Onderweg

Zolang het kan

 

Geschreven 10 sept. 2018, zittend aan de Spree nabij station Hbf Berlin, in afwachting van de terugreis.

'Zolang het kan' werd mee opgenomen in de Poëtische Promenade, een gedichtenroute langsheen de wandelweg van Sint-Anneke, L.O. Antwerpen, een evenement van Citaat op Straat # Linkeroever, georganiseerd door Gust Peeters. De gedichten blijven nog tot eind augustus hangen en je kan ze ook beluisteren als je de QR code scant. 

Men kan het gedicht ook beluisteren en lezen via: Zolang het kan – Poëtische Promenade 

+ Mee opgenomen in gedichten expo Bib. Hoboken en Bib. Kielpark tijdens gedichtenweek 2026:

(foto Bib. Hoboken - Gust Peeters)

.

in het onvoorstelbare van de vrijheid

ontwaar ik een chaos van trajecten

© bert deben

Antwerpen, donderdag 12 december 2019. 

Soms stort een brug in

.

Dresden, woensdag 11 september 2024, zittend, naast de Elbe nabij de pas ingestorte Carolabrücke   

Volgroeid, gerijpt, alsnog tevreden.

.

Vogelwaarde, maandag 1 juli 2024    

Go all the way - Charles Bukowski

.

 

If you’re going to try, go all the way.

Otherwise, don’t even start.

If you're going to try, go all the way.

This could mean losing girlfriends, wives, relatives, jobs and
maybe your mind.

It could mean not eating for three or four days.

It could mean freezing on a park bench.

It could mean jail.

It could mean derision, mockery, isolation.

Isolation is the gift.

All the others are a test of your endurance, of how much
you really want to do it.

And, you’ll do it, despite rejection and the worst odds.

And it will be better than anything else you can imagine.

If you’re going to try, go all the way.

There is no other feeling like that.

You will be alone with the gods,
and the nights will flame with fire.

DO IT. DO IT. DO IT. All the way

You will ride life straight to perfect laughter.
It’s the only good fight there is.

 

 
Charles Bukowski

 

.

 

Doorheen de week loop ik alleen

.                                                                                              
.                                                                                       

Doorheen de week  

.                                         

doorheen de week loop ik alleen

in schoeisel dat de weg al kent

en niet meer denkt aan wat niet is  

of ook nooit was, er zijn vier muren

er zijn geen ramen, er is een vloer

en nooit een tijdstip voor gemis  

men zegt niet dat het beter kan

men zegt hier niets, men kijkt vooruit

het is een troosteloos gezicht  

het schoeisel loopt zichzelf voorbij

ik loop maar mee en denk niet na

er is geen tijd voor een gedicht.  

 

© bert deben

Antwerpen, vrijdag 23 december 2011.

 

 

 

 

werd juni 2015 gepubliceerd in de bundel 'Balpen, bic of stylo' van Poemtata 

Ik zocht nooit echt, ik wou ontdekken

.

 

 

De Weg

 

Ik zocht nooit echt naar wat ik vond
er was gewoon een leven lang
een soort van vreemde samenhang
van wat moest zijn en reeds bestond

en als ik zocht, was het op plekken
waar leven meer een voelen was
geen wegenmap of geen kompas
ik zocht nooit echt, ik wou ontdekken

het lag, denk ik, al klaar voor mij
ik moest het enkel leren zien
en af en toe wat meer doorgronden

het meeste ging ook weer voorbij
ik zocht het nooit, het heeft misschien
veel eerder altijd mij gevonden.

 

© bert deben
vrijdag 05 november 2010, New Zealand, south island, on the road from Queenstown to Te Anau

werd juli 2014 gepubliceerd op gedichtenwebsite 'Bitterkoekjes'

.

You make lovin' fun ...

.

.

On the road 

(from Napier to Waikupurau)

.

Jij rijdt, terwijl ik onderuit zak  
en kijk naar dotjes schapen in een wei

je kijkt van achter 't stuur naar mij

een minibusje met een hoger dak

de auto's steken ons voorbij 
je rijdt veel meer dan ik op je gemak
van uit de box klinkt Fleetwood Mac
ik voel jouw lach en kijk opzij 

you make lovin' fun ... ik vorm een zoen
we zingen samen het refrein
een streep asfalt doorheen het groen
terwijl je alsmaar verder rijdt

 
het maakt niet uit waartoe het leidt
als we maar samen kunnen zijn

 

 

© bert deben

Vrijdag 29 oktober 2010, voor Ruud,

on the road van Napier naar Waikupurau, New Zealand.

 

 

Ik ken de weg, maar ik verdwaal …

.

Ik ben niet goed, ik ben niet slecht     

soms hypocriet maar wel oprecht     

ik ben mezelf en iedereen     

waarvan geen één de waarheid zegt     

de waarheid is slechts een verhaal     

dat andere waarheden weerlegt     

soms ben ik God en soms banaal     

ik ken de weg, maar ik verdwaal …     

© bert deben     

Kathmandu, 11 oktober 2001.         

Bagmati River, Kathmandu, offering petals for Patrick

photographer: Eddy Gysbrechts

Mannen, ach …

 .

 

 

 

 

 

 

 

 

 .

 

 

 

 

 

Mannen, ach …

 

ik laat ze graag belangrijk zijn

en doe me voor als tamelijk klein

en als ze dan, na lang beslissen

zich weer eens blijken te vergissen

dat toon ik, zonder dat ik iets maar zeg

hen heel subtiel, de juiste weg. 

 

 

© bert deben

Han sur Lesse, 26 mei 1995, verloren in het bos, voor H.

foto © bert deben 2015 uit de reeks ‘van 10 hoog’. 

 

Hij was vroeger padvinder en vond het zijn taak om met kompas, horloge en wandelrouteplan alles uit te stippelen tot in de puntjes. Meestal waren we halverwege de weg kwijt, waarna hij het plan bestudeerde, de stand van de zon vergeleek met de tijd op zijn horloge en met kompas nauwgezet het verloren eindpunt bepaalde. Ik zat ondertussen dan wat te lezen of at een appel of deed ideeën op voor een gedicht.

In dit geval duurde de pauze een tiental minuten, waarna hij, met veel uitleg en gebaren, vertelde welke weg we moesten nemen, samen met een exacte tijdsbepaling van hoe lang het nog zou duren voor we die plaats zouden bereiken. Ik antwoordde bedaard: “Volgens mij moeten we de andere richting uit …”. Rood aanlopend en verontwaardigd herhaalde hij nog een keer zijn uitleg, samen met het verhaal van de prijs die hij ooit behaalde voor beste padvinder (heel erg lang geleden …) en de dogmatische boodschap dat we zijn weg moesten volgen en geen enkele andere!

Ik antwoordde rustig: “Doe jij maar, ik ga de ander richting uit …”. Venijnig vroeg hij mij waarom ik dan wel die richting uit wou gaan, terwijl ik hoegenaamd geen enkel besef van oriëntatie had, noch enige kennis van padvinderij! Waarop ik hem attent maakte op het bordje met de richtingwijzer, waarop duidelijk de naam stond van het plaatsje waar we naartoe moesten. Achteraf zou blijken dat hij ook niet kon lachen met dit gedicht. 

gedicht werd gepubliceerd in Literair tijdschrift Gist jg 19 nr 4, 1996