Berlijn, Hbf, maandag 11 september 2017,
voor Ruud
maandag 11 september 2017
de Sporen
Labels:
2017,
Berlijn,
fotografie,
hemel,
liefde,
reis,
Ruud,
troost,
verdwijnen,
weemoed
donderdag 7 september 2017
Zo sterk en toch zo kwetsbaar
SO STARK
UND DOCH VERLETZBAR
DAS VOLK, DER MENSCH
DER WALD, DER BAUM
.
D.H. REITER
Graffiti,
Berlin Wall, East Side Gallery
Zo sterk
en toch zo kwetsbaar
het volk, de mens
het woud, de boom
.
D.H. Reiter
Graffiti, Berlin Wall, East Side Gallery
woensdag 6 september 2017
dat stemt mij in zo’n toestand mild
We zitten in de trein en ik
wil slapen
van 4 uur ochtend op en ik
ben moe
maar hoe ik het ook tracht en
zit te gapen
het lukt me niet – ik knijp
de ogen toe
want naast ons ligt een baby
zwaar te wenen
de mama doet haar best om hem
te sussen
de baby is geen kind maar een
sirene
de papa excuseert zich
ondertussen
ik knik begrijpend en steek
dopjes in mijn oren
en wacht geduldig af tot het
verstilt
nog 2 maand voor mijn kleinkind wordt geboren
dat stemt mij in zo’n
toestand heel erg mild.
© bert deben
ICE
trein Bxl – Köln, woensdag 6 september 2017 - opi gedicht 2.
vrijdag 1 september 2017
Eeuwig jong
.
Eeuwig
jong
Eeuwig jong was doen alsof
ik achtentwintig was en
zwijgen over jaren
die verloren zijn
in een zwart satijnen hemdje
en een nonchalante houding
eeuwig jong is nooit voltooid
maar ondertussen lang geleden
maar ondertussen lang geleden
als ik kijk nu naar die pose
denk ik even aan ons allebei
en aan die nacht en wat
ontdooid werd en verzwegen
ook blij dat het werd vastgelegd
want op foto gaat het nooit voorbij.
© bert deben
Antwerpen,
donderdag 31 augustus 2017,
bij
een foto van 20 jaar terug - fotograaf:
Frank B.
Labels:
1997,
2017,
fotografie,
Frank B,
jong zijn,
liefde,
persoonlijk,
vrije liefde
vrijdag 25 augustus 2017
Een jonge god vraagt
.
Een jonge god vraagt
‘alles goed
?’
alles is wel heel erg veel
maar het kan erger hier op aarde
dan vraagt hij
‘sigaret?’
de jonge god komt
uit een oosters land
waar lidwoorden onnodig zijn
en de gevaren van het roken
verwaarloosbaar klein
in vergelijking met bestaan
ik rook niet maar kijk
hem bewonderend aan
‘jij seks met mij?’
hoor ik hem vragen
de jonge god komt
uit een geloofsleer
waar alles een prijs heeft
en zonden onschuldig zijn
als het een bijverdienste is
en de ander betaalt
ik bedank hem beleefd
voor het aanbod
ik ben alleen maar een dichter
op zoek naar iets
om te schrijven.
© bert deben
Antwerpen,
donderdag 24 augustus 2017.
werd gepubliceerd in digitaal tijdschrift Po-e-zine nr 15 feb. 2018
+ in bundel 'Vertalersweelde - 52 reflecties op Oden 4.1 van Horatius' van Stichting Spleen feb. 2020
+ in bundel 'Vertalersweelde - 52 reflecties op Oden 4.1 van Horatius' van Stichting Spleen feb. 2020
dinsdag 15 augustus 2017
Dura Necessitas (noodzaak is hard)
.
.
Dura
Necessitas
(noodzaak
is hard)
Doorheen mijn zonnebrillenglas
kijk ik naar ’t kleuren der
tomaten
en naar de vormen en formaten
van wat er groeit hier aan gewas
terwijl vul jij, gehurkt in ’t
gras
met onkruid groene vuilnisvaten
vanaf mijn ligstoel op ’t terras
hou ik jouw werklust in de gaten
en zucht: ‘dura necessitas’
ik kan het rustig overlaten
aan hoe het is en hoe het was
maar ook aan jou in hoge
mate.
© bert deben
Vogelwaarde,
maandag 14 augustus 2017, voor Ruud.
Labels:
2017,
Latijnse term,
lightverse,
natuur,
onkruid,
Ruud,
tuin,
tuingedicht,
tuinman,
zomer
dinsdag 8 augustus 2017
dinsdag 1 augustus 2017
Holda’s lokzang - een sage ...
Holda’s
lokzang
.
Hij volgde haar doorheen het bos
betoverd door en half verblind
en meegevoerd met orgelwind
van maagdenpalm tot levermos
van daslookblad tot hyacint
ze zweefde er met lichte blos
en rafelend de haren los
aanlokkelijk als windekind
hij hoorde hoe ze hemels zong
alsof het eeuwig lente was
en kon niet aan haar lied weerstaan
hij volgde haar en riep haar aan
terwijl niet tot hem binnen drong
hoe hij verzonk in haar moeras.
betoverd door en half verblind
en meegevoerd met orgelwind
van maagdenpalm tot levermos
van daslookblad tot hyacint
ze zweefde er met lichte blos
en rafelend de haren los
aanlokkelijk als windekind
hij hoorde hoe ze hemels zong
alsof het eeuwig lente was
en kon niet aan haar lied weerstaan
hij volgde haar en riep haar aan
terwijl niet tot hem binnen drong
hoe hij verzonk in haar moeras.
© bert deben
Vogelwaarde,
vrijdag 5 december 2014.
Geïnspireerd door het Muziekbos vanRonse, waar mythen en sages nog steeds leven.
Abonneren op:
Posts (Atom)







