woensdag 11 maart 2015

op een bankje in het park

.
.
Buiten jaagt de stad
de mensheid op tot onrust
en consumeren -
op een bankje in het park
valt de druk van de schouders. 
 

© bert deben
Antwerpen, dinsdag 10 maart 2015.
Foto: Parque del Retiro Madrid © bert deben 2013


Het origineel dat ik schreef in de tuin van museum Plantin-Moretus 
en daar in het gastenboek noteerde:  
 






vrijdag 6 maart 2015

Het Huis (een laatste gedicht)

.
. 
         Het Huis
           (een laatste gedicht)  
.
Ik zie de schaduwen, de schijnen
contouren van verleden tijd
die straks alleen in mij verdwijnen
ik zie liefde en gelegenheid  

ik zie de velen één voor één
nog even de revue passeren
en dan weer gaan en bijna ween
ik net nog niet, ik blijf beweren  

dat het goed is om mee te nemen
wat gebeurd is hier, en het huis
te laten aan wie na mij komt
nog eventjes hun keuken zemen  

terwijl ik voor het laatst hier kuis
wordt ook mijn ziel hier uitgegomd. 
 

© bert deben
Antwerpen, woensdag 4 maart 2015.
Een laatste gedicht in het huis geschreven. 
 


zondag 1 maart 2015

Het bankje

.
.

.
“Het is goed
dat het bankje gebruikt wordt
daar dient het voor !”
zei de man met de hond
die door een klein houten poortje
verdween in een eigen wereld  

ik zat in de mijne te schrijven
in een schriftje van school
dat ik terug had gevonden
tijdens een laatste verhuis  

het is goed
dat het schriftje gebruikt wordt
daar dient het voor
denk ik met de man met de hond
in gedachten  

en ik verdwijn opnieuw
in mijn eigen wereld. 
 

© bert deben
Hengstdijk, zondag 1 maart 2015.
 
 

  publicatie in bloemlezing + op poster wandelroute Gedichtenstraat Zelem feb. 2023 

maandag 16 februari 2015

Bondage

.
Antwerpen, maandag 16 februari 2009
stijloefening in 5 'abab' kwatrijnen
fantasietje n.a.v. de aankoop van mijn nieuwe bed
 

zaterdag 14 februari 2015

Ballade voor de Liefde

 .
Painting: Eros by Sidney Harold Metayard (1868 - 1947)

  Ballade voor de Liefde
 
Aan al wie ik heb liefgehad
al was het maar een korte tijd
dat ik jou of jij mij aanbad
aan geen van jullie een verwijt
ik had nog geen seconde spijt
na al de jaren denk ik wijs:
de liefde is een heerlijkheid
en kleurt het leven minder grijs.   

Aan al wie ik graag heb gezien
met wie ik even samen was
al was het dan te kort misschien
of breekbaar als het fijnste glas
het leek of iets in mij genas
en even smolt in mij het ijs
want liefde is een warme jas
en kleurt het leven minder grijs.  

Aan al wie ik ooit heb bemind
al was het ook maar voor heel even
en daarna weg weer met de wind
omdat ik het had opgegeven
hoe mooi is toch iets bij gebleven
een schilfer van het paradijs
want liefde is intens verheven
en kleurt het leven minder grijs.  

Envoi:
Aan al wie ik zo heb bezeerd
want soms heeft liefde ook een prijs
ik hoop dat je mij pardonneert -
ook dat doet deugd heb ik geleerd
en kleurt het leven minder grijs. 
.
© Bert Deben

Hengstdijk, maandag 24 november 2014. 

 
Ballade (Chant Royal of Rederijkersrefrein) naar laat middeleeuwse traditie.
De 'Envoi' is de laatste en kortere (gewoonlijk vierde) strofe in een ballade, met daarin een opdracht (envoi) of boodschap aan de prins of de voorzitter van de Rederijkers (afgeleid van de Franse ‘rhétoriqueurs’, zijnde dichters en voordrachtkunstenaars die zich in de late middeleeuwen organiseerden in verenigingen om de schoonheid van het woord te verspreiden).
 

dinsdag 10 februari 2015

De Buurman

.
.
De Buurman  
.
De buurman brult tegen zijn ‘teef’
is het een hond, dan wel zijn lief
bestaat ze echt, is zij fictief
maar elke dag is hij op dreef  

’t zou goed zijn als ze fictie was
hij slaat met deuren en roept luid
en raast en tiert en scheldt haar uit
haar hoor ik nooit (ik woon hier pas)  

ik heb haar ook nog nooit gezien
hij brult en dreigt haar te vermoorden
dat roept hij soms een keer of tien  

ik heb hen mijn verhaal verteld 
en één agent noteert mijn woorden
men treedt pas op bij echt geweld. 
 

© bert deben
Antwerpen, 10 hoog,, dinsdag 10 februari 2015.
 


zondag 8 februari 2015

Twee zonnen - Maria Barnas


Twee zonnen  

.
Wanneer ik ga slapen ligt de zee nog steeds beneden
en altijd is de zon mij voor.  

Ik sta bij een uitsnede
van donker water en later ben ik bij de boten  

met zeilen wit zo licht als opgeluchte stemmen
en tussen schaterende meeuwen weleens opgetogen.  

Maar in de ring die ik kreeg sta ik scheef
naast een datum.  En ik zie hem in de verte
gaan, met een zon.  Slordig herhaald in het raam.  

Hij noemt mij Bloem.  Ook wel Lente, Sexy, Liefste,
Liefde, Lief en de laatste tijd steeds vaker
Lieverniet, Neelater, Alsjeblieft.  
 
 
Maria Barnas
uit Twee zonnen (Arbeiderspers, Amsterdam, 2003)
één van mijn absolute favoriete gedichten over de liefde.

 
Meer over Maria Barnas kan je o.a. vinden op: