donderdag 12 oktober 2017

Droefje ging weer vroeg te bed

.
.
Droefje  

Droefje ging weer vroeg te bed
hij had de ramen dichtgedaan
de kieren toe gesmeerd met vet
de gaskraan open laten staan  

want Droefje was wat depressief
hij had geen werk meer en geen geld
en werd verlaten door zijn lief
Droefje was teleurgesteld  

geen zorgen meer, geen grief
al wilde iets in hem nog blijven
te veel had hem te lang verdroten  

de dag nadien kreeg Droef een brief
het was een aangetekend schrijven:  
de gasleiding werd afgesloten. 
 

© bert deben
Antwerpen, dinsdag 12 oktober 2010.
 


donderdag 5 oktober 2017

Meesters - Bernard Dewulf


 
Het gedicht 'Meesters' werd geschreven door Bernard Dewulf tijdens diens stadsdichterschap voor de stad Antwerpen en ter gelegenheid van de 'Internationale dag van de Leerkracht' op
5 oktober 2012.  De poster op de foto hing tot eind 2016 aan de achtergevel van de
St Godelieve campus aan de kant van de Plantin & Moretuslei te Antwerpen. 
 

dinsdag 26 september 2017

Een ster aan de hemel

.


De zon reflecteert
op het stilstaand water
een ster aan de hemel 
 

© bert deben
Hengstdijk, maandag 25 september 2017.




zaterdag 23 september 2017

Zo sterk en toch zo kwetsbaar




SO STARK  

UND DOCH VERLETZBAR
DAS VOLK, DER MENSCH
DER WALD, DER BAUM  
.
D.H. REITER 
Graffiti, Berlin Wall, East Side Gallery
 

Zo sterk
 
en toch zo kwetsbaar
het volk, de mens
het woud, de boom 
.
D.H. Reiter
Graffiti, Berlin Wall, East Side Gallery 
 
 
 

donderdag 21 september 2017

Is het vandaag of gistren, vraagt mijn moeder - M. Vasalis

foto: Ed van den Bergen                        
 

Is het vandaag of gistren, vraagt mijn moeder,
bladstil, gewichtloos drijvend op haar witte bed.
Altijd vandaag, zeg ik.  Ze glimlacht vaag
en zegt: zijn we in Roden of Den Haag?
Wat later: kindje, ik word veel te oud.
Ik troost haar, dierbare sneeuwwitte astronaut
zo ver al van de aarde weggedreven,
zo moedig uitgestapt en in de ruimte zwevend
zonder bestek her en der.
Zij zoekt – het is een SOS –
haar herkomst en haar zijn als kind
en niemand, niemand, die haar vindt
zoals zij was.  Haar Franse les
herhaalt zij van haar achtste jaar:
‘bijou, chou, croup, trou, clou, pou, où,
die eerste juffrouw, weet je wel
die valse mademoiselle
hoe heet ze nou.  Ik ben zo moe.’  

Had ik je maar als kind gekend,
Die nu mijn kind en moeder bent. 
 

M. Vasalis

Uit ‘De oude kustlijn’ – 2002.
Uitgeverij G.A. Van Oorschot.


maandag 18 september 2017

Acoustic Heart Café - Schouwburg De Nieuwe Doelen - weer even bij elkaar met Caroline in't Veld


 

Caroline in 't Veld

Acoustic Heart Café

Haarstraat 64, 4201 JD Gorinchem
Donderdag 21 september 2017
Aanvang 20:30 uur
.
.
Caroline in 't Veld schrijft liedjes over omgaan met twijfels en onzekerheden. De accordeon heeft een prominente plaats in haar muziek. “Doordat je de accordeon omarmt terwijl je speelt, druk je het gevoel van een lied gemakkelijk en direct uit".

Met haar accordeon is Caroline een unieke artiest die gevoel als geen ander in muziek weet om te zetten. Een avond Caroline is een avond ademloos luisteren.

Dit keer neemt ze de Belgische schrijver/dichter Bert Deben mee!
 

 een kleine fotoreportage van de avond:






 

maandag 11 september 2017

dat stemt mij in zo’n toestand heel erg mild




We zitten in de trein en ik wil slapen
van 4 uur ochtend op en ik ben moe
maar hoe ik het ook tracht en zit te gapen
het lukt me niet – ik knijp de ogen toe  

want naast ons ligt een baby zwaar te wenen
de mama doet haar best om hem te sussen
de baby is geen kind maar een sirene
de papa excuseert zich ondertussen  

ik knik begrijpend en steek dopjes in mijn oren
en wacht geduldig af tot het verstilt
nog 2 maand voor mijn kleinkind wordt geboren
dat stemt mij in zo’n toestand heel erg mild. 
 

© bert deben
ICE trein Bxl – Köln, woensdag 6 september 2017 - opi gedicht 2.



dinsdag 5 september 2017

Geheimen van een strakke buik

 .
 
.
Geheimen van
een strakke buik 
.
Ik woonde net een lezing bij
‘geheimen van een strakke buik’
en wist al bij het eerste luik
dit is niet meer besteed aan mij  
 
het is een hard en ijdel streven
het trainen telt maar voor een deel
(en zelfs al dàt is mij te veel)
je moet ook nog gezond gaan leven  
 
een mens weet niet waar eerst beginnen
je moet er helemaal voor gaan
er is niets lekkers dat nog mag  
 
nadat de lezing was gedaan
liep ik een fastfoodketen binnen
en kocht er alles wat ik zag. 
 
 
© bert deben
ms Rotterdam, Noordzee, Noorwegen, dinsdag 6 juni 2017,
na een lezing over ‘geheimen van een platte buik’ 
 
 
 

vrijdag 1 september 2017

Eeuwig jong

.
.
 

Eeuwig jong  

Eeuwig jong was doen alsof
ik achtentwintig was en
zwijgen over jaren die
verdrongen waren  

in een zwart satijnen hemdje
en een nonchalante houding
eeuwig jong is twintig jaar
verleden en al lang voltooid  

en als ik nu kijk naar die pose
denk ik niet aan mij maar
aan die nacht en wat er toen
ontdooid werd en verzwegen  

en hoe ook dat werd vastgelegd  
eeuwig jong gaat nooit voorbij. 
 

© bert deben
Antwerpen, donderdag 31 augustus 2017,
bij een foto van 20 jaar terug - fotograaf: Frank B.
 
 
 

vrijdag 25 augustus 2017

Een jonge god vraagt



 
 
 
 
 
 
 
 
.
 
Een jonge god vraagt
‘alles goed ?’
Alles is wel heel erg veel
maar het kan erger hier op aarde
 
dan vraagt hij
‘sigaret?’  

de jonge god komt
uit een oosterse hemel
waar lidwoorden onnodig zijn
en de gevaren van het roken
verwaarloosbaar klein
in vergelijking met bestaan  

ik rook niet maar kijk
hem bewonderend aan
‘jij seks met mij?’
hoor ik hem vragen  

de jonge god komt
uit een hemel
waar alles een prijs heeft
en zonden geen zonden zijn
als het een bijverdienste is
en de ander betaalt  

ik was slechts een dichter
op zoek naar iets
om te schrijven
en bedankte hem beleefd
voor het aanbod. 
 

© bert deben
Antwerpen, donderdag 24 augustus 2017. 


dinsdag 22 augustus 2017

Waar gaat het heen ...

.
ms Rotterdam,  varend op de Noordelijke IJszee, Noorwegen, vrijdag 2 juni 2017, bij het zwembad, zonder cocktail.  
 

dinsdag 15 augustus 2017

Dura Necessitas (noodzaak is hard)


.
.
Dura Necessitas
                 (noodzaak is hard)  

Doorheen mijn zonnebrillenglas
kijk ik naar ’t kleuren der tomaten
en naar de vormen en formaten
van wat er groeit hier aan gewas
terwijl vul jij, gehurkt in ’t gras
met onkruid groene vuilnisvaten  

vanaf mijn ligstoel op ’t terras
hou ik jouw werklust in de gaten
en zucht: ‘dura necessitas’  

ik kan het rustig overlaten
aan hoe het is en hoe het was
maar ook aan jou in hoge mate. 
 

© bert deben
Vogelwaarde, maandag 14 augustus 2017, voor Ruud.
 
 

dinsdag 1 augustus 2017

Holda’s lokzang - een sage ...

 
 .
    Holda’s lokzang
.
     Hij volgde haar doorheen het bos
     betoverd door en half verblind
     en meegevoerd met orgelwind
     van maagdenpalm tot levermos

     van daslookblad tot hyacint
     ze zweefde er met lichte blos
     en rafelend de haren los
     aanlokkelijk als windekind

     hij hoorde hoe ze hemels zong
     alsof het eeuwig lente was
     en kon niet aan haar lied weerstaan
     hij volgde haar en riep haar aan

     terwijl niet tot hem binnen drong
     hoe hij verzonk in haar moeras. 
 

     © bert deben 
        Vogelwaarde, vrijdag 5 december 2014.
 
 
Geïnspireerd door het Muziekbos van Ronse, waar mythen en sages nog steeds leven: http://www.ontdekronse.be/nl/ontdekken/natuur/artikel/muziekbos


 

woensdag 26 juli 2017

Het Dorp - Friso Wiegersma / Wim Sonneveld


.
Het dorp  

Thuis heb ik nog een ansichtkaart
Waarop een kerk, een kar met paard
en slagerij J. van der Ven
Een kroeg, een juffrouw op de fiets
Het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets
maar het is waar ik geboren ben
Dit dorp, ik weet nog hoe het was
de boerenkind'ren in de klas
Een kar die ratelt op de keien
Het raadhuis met een pomp ervoor
een zandweg tussen koren door
Het vee, de boerderijen

REFREIN:
En langs het tuinpad van mijn vader
Zag ik de hoge bomen staan
Ik was een kind en wist niet beter
Dan dat het nooit voorbij zou gaan

Wat leefden ze eenvoudig toen
In simpele huizen tussen groen
Met boerenbloemen en een heg
Maar blijkbaar leefden ze verkeerd
Het dorp is gemoderniseerd
En nou zijn ze op de goeie weg
Want ziet, hoe rijk het leven is
Ze zien de televisiequiz
En wonen in betonnen dozen
Met flink veel glas, dan kun je zien
Hoe of het bankstel staat bij Mien
En d'r dressoir met plastic rozen

De dorpsjeugd klit wat bij elkaar
In minirok en beatle-haar
En joelt wat mee met beatmuziek
Ik weet wel, ’t is hun goeie recht
De nieuwe tijd, net wat u zegt
Maar het maakt me wat melancholiek
Ik heb hun vaders nog gekend
Ze kochten zoethout voor een cent
Ik zag hun moeders touwtje springen
Dat dorp van toen, het is voorbij
Dit is al wat er bleef voor mij
Een ansicht en herinneringen

Toen ik langs het tuinpad van mijn vader
de hoge bomen nog zag staan
Was ik een kind, hoe kon ik weten
Dat dat voorgoed voorbij zou gaan
 

Friso Wiegersma
(Deurne, 14 oktober 1925 – Amsterdam, 5 juni 2006)
.
Het dorp werd warm emotioneel gezongen door Wim Sonneveld (Utrecht, 28 juni 1917 – Amsterdam, 8 maart 1974).  De muziek is een cover van La montagne van Jean Ferrat.  De Nederlandse tekst werd geschreven in 1965 door Friso Wiegersma (onder het pseudoniem Hugo Verhage), de levenspartner van Wim Sonneveld.  Het tuinpad van mijn vader’ verwijst naar het pad naast het ouderlijk huis van Wiegersma, het huidige gemeentemuseum De Wieger aan de Oude Liesselseweg in Deurne (NL).  Het pad kreeg op 14 oktober 2008 ook officieel de naam ‘Het tuinpad van mijn vader’.
 
 
 
 

dinsdag 18 juli 2017

Ik heb gezwaaid naar het verleden

.

.
 
Ik heb gezwaaid naar het verleden
ik reed er gisteren voorbij
en lachte eventjes tevreden
misschien dacht jij ook net aan mij  

soms kan iets niet worden vermeden
soms maakt iets jaren later blij
ik heb gezwaaid naar het verleden
ik reed er gisteren voorbij  

ik keek een korte tel opzij
en dacht aan dingen die we deden
je voelde even dichterbij
waarna ik verder ben gereden
ik heb gezwaaid naar het verleden. 
 

© bert deben
Vogelwaarde, maandag 20 maart 2017, rondeel voor Toine.
foto: uit 'Bridges of Madison County' 
 
 

maandag 10 juli 2017

Als grashalmen dansen

.


Als grashalmen dansen 

Een woord in de wind
verspreidt de stilte
fluistert, verdwijnt
stijgt op naar de hemel  

in de schaduw dansen de halmen
op het hoofd van de tijd
hun zaden rijp
ze luisteren  

als we allemaal wortelen
komt er nooit meer oorlog
als we allemaal grond vinden
die ons toelaat te gedijen  

een woord in de wind
verspreidt zich
fluistert, verdwijnt
stijgt op naar de hemel. 
 

© bert deben
Milton Keynes - Birmingham, GB, zaterdag 24 mei 2014.

.