Als dichter ben ik een god

 

Als dichter ben ik een een god
ik creëer de wereld onder mij 

en schilder mooi de kleuren bij 
tot de mensheid mij bemint

zo blind degenen die mij lezen
en door het andere verveeld
geschapen naar mijn evenbeeld
kan ik de smaak van toon voorzien

hun visie op mijn vakmanschap
met elke stap, met ieder woord
schrijf ik mezelf begeerte toe
zowel volmaakt als levensmoe

heel soms wordt somber vederlicht
de strop omheen mijn hals gedicht.


© bert deben
Antwerpen, dinsdag 30 januari 2007.

                                  De laatste strofe werd juni 2024 gepubliceerd op eentweepowezie als puntdicht #892

Gedicht voor C.

Gedicht voor C.

We lazen wat onrijpere gedichten

bij appeltaart en gemberthee

en praatten van verleden tijd

en partners die we nu weer kwijt

maar in ervaring rijker zijn

en over haren die al grijzer

maar kaalgeschoren en zo wijzer

of netjes jong naar voren zijn gekamd

bijna verkrampt op slechts een kussen

zit jij daar tussen bord en tas

de late zon op jouw terras

terwijl ik in jouw zetel zit

als ik een keer wat missen zal 

dan is het een moment als dit.

© bert deben

Tilburg, 13 september 2003

25 januari 2007, gedichtendag te Almere en uitreiking van de ABN AMRO Poëzieprijs 2007, in het toen nog geheel nieuwe kunstencentrum 'De Kunstlinie', op hilarische wijze gepresenteerd door Mw. Lucretia Lepeltak (zie foto), tevens nachtburgemeester van Almere. Ik werd er bekroond met de Publieksprijs van Aldichter (vereniging van Almeerse dichters).

  

 Aldichter Publieksprijs Almere 2007

  

Ik dicht de nacht

Er gebeurde niets waarvan ik
vrolijk werd, geen tederheid
geen zachte hand, maar ook geen spijt
geen woord dat ik voorzichtig wik

terwijl ik hier nog steeds vertik
om weg te gaan, al sluitingstijd
en toch mijn onrust nog niet kwijt
ik dicht het laatste ogenblik

je was er niet, zoals verwacht
ik groet de man achter de bar
en drink alsnog een laatste glas
en vraag een pen, ik dicht de nacht
en schrijf jou hoe mijn avond was.

© bert deben
Antwerpen, zaterdag 23 juni 2007, 3u40 @ the Boots, voor Rob. 

Ik timmer aan de weg

.

                         Antwerpen, woensdag 17 januari 2007, voor Relinde.

  

Uit

Een

lelijk

sparretje

met Kerst

kwam van verdriet

een traan geperst

omdat niemand het versieren wou

graag wat warmte in de kou

was het boompjes grootste wens

toen trok een

man met dikke pens

en vreemde jas en lange baard

het lelijke boompje uit de grond

enkel goed

maar voor de haard

mompelde de kerel tot zijn hond

het sparretje

nu vol van vuur

leerde in zijn laatste uur:

wees, boompjes, in de buurt van mensen

steeds heel voorzichtig met uw wensen!

©

bert

deben

Antwerpen, zondag 24 december 2006.

A Walk in the Park

.

.

A Walk in the Park

Het vlees is zwak, de geest gewillig

de onrust bruist vooral bij nacht

en trekt naar waar er iemand wacht

op mij misschien, de sfeer is grillig

de blikken kijken als een schicht

er zijn er bij ook van erkenning

verlangen hier is een gewenning

aan telkens weer een nieuw gezicht

er wordt getast en afgekeurd

men wil een ander of wat later

als voorkeur wat wordt bijgekleurd

of als die ander iemand anders wil

het park verleidt, maar niemand praat er,

de nacht is van ontberen kil.

© bert deben

Eilat, Israël, 25 november 2006

picture: In The Vale of Cashmere - Thomas Roma, digital art conversion: bert deben

Nominatie Poëzieprijs Holebihuis Leuven, sept. 2010

bijhorend : 1^ste prijs Holebihuis sept. 2010

.

De mensheid heeft haar weg gevonden

O.K. – zei God – het is geschied
de mensheid heeft haar weg gevonden
al is het dan de Mijne niet
en stroomt er bloed uit vele wonden

de mens doet goed, de mens doet slecht
hij werkt, hij speelt, hij leeft voor geld
en trekt een grens waarvoor hij vecht
de mens bemint en pleegt geweld

God had het niet zo in gedachten
toen Hij de mens en aarde schiep
en mens zijn eigen weg wou lopen
maar God was minzaam en verwachtte

zoals Hij zag dat het verliep
liet Hij alvast Zijn deur nog open.

© bert deben
Kibbuts Lavi, Galilee, Israel, 21 november 2006 

 

oorspronkelijk geplaatst op VK-blog 29-12-2006 21:18 

God herlas Zijn boek nog even ...

God herlas Zijn boek nog even

Hij wist, het stond er zeker in

het stond zelfs duidelijk omschreven

'Gij zult niet doden' sprak de zin

 

Hij had zonet T.V. gekeken

en was behoorlijk aangedaan

want uit het nieuws was wel gebleken

dat men Zijn zin niet had verstaan

 

men deed het ook nog in Zijn naam

als had Hij het bevel gegeven

dat vond Hij nog het ergst van al

ontstemd keek God door ’t vensterraam

 

een aarde zag Hij, vol van leven

door mens gemaakt tot tranendal.

 

© bert deben

Golan Height, Israel, 20 november 2006.