Een kist vol zorgen

Daar lag je dan, een kist vol zorgen 

vol afscheid ook, het leven kwijt, de onmacht

een zaal vol aandacht en alweer alleen

en net zo sober als gebroken

zo werd er over lief en leed gesproken

met hemelse gezangen, want hoe verhangen

waren wij, of niet genoeg, en jij

die dag, in plaats van bijna bij me

en hing je daar nu boven ons

een ster die niet van hemel was

een edelgas, herinnering, het antwoord kwijt

en wij alleen nog vragen

toen vond men dat het wel weer kon

ieder ging zijn weg

en buiten scheen nog steeds de zon.

© bert deben

Trein Amsterdam – Antwerpen, 29 mei 2002, 
na de afscheidsdienst voor Jille (25.11.1959 - 23.05.2002). 

.

Aids Memorial Day, zat. 25 mei 2002, Handelsbeurs, Antwerpen

.

Tijdens de plechtigheid voor Aids Memorial Day mocht ik zaterdag 25 mei 2002 een poëzievoordracht geven in de Handelsbeurs te Antwerpen. Ik koos voor een aantal gedichten over HIV en aids, liefde, hoop, een nieuwe lente en afscheid nemen. Het was (ik schrijf dit nu in 2020) veruit de meest gewaardeerde voordracht die ik ooit mocht geven, met vanuit het publiek hartverwarmende reacties tijdens en na de lezing. 

De gedichten die ik bracht (wie ze wil lezen kan dit door op de titels te klikken):

Hoe ernstig wordt de liefde
Ik ben een kikker die gekust wil worden
Ik voel in mij september weer
Winter
Regenboog
Opeens werd het weer lente
Als jij straks sterft
Ik zie je graag
Op een avond …

Enkele foto’s en een korte bespreking van de plechtigheid in Sensor (tijdschrift van sensoa): 

(Voor wie zich zou afvragen waarom mijn arm in een mitella zat: ik had een 

dubbele elleboogbreuk vanwege een ongeval met de fiets kort voordien)

Een nieuw begin

.

Het strand is blank, nog net maar mei 
en meeuwen krijsen in de wind 
ik ben vandaag opnieuw het kind 
dat minzaam lacht, de pijn voorbij 

voor mij ontrolt een oud verhaal 
de zee die aan mijn voeten likt 
begeerlijk lokt, tot ik verschrikt 
de kou weer voel, een oud normaal 

dat ik begrijp maar niet versta 
het kind rent weg de verte in 
en laat mij achter met mezelf 
waarna ook ik mijn weg weer ga 

ik kneed van lucht een nieuw begin 
dat ik daarna met zand bedelf. 

© bert deben 
Vrouwenpolder, vrijdag 17 mei 2oo2,  

tijdens een dagje stranden met Dirk.

 .

Bij het opstaan

                                                                                                                  
                                                                                                                                                                                                    

Bij het opstaan herontdek ik jou

gedroogd in schilfers op mijn huid. 

 

 

© bert deben

Antwerpen, 13 mei 2002, voor Gino.

 

 

 

 

 

01/2015 gepubliceerd op puntgedichtenwebsite 'één twee powezie'  

Opeens werd het weer lente

.

Er zit een draakje op mijn rug

Draakje

Er zit een draakje op mijn rug

als ik het wegjaag komt het terug

als ik het vraag waarom het daar zit

dan zegt het dat het blijven wil

 

en daarna wordt het stil

 het kijkt met bolle oogjes in de verte

ik denk dat het alleen is op de wereld

en zeg dan dat het blijven mag

 

dan kijkt het draakje heel verbaasd

en plots zie ik een lach!

 

 

© bert deben

Antwerpen, 20 maart 2002, voor Dana.
1ste draakjesgedicht uit een hele reeks.

Draakje 'Toothless'

uit de animatiefilm 'How to train a dragon'  

 

Gedicht voor Annemie

.

.

GEDICHT VOOR ANNEMIE

Je bent de zon, je bent de gloed
je bent van gloeien een gewemel
een stukje stoeien aan de hemel
je bent de wereld goedgezind

je bent de zachte zuidenwind
je bent de zee, je bent het zand
je bent vooral het spelend kind
en warmte die haar weg wel vindt

je bent de vreugde op het feest
het nagerecht, het glaasje wijn
een lach die weer is langs geweest
het net als op vakantie zijn

en woorden ben je, die ook zwijgen
en stilte die tot liefde leidt
een sprankelende waterbron
en daarin dan de onrust kwijt

de vrede ben je in kabaal
en troost bij groot en klein verdriet
je bent de zon in iedereen
die na de tranen schoonheid ziet.

© bert deben
gedicht: Antwerpen, 7 maart 2002 

foto: 27 september 1997 

.

Berichtje in het Gastenboek:

Het spijt mij dat ik dichter ben
en daardoor in mezelf gekeerd
zodra ik het symptoom herken
is het te laat, het gaat verkeerd

ik hul mij in afwezigheid
nog slechts een lichaam dat je ziet
alleen het schrijven toegewijd
een gast die reeds uw huis verliet

nu vind je mij in woorden weer
waarin ik meld dat ik er was
en mij alsnog tot jullie richt

het stoorde hoop ik niet te zeer
dat ik slechts schreef en stil herlas
en niet eens meer dan dit gedicht. 

 

 

© bert deben
Apeldoorn, 3 maart 2002, voor Anneke & Klaas.