Posts tonen met het label mensen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label mensen. Alle posts tonen

woensdag 5 maart 2025

Mensen gevraagd - Coert Poort



MENSEN GEVRAAGD
   

    Mensen gevraagd om de vrede te leren
    waar geweld door de eeuwen model heeft gestaan
    Mensen gevraagd die de wegen markeren
    waarop alles wat leven heeft verder kan gaan

    Mensen gevraagd om de noodklok te luiden
    en om tegen de waanzin de straat op te gaan
    mensen gevraagd om de tekens te duiden
    die alleen nog moedwillig zijn mis te verstaan 

    Mensen gevraagd om hun nek uit te steken
    voor een andere tijd en een nieuwe moraal
    mensen om ijzer met handen te breken
    ook al lijkt het ondoenlijk en paradoxaal

    Mensen gevraagd die in naam van de vrede
    voor behoud van de aarde en al wat daar leeft
    wapens ook zelf tot een ploeg willen smeden
    voor een oogst die aan allen weer overvloed geeft

    Mensen gevraagd! Er worden mensen gevraagd
    dringend mensen gevraagd!
    mensen te midden van mensen gevraagd!

  

    Coert Poort (1922 - 2004)

.

Coert Poort was Nederlands dichter, schrijver en luisterspeldramaturg bij NCRV-radio. 

Publiceerde o.a.: Twee gedichten (1953), De koning van Wezel (1958), Mannenwerk (1961), Zonder omslag (1970), Ingevuld om te leven (1973), Om precies te zijn (1975) en In de volgorde der woorden (1984). Een keuze uit eerder gepubliceerde poëziebundels verscheen in Gedichten (1970), waarin ook de nieuwe bundel Zonder omslag werd opgenomen. Hoezeer Poort het schrijven van poëzie als ambacht ervaart, blijkt uit zijn bundel Dichtwerk (1980). 

Het gedicht ‘Mensen gevraagd’ van Coert Poort was heel erg populair tijdens de campagne tegen nieuwe kruisraketten in Nederland en werd ook als lied vele malen opgevoerd. ‘Mensen gevraagd’ werd op muziek gezet door Jos Linnebank en voor een koor bewerkt door Jan van den Oever. Tijdens het bezoek van de Koningin op 30 april 2003 aan Deventer en Wijhe, werd het in de Grote Kerk van Wijhe door een groot gemengd koor gezongen. Het lied in koorzang kan je hier onder beluisteren: 

.

Bronnen:
Mensen-Gevraagd – Vredesmuseum 
Coert Poort - auteur - DBNL 

maandag 8 januari 2018

Ik ben niet gek, ik ben een zeester - Joyce Willemse


.
Ik ben niet gek, ik ben een zeester
.
Elke morgen in bed speel ik zeesterretje
Vreemd hoe ik telkens weer verbaasd ben
dat ik daarbij niemand weet te raken.

Ooit vertelde een man dat je zeesterren niet moet
oppakken, omdat hun benen kunnen breken.
Alles wat je te zien krijgt als het eb is,
is kwetsbaar. Mensen kun je daarom ook beter laten
liggen. Alleen kijken, met je handen op de rug en soms
je blik laten rusten op iets wat groeit
en een vorm aanneemt die precies zou kunnen
passen. Mensen proberen elkaar aan te trekken

als veel te krappe winterjassen, zelfs als de naden scheuren,
hebben ze nog hoop. Ik ken een man die nergens meer voor
vecht. Hij dobbert willoos in een stuurloos bootje en stoot zich
soms aan dezelfde steen. Hij was voor mij een rots, er lag
een rode zeester op. Tegen alle omen in
heb ik hem opgepakt. Hij brak meteen een been.
 

Joyce Willemse  
 
 

Joyce Willemse is dichter en kunstenaar (ze maakt voornamelijk etsen en exposeert daar regelmatig mee).  In 2015 won ze de CITER- Poëzieprijs en in 2016 behaalde ze de derde plek van de Turing gedichtenwedstrijd.  Joyce Willemse was twee jaar Stadsdichter van Veenendaal (2015-2016).  Meer van en over haar kan men lezen op haar website: Joyce Willemse  

Het gedicht ‘Zeester’ werd recent mee opgenomen op de CD ‘In Vertrouwen’, een muzikale samenwerking tussen Caroline in’t Veld en een aantal dichters, waaronder Joyce Willemse. Foto bovenaan komt uit het tekstboekje van de CD.
 

donderdag 14 december 2017

Ik opende mijn derde oog

.


Ik opende mijn derde oog
en zag een kosmos vol van licht
waardoor, net als een bliksemschicht
mijn innerlijke eenheid vloog  

alsof een ruimte werd gesticht
waarin alleen maar rust bewoog
ik opende mijn derde oog
en zag een kosmos vol van licht  

toen volgde er een nieuwsbericht
de radio vertelde droog
wat mensen hadden aangericht
ik opende mijn derde oog
de gruwel sloeg het snel weer dicht. 
 

© bert deben
Antwerpen, 10 hoog, donderdag 14 december 2017. 
.


woensdag 21 juni 2017

Mijn kleinkind is nu 13 weken

 .


Mijn kleinkind is nu 13 weken
en zeven centimeter groot
klein dus, met ons allen vergeleken
het woont ook nog in moeders schoot  

het drukt daar wat op ingewanden
en maakt dat mama misselijk is
want verder heeft het niets om handen
en kent het geen bekommernis  

al wat er in de wereld speelt
hoe mensen zijn, wat wij misgunnen
en hoe hier alles is verdeeld
terwijl we zoveel beter kunnen  

toch laat ik graag mijn angst verbleken
bij wat ik in mijn hart omsloot:
mijn kleinkind is nu 13 weken
en zeven centimeter groot. 
 

© bert deben
Antwerpen, donderdag 27 april 2017, eerste Opi-gedicht, voor mijn kleinkind.  
.
Ondertussen zijn we bijna twee maand verder, maar ik moest (ongeduldig) wachten met het plaatsen van dit gedicht op de officiële aankondiging en dat gebeurde met dit schitterende filmpje:  
.

video by Dana Deben
 
 

donderdag 17 maart 2016

Balkongedicht 1, jaargang 2, de lente

.
.
Balkongedicht 1, jg 2  
.
Beneden steekt de lente
de straat over – aan de ene kant
een beetje herfst nog in de schaduw
aan de andere kant: de zon  

en uit de wind op het balkon
is het voor mij een beetje zomer
ik zit, ik lees, ik schrijf, ik voel
hoe alles langzaam wordt en opgewekt  

een winter is het nooit geweest
alleen maar regen als de lente
oversteekt komt ze de stadsmens tegen
onderweg naar eeuwig tijd te kort  

ik zit op mijn balkon en kijk het aan
10 hoog, de lieve lente, het bestaan. 
 

© bert deben
Antwerpen, donderdag 17 maart 2016,
1ste balkongedicht, jaargang 2.
 
 
 

dinsdag 8 december 2015

Een schaduw over al wat leeft (een somber gedicht)

                                                                                    
                                                       
                                                                     
Een schaduw over al wat leeft  
.                                     
Wij zijn een schaduw over al wat leeft en bloeit
en wat beweegt dat willen wij graag stil doen staan
tot we vermoeden dat het luistert – we zijn begaan
met alles wat voor ons tot nut is of ons boeit  

en al de rest wordt vroeg of laat wel uitgeroeid
wij zijn het summum van de schepping, wat een waan
we zijn een schaduw over al wat leeft en bloeit
en wat beweegt dat willen wij graag stil doen staan  

we zijn veeleer een virus dan een elegante zwaan
venijn dat nestelt en verwoest en alsmaar groeit
en al de rest wordt vroeg of laat wel uitgeroeid
en op een dag gebeurt ook dat met ons bestaan
wij zijn een schaduw over al wat leeft en bloeit. 
 
.
© bert deben
Hengstdijk, maandag 5 mei 2014, zittend aan de oever van De Vogel.
Foto: Dark Clouds, Hengstdijk december 2015 - © bert deben
 
. 

vrijdag 19 juni 2015

Laatste Noorse tanka’s

 .

I.  

De allermooiste
landschappen schuiven aan ons
voorbij ~ tussen de
bomen en het slapen door
bewonderen wij hun pracht.
 


II.  

Korte fotostop
even de benen strekken ~
een jeugdige sprong
in het mos leert mij schoendiep
hoe moerassig de grond is.
 

III.  

Iedere ochtend
zitten ze veel te vroeg in
de bus te wachten ~
weinig respectvol vind ik
voor wie graag wat te laat komt.
 

IV.  

Lekker geslapen !?
roept iemand mij te luid toe ~
Geslapen ? denk ik …
die man heeft blijkbaar geen blog
dat hij dient bij te houden. 
 

© bert deben
Noorwegen, op weg van Mo i Rana naar Trondheim, woensdag 18 juni 2015.  


voorgaande Noorse tanka's en gedichten: Noorse gedichten
 


dinsdag 16 juni 2015

Nordlandse tanka’s, Noorwegen, deel 2


I.  

Om 6 uur ’s nachts
klinkt vrolijk uit 50 monden
‘GOEDE MORGEN !!’
~ een kleine horrorscène uit
het dagboek van een groepsreis. 


II.  

Een extra trui aan
een jas, een sjaal, en een muts ~
twee Noorse jongens
in een short en een T-shirt
kijken mij meewarig aan. 


III.  

Ik tracht onderweg
de indrukwekkende grootsheid
van de natuur
te vatten in een tanka ~
alsof ’t in een doosje past … 

© bert deben
Noorwegen, provincie Nordland, op weg van Bjervik naar Svolvær, maandag 15 juni 2015. 


vrijdag 10 april 2015

Als een God van uit mijn hemel ...

.

.
Als een God van uit mijn hemel
kijk ik op de mensheid neer
op hun gedrag  in het verkeer
op hun gewriemel en gewemel  

dertig meter onder mij
rustig zittend in de zon
op mijn bankje op ’t balkon
gaat geraas aan mij voorbij  

auto’s komen, auto’s gaan
mensen kruisen op een pad
na te hebben stil gestaan
het lijkt me wel het echte leven  

wie van hen vermoedt er dat
hun wandel hier wordt neergeschreven. 
 

© bert deben
Antwerpen, vrijdag 10 april 2015, een eerste balkongedicht.
. 


maandag 4 augustus 2014

De zachte krachten zullen winnen ...


 
De zachte krachten zullen winnen
althans, het kan, als men gelooft
niet langer blind wil zijn en doof
en men zich eerst leert te bezinnen  

want wat is haat, waarom het lijden
waarom elkaar alsmaar bevechten
er is geen goede en geen slechte
er is de mens en die is beide  

ik ben een dichter en naïef
dat zegt tenminste het cliché
misschien daarom is dit mijn leuze:
ik heb de hele wereld lief

dat is een welbewuste keuze
maar ’t valt verdomd niet altijd mee.
 

© bert deben
Vogelwaarde, zondag 22 juni 2014
In antwoord op ‘De zachte krachten zullen zeker winnen’
van Henriëtte Roland Holst – van der Schalk: 
 

De zachte krachten zullen zeker winnen

sonnet nr. III  

De zachte krachten zullen zeker winnen
in ’t eind - dit hoor ik als een innig fluistren
in mij: zoo ’t zweeg zou alle licht verduistren
alle warmte zou verstarren van binnen. 
 

De machten die de liefde nog omkluistren
zal zij, allengs voortschrijdend, overwinnen,
dan kan de groote zaligheid beginnen
die w’als onze harten aandachtig luistren 
 

in alle teederheden ruischen hooren
als in kleine schelpen de groote zee.
Liefde is de zin van ’t leven der planeten

en mensche’ en diere’. Er is niets wat kan storen
’t stijgen tot haar. Dit is het zeekre weten:
naar volmaakte Liefde stijgt alles mee.
 
 
 
sonnet nr III uit de cylclus ‘Opgang’
Uit: Verzonken grenzen (1918)
Uitgever: W.L.& J. Brusse, Rotterdam
Een bespreking van het gedicht kan je vinden op:
 
 
"You have to love them, you do not have to like them."

  
 

donderdag 17 april 2014

Op een goede vrijdag …



Op een goede vrijdag …  
 .
Op een dag ging ik wat joggen op het water
dat ik naderhand veranderde in wijn
want iedereen mocht altijd gelukkig zijn
nadien zou ik hen wel helen van de kater  

ik vermenigvuldigde een vis wel duizend keer
en gooide brood naar verbaasde hoofden
tot zelfs de ongelovigen geloofden
dat delen mooi kon zijn, want liefde was mijn leer  

maar de mensen wilden meer en alsmaar beter
de zorgen en de druk der zonden kwijt
dit alles schonk ik in oneindigheid
al was ik mij toen reeds bewust van het gevaar  

want de mens ziet slechts de aardse millimeter
de nagels en het kruis lagen al klaar. 


© bert deben
Khovsgol-meer, Mongolië, 25 juli 2004.  



 



dinsdag 31 december 2013

Oudejaarsavond


 
Oudejaarsavond
.
Het oorlogt hier een beetje buiten
want elke kleine psychopaat
gooit volop bommen in de straat
om zo het jaartal af te sluiten  

naar auto’s of in vuilnisbakken
of in gesloten brievenbussen
achter mensen of er tussen
die heeft hij zeker goed te pakken  

oudjes krijgen hartstilstanden
dieren liggen zwaar bedrukt
en beven bang voor het gevaar  

en af en toe worden er handen
zwaar verbrand of afgerukt
toch altijd leuk zo’n oudejaar!
 

© bert deben
Vogelwaarde, dinsdag 31 december 2013.
 


maandag 11 november 2013

Collateral damage

.
Collateral damage  
.
Ze hield met beide handen nog
de buikwand bij elkaar   

omdat een man zo dom werd gemaakt
te geloven dat er een god bestaat
die maagden aanbiedt
aan wie zich opblaast met een bom
in een warenhuis of een kazerne
of aan de ingang van
iemands anders hun moskee  

omdat een jongeman
probleemloos via internet
aan wapens kon geraken om in zijn hoofd
een strijd te voeren met de wereld
en na jaren niets te zijn geweest
opeens verandert in wereldnieuws
door in een school zijn klasgenoten
met kogels te doorzeven  

omdat een zelf verkozen president
de macht ten allen tijde wil behouden
en het volk het zwijgen op wil leggen
met mortiergranaten
geleverd door een land als dat van ons  

omdat een hoopje vrijheidsstrijders
al lang niet meer strijdt
voor de vrijheid
maar alleen voor het eigen gelijk
onder het mom van
onze waarheid zal de uwe zijn  

of omdat er jaren later
in een veld, in een bos, naast een weg
nog steeds landmijnen verborgen liggen 
uit een vuile oorlog
die nooit gewonnen werd  

omdat er in een oorlog
alleen maar verliezers zijn. 
 

© bert deben
Hengstdijk, wandelend onderweg, maandag, 11 november 2013, Wapenstilstand.
 
 
 
werd gepubliceerd in Po-e-zine nr 12
en op Versindaba, weblog vir Afrikaanse digkuns