ;
Of ik geen oogen heb doen schreien,
Geen weemoed op een wezen lei ;
Of ik aan liefdelooze menschen
Een woordeke van liefde zei.
En vind ik in het huis mijns herten,
Dat ik één droefenis genas,
Dat ik mijn armen heb gewonden
Rondom één hoofd, dat eenzaam was... ;
Dan voel ik op mijn jonge lippen,
Die goedheid lijk een avond-zoen...
't Is goed in 't eigen hert te kijken
En zóó z'n oogen toe te doen.
En zóó z'n oogen toe te doen.
Alice Nahon
uit ‘Op zachte Vooizekens’ – 1921
De Nederlandsche Boekhandel – Antwerpen
A. W. Sijthoff’s uitgeversmaatschappij – Leiden
'Avondliedeke' gelezen door Jeanine Schevernels:
Alice Nahon werd te Antwerpen geboren op 16 augustus 1896 en
was derde in een gezin van elf kinderen. Haar vader was een Nederlander met
Franse achtergrond, haar moeder was afkomstig uit Putte (nabij Mechelen).
Vanaf 1911 studeerde ze aan de landbouwschool te Overijse.
In 1914 ging ze aan de slag als leerling-verpleegster in het
Stuivenberg-ziekenhuis te Antwerpen. Ze werd echter ziek en men concludeerde
dat ze leed aan tuberculose. De hierop volgende jaren bracht ze door in diverse
sanatoria. In 1917 werd ze opgenomen in het St. Jozefinstituut te Tessenderlo
waar ze zes jaar verbleef. Naast haar longziekte worstelde ze ook regelmatig
met depressies. Tijdens haar verblijf in Tessenderlo schreef ze twee
poëziebundels: 'Vondelingskens' (1920) en 'Op zachte vooizekens' (1921).
In 1923 liet ze zich opnieuw onderzoeken in Luzern. De
diagnose luidde daar dat ze geen TBC had, maar een chronische bronchitis. Er
viel een zware last van haar af en ze herstelde toen vrij snel. Nadien verbleef ze nog een tijdje in Italië,
de Landes en Parijs.
Vanaf 1927 was ze werkzaam in de stadsbibliotheek te
Mechelen en genoot ze met volle teugen van het (nacht)leven. Ze behoorde tot de
kennissenkring van Fernand Berckeleers, Maurits Sabbe, Gerard Walschap e.a.
kunstenaars. In deze periode woonde ze in de kapelwoning van het kasteel
Cantecroy in Oude-God te Mortsel.
Alice Nahon schreef vooral eenvoudige, bijna kinderlijk
gevoelige gedichten (terugkerende thema's in haar werk waren eenzaamheid,
geloof en verlangen naar geluk), maar met haar bundel 'Schaduw' (1928) probeerde
zij zich te ontdoen van haar deugdzame en brave imago, waarvoor ze, vooral door Paul van Ostaijen, werd bekritiseerd en bespot.
Tijdens haar laatste levensjaar verhuisde ze naar de
Carnotstraat in Antwerpen en werd ze opnieuw ernstig ziek. Ze overleed op 21mei
1933, haar graf kan men nog steeds bezoeken op het Schoonselhof te Hoboken (Antwerpen).
SCHADUW
Ik heb de liefde liefgehad;
daarom wellicht heeft zij me niet bemind.
Zo doet de mooie minnaar
met een zeer verliefde kind.
Ik heb de zon te lief gehad
en beu van beedlen
aan de deuren van de dagen
ben ik geworden als een varenblad
dat liever in de lommer leeft
dan zon te dragen.
En daarom bouwt mijn kommer aan een huis
waar lamp- en zonnelicht
getemperd zijn voor de ogen
en waar de soobre lijn van een gelaat
en waar de vrede van een vriendschap staat
lijk schaduw van een boom
over mijn hoofd
gebogen.
Alice Nahon
Uit 'Schaduw' - gedichten van Alice Nahon.
Uitgeverij: De Nederlandsche Boekhandel, 1928.
‘Ik heb de liefde liefgehad’ is ook de sprekende titel van een biografie over het leven van Alice Nahon, geschreven door Manu Van der Aa en bekroond met de ‘Prijs voor de monografie’ van de provincie Antwerpen. Een bulletin hierover kan je lezen via:
Zelf werd ik geïnspireerd, na het beluisteren van een reportage op de radio over het (toch wel bewogen) leven van Alice Nahon, tot het schrijven van het gedicht dat ik vorig jaar al een keer op mijn blog plaatste:
Maar toch verdwijnt de onrust niet
hoezeer ik ook naar vrede tracht
de deining heeft mij in haar macht
en brengt mij leegte en verdriet
hoe zacht ben ik en toch graniet
verlangend maar soms ondoordacht
en hoe nerveus rond middernacht
als niemand mij de liefde biedt
ik zoek maar vind slechts namaaksfeer
en bouw rond mij een muur van schijn
een burcht waarin men mij niet vindt
maar slechts het beeld dat ik creëer
een beeld dat breekt als porselein,
als iemand mij dan écht bemint.
© bert deben
Antwerpen, 31 juli 1996,
Zelfportret, geschreven na het beluisteren van een reportage rondom
Alice Nahon.
vrijdag 22 februari 2008
Abonneren op:
Posts (Atom)