40

Met veertig start het echte leven 
en wat geweest is, is voorbij 
dat zet je als ballast opzij 
wat telt is naar de toekomst kijken 

de toekomst, dat is kort omschreven 
wat jij na 40 overhoudt 
perfect een leeftijd welbeschouwd 
om te vergeten en vergeven 

vergeet de foutjes uit jouw jeugd 
en scheldt uzelf uw zonden kwijt 
maar ook die van uw schuldenaren 

herboren wordt je, met de deugd 
van afstand nemen van wat spijt 
en littekens uit jonge jaren. 


© bert deben 
Turnhout, vrijdag 17 december 1999, voor Herman.  
op een kaart voor een 40ste verjaardag. 

 

Een huis gevuld met kilte

Je hoorde ook geen woorden meer 
verschenen als wij beiden waren 
behangpapier dat vele jaren 
stralen zon opving en op een keer 

de laatste tint verloor, niet meer 
dan slechts een muur om naar te staren 
geen woorden maar ook geen gebaren 
geen kleuren die ik zo begeer 

en elke dag was als de dag 
voordien een langgerekte stilte 
geen vrolijkheid en ook geen lach 

een huis gevuld met enkel kilte 
dat mij geen ander uitzicht bood 
dan op een dorsten naar de dood. 

© bert deben 
Antwerpen, 30 augustus 1998, aan Herman. 

 .

.

Vraag mij niet waarom

.

Onrustig en op drift

Het station vertrekt en laat me

eenzaam achter in een volle trein

straks, zal ik met iemand anders zijn

zo ben ik, maar dat ontgaat me

ik denk aan jou ... je verraadt me

niet wat jij verlangt of voelt, jouw pijn

verdwijnt in stilte, jouw angst in schijn

jouw zwijgen overlaadt me

mijn leven was een open schrift

dat jij dan weer niet lezen wou

ik was op zoek, ik was ontrouw

en heb dat in jouw vlees gegrift

ik was onrustig en op drift

en hoopte op respons van jou.

© bert deben

Trein A’pen – Bxl, 9 nov. 1996 / Londen, 10 nov. 1996, voor H. 

 

We hebben niets meer te verhalen ...

.

Stilleven

met 2 vragen

We zitten in een praatcafé

we praten niet – ik bewonder

het interieur en onder-

tussen nip ik van mijn thee

je zit naast mij en drinkt iets mee

een soort jenever en zonder

iets te zeggen kijk je rond – er

hangt een stilte tussen ons getwee

we hebben niets meer te verhalen

ik neem het bierviltje dat voor mij ligt

en schrijf tot deze zin toe dit gedicht

dan vraag je stil: “Zal ik betalen ?”

zo weet ik tevens dat we gaan

ik doe alvast mijn jas maar aan.

© bert deben

Antwerpen, vrijdag 25 oktober 1996, voor H.

.
.

De bundel waaruit je mij gedichten las

.

De bundel waaruit je mij gedichten las  (*) 
verdween al gauw weer in de kast 
en het alledaagse maakte het samenzijn 
tot een lang en saai verhaal 

ik telde nog de korrels zand 
in een woestijn 
berekende de verbittering en de steden 
waar we nimmer zouden samen zijn  

en merkte dat ik eenzaam was  

 

in de plaats van het gemis in mij 
las jij alleen nog maar de krant. 

© bert deben 
Antwerpen,in bad, dond. 10 oktober 1996, voor H. 
(*) ‘Hanestaart’ van Tom Lanoye. 

Noem mij niet Schat 

ik haat dit godverdomd cliché 

van twee verloren zielen die 

vernielend door het leven gaan 

waanbeelden boetseren en elkaar 

castreren met oeverloos geslijm 

als woorden schat en lieveling 

om dan een leven lang 

gebruik te maken van elkaar 

denkend dat eenzaamheid 

draaglijker is met twee.  

 

 

© bert deben 

Antwerpen, 30 augustus 1996, voor H.

 

 

Miskend poëet steekt stad in brand!

schilderij: 'The madness of Nero' by Eric Armusik 

 

Bericht van Nero  

Ik wou dat ik jouw krant kon zijn

en dat jij mij een keer intens zou lezen

en dat verklaart waarschijnlijk mijn

drang om alsmaar interessant te wezen  

ik doe alvast de meeste gestoorde dingen

om toch jouw aandacht te verkrijgen

van gedichten schrijven tot folteringen

het stemt jou enkel maar tot zwijgen  

wat ik ook doe of wat ik laat

het deert jou niet – je kijkt niet op

je steekt  je hoofd diep in de krant

en leest hoe ’t met de wereld gaat …  

lees morgen maar de krantenkop:

“Miskend poëet steekt stad in brand!” 

 

© bert deben

Turnhout, woensdag 24 april 1996, voor Herman.

 

Geen briefjes meer

Mijn vriend schrijft mij geen briefjes meer
want zoiets pas niet in zijn stijl
in lieve woordjes zit geen heil
en vroeger dan, is mijn verweer

ach ja, hij deed dat wel een keer
het was toen jacht, hij stond wat geil
maar dat romantische gekwijl
dat hoeft voor hem vandaag niet meer

het is onnozel tijdverdrijf
voor iemand uit de middenstand
hij heeft een zaak, hij leest de krant
hij denkt dat ik wel bij hem blijf.

© bert deben
Antwerpen, dinsdag 27 februari 1996, voor H.

in 1996 gepubliceerd in literair tijdschrift Gist, jg 19 nr 3. 

Een masker en een rookgordijn

Ik werd door sommigen benijd 

voor een zoveelste compliment 

maar liefde, aandacht, alles went 

doch niemand ziet hoezeer ik lijd 

ik camoufleer neerslachtigheid 

al lachend en met schrijftalent 

maar als je niet gelukkig bent 

en steeds de zin in ’t leven kwijt 

dan is de schoonheid schone schijn 

wat room op een bedorven taart 

een masker en een rookgordijn 

het mooi zijn is niet zoveel waard 

als dit al jaren gaat gepaard 

met steeds maar dood te willen zijn. 

© bert deben 

Versie april 2021, origineel Antwerpen, 29 januari 1996, voor H.  

 

 .

Wat baten kaars en bril …

 

 WAT BATEN KAARS EN BRIL  … 

      (n.a.v. een boek van ene Dr. Dyer) 

 

Je toont het onbetwistbaar aan:

ik ben als mens geheel alleen

er is er zoals ik maar één

en niemand kan mij dus verstaan

je duidt ook dat er zich in mij

geen enkel mens verplaatsen kan

men vindt geen inzicht in mijn plan

het gaat aan iedereen voorbij

beperktheid is ’s mens grootste doem

daar heb ik mij bij neergelegd

maar als nu alles wordt gezegd

en ook in een gedicht vernoemd

dan word ik toch wel triest en stil

dat jij het niet eens lezen wil. 

  

 

© bert deben  

Antwerpen, 9 december 1995, voor H. 

 .

Ik wou dat het weer lente was ...

.

Antwerpen 7 dec. 1995, voor H.

(fotograaf onbekend)

  

De mens is slechts een half wezen

 .

De mens is slechts een half wezen 

op zoek naar liefde en verdriet 

dat laatste mag hij dan wel vrezen 

maar zonder kan het eerste niet  

 

wat men ook hoort of men ook ziet 

of wat men schrijft ook of kan lezen 

de mens is slechts een half wezen 

op zoek naar liefde en verdriet.  

 

© bert deben 

Turnhout, 29 november 1995, voor Herman.  

 

Op een dag zal ik er niet meer zijn

.

.

Op een dag zal ik er niet meer zijn 

het eten niet meer klaargemaakt 

de was nog vuil, onaangeraakt 

de afwas en het porselein 

nog enkel stof in jouw domein 

er wordt niet langer schoongemaakt 

aan alle klussen wordt verzaakt 

op een dag zal ik er niet meer zijn 

je merkt niet eens dat ik verdwijn 

hoe ik van binnenin verteer 

met elk gemis een beetje meer 

tot niets nog rest behoudens pijn 

op een dag, zal ik er niet meer zijn.

© bert deben

Antwerpen, dinsdag 28 maart 1995, voor H. 

 

.
.

Mijn vriend wou vreemd gaan

Mijn vriend wou vreemd gaan voor een keer 

eens tussen ander vlees vertoeven 

het hoefde mij niet te bedroeven 

’t was enkel seks en echt niet meer  

 

ik zou staan kijken van hoezeer 

zoiets de sleur wel kon ontstroeven 

misschien moest ik het zelf beproeven 

’t is enkel seks en echt niet meer  

 

want staan wij daar niet open voor 

zo af en toe een avontuur 

een ander vriendjes tussendoor 

dat zit toch in onze natuur  

 

nochtans keek hij behoorlijk zuur 

toen hij mij later zo verloor.  

 

 

© bert deben 

Antwerpen, 07 maart 1995, voor Herman. 

.

ik wil geen bloemen 

geen cadeaus 

ik hoef niet eens een losse roos 

ik wil alleen maar dat 

je heel oprecht 

'ik zie je graag' 

of zoiets zegt ... 

bert deben 

Antwerpen, 27 sept. 1994, voor H. 

Wegwerpmaatschappij

 .

Als wij straks elkaar verloren zijn
en kijken in een andere richting
zoekend naar een verse lichting
nieuwe vaten van eenzelfde wijn

en als we dan, op latere termijn
zonder enige verplichting
zonder vormen van betichting
twee vervreemde vrienden zullen zijn

zullen wij dan netjes als tevoren
heel vanzelfsprekend, ik en jij
soms noest, soms zielig en soms blij
anderen beminnen en bekoren

hoe flexibel moet men zijn geboren
in deze wegwerpmaatschappij?


© bert deben
Antwerpen, 29 oktober 1993, voor H. 

 gepubliceerd in Gist jg. 17 nr. 4 - 1994 

Hoe mooi lig jij te slapen

.

Kamperland, NL, juli 1993, voor H., gepubliceerd in Gist jg. 19/5 - 1996