Ze zwijgt

 .

  foto: Ed van den Bergen                

Ze zwijgt

Ze woont sinds kort in een tehuis

en elke zondag zien de kinderen

bij elk bezoek haar wilskracht minderen

ze zwijgt, ze zit wat voor de buis

haar droom is zij al heel lang kwijt
een huisje samen bij de zee
ze leest niet meer, ze kijkt TV
of staart in de oneindigheid

het is december, overgang
ze hunkert naar de laatste dag
ze weet dat het van God niet mag
maar die begrijpt wel haar gedachten

ze weet dat hij daar zit te wachten
ze mist haar man al jarenlang.

© bert deben
Semarang, Java, Indonesië, 13.12.2003.

 

 

april 2018 gepubliceerd in de bundel '100 beste gedichten poëziewedstrijd VtbKultuur Opwijk 

Is het vandaag of gistren, vraagt mijn moeder - M. Vasalis

foto: Ed van den Bergen                        

 

Is het vandaag of gistren, vraagt mijn moeder,

bladstil, gewichtloos drijvend op haar witte bed.

Altijd vandaag, zeg ik.  Ze glimlacht vaag

en zegt: zijn we in Roden of Den Haag?

Wat later: kindje, ik word veel te oud.

Ik troost haar, dierbare sneeuwwitte astronaut

zo ver al van de aarde weggedreven,

zo moedig uitgestapt en in de ruimte zwevend

zonder bestek her en der.

Zij zoekt – het is een SOS –

haar herkomst en haar zijn als kind

en niemand, niemand, die haar vindt

zoals zij was.  Haar Franse les

herhaalt zij van haar achtste jaar:

‘bijou, chou, croup, trou, clou, pou, où,

die eerste juffrouw, weet je wel

die valse mademoiselle

hoe heet ze nou.  Ik ben zo moe.’  

Had ik je maar als kind gekend,

Die nu mijn kind en moeder bent. 

 

M. Vasalis

Uit ‘De oude kustlijn’ – 2002.

Uitgeverij G.A. Van Oorschot.

 

Alzheimer Liga BE

Alzheimer NL 

World Alzheimer’s Day, September 21st 

Een beetje sleets en toch heel blij ...

foto: Ed van den Bergen                         

 

Rijper  

.

Niets moet, veel mag, maar of het kan

is nog de vraag, want alles gaat

een beetje traag of met wat pijn

een scheutje hier, een krakje daar  

ach, niet echt zwaar, we hebben tijd

en doen het met voorzichtigheid

en ook nog steeds met heel veel liefde

een beetje sleets en toch heel blij  

want samen lang de eeuw voorbij

en lachend als iets trager gaat

maar steeds nog wij is ook een zegen

en ’t kan ook nog een andere keer  

want heel veel mag, maar ouder zijn

betekent ook: het moet niet meer. 

 

© bert deben

Antwerpen, balkon 10 Hoog, zondag 9 april 2017, voor Ruud.

De verbazing van Mien

.

.

De verbazing van Mien

.

"Stel je maar voor ...', sprak Mien de koe

nog van haar melk en aangedaan –

geduldig hoorde Fien het aan,

al was het tot vervelens toe :

"... Sta ik daar rustig in de wei

mezelf te zijn, wat gras te grazen,

mijn ogen groot van het verbazen :

komt daar opeens een trein voorbij !"

vol rust sprak Fien : "Ach Mien, die trein,

die heb je al zo vaak gezien,

die komt hier 10 maal daags voorbij,

dat kan toch niet zo'n drama zijn !?"

"Stel je maar voor ...", herkauwde Mien

"... en telkens weer verbaast dat mij !"

 

© bert deben

Mildura, Australia, zaterdag 23 februari 2008.

.

Kamer 234b

                                                                                                                                foto: Ed van den Bergen

Kamer 234b

Terwijl ze met het kastje speelt

kreunt ze, licht voorovergebogen

‘natuurlijk heb ik rode ogen

van al dat staren naar dat beeld !’

ze had hem graag een klap bedeeld

ooit was zij wel zozeer bevlogen

nu leeft ze dankzij mededogen

terwijl ze zich hier dood verveelt

maar doodgaan kan soms heel lang duren

ze kijkt naar beelden op TV

het moet haar wat verstrooiing geven

een beetje meer toch dan de muren

de dokter neemt haar klachten mee

hij heeft ze op een blad geschreven.

© bert deben

(Antwerpen, dinsdag 22 juni 2010)

Dit gedicht kreeg een 'Eervolle vermelding' van de jury van

de Poëziewedstrijd Julia Tulkens, Linter, 09 oktober 2010.