Gelebek de duikeleend

.

Port des Torrent, Ibiza, bij het zwembad, 13 juli 1998, voor Dana. 

n.a.v. Internationale Coming Out Dag op 11 oktober 

 

Te goeder trouw

 

Ik verhang mij aan de woorden

die ik wijs beloofde met beleid

en gevoel, maar ik raak je kwijt

aan mijn verleden (ik vermoordde

 

veel van wie ik was) en je hoorde

weer aan het timbre van mijn stem

hoe gekunsteld ik soms op de rem

ga staan van mijn te lang verstoorde

 

denkpatroon. Ik zie je graag, en toch

terwijl ik zo kan ‘houden van’

blijf ik als altijd in de ban

van vreemde gangen en bedrog.

 

 

© bert deben

Antwerpen, 27 september 1998, voor Frank B. 

herwerkt 15 mei 2021.

.

Een huis gevuld met kilte

Je hoorde ook geen woorden meer 
verschenen als wij beiden waren 
behangpapier dat vele jaren 
stralen zon opving en op een keer 

de laatste tint verloor, niet meer 
dan slechts een muur om naar te staren 
geen woorden maar ook geen gebaren 
geen kleuren die ik zo begeer 

en elke dag was als de dag 
voordien een langgerekte stilte 
geen vrolijkheid en ook geen lach 

een huis gevuld met enkel kilte 
dat mij geen ander uitzicht bood 
dan op een dorsten naar de dood. 

© bert deben 
Antwerpen, 30 augustus 1998, aan Herman. 

 .

Een zeemeerman van 100 jaar

Een zeemeerman van 100 jaar en nog wat dagen 
was het beu om steeds een staart te dragen 
en had nog maar 1 grote wens: 
hij wilde leven als een mens! 

Hij wilde springen, rennen, lopen
en in een winkel dingen kopen
die hij als vis niet nodig had
het liefs te veel, van alles wat

en minstens 1 keer in de week
gaan dansen in een discotheek
en daar een meisje leren kennen
dat hij zou strelen en verwennen!

Zo zat hij weer een keer te dromen
dat ooit zijn wens eens uit zou komen
toen plots een kleine kabeljauw
hem zei: “ik maak een mens van jou

maar ik wil ook iets uiteraard
in ruil daarvoor wil ik jouw staart!”
De zeemeerman vond dit OK
‘die staart’ dacht hij ‘snel weg daarmee!’

Dezelfde dag stond hij op strand 
met benen aan zijn onderkant 
van nu begon zijn mensenleven
't geluk dat duurde slechts heel even 

want mens zijn was niet wat het leek
hij kon niet naar een discotheek
hij kon niet dansen, zelfs amper lopen
had ook geen geld om iets te kopen!

Een mens te zijn, dat viel hem zwaar
hij was tenslotte 100 jaar
wat jong is voor een zeemeerman
maar als mens ben je versleten dan …



Hij wilde graag terug in zee
maar zwemmen kon hij ook niet, nee
zo zonder staart en zonder vin
durfde hij niet eens het water in!

Wat later las men in de krant:
“Gevonden langs de waterkant,
een oude man, men kent hem niet,
gestorven denkt men van verdriet.”


© bert deben
Port des Torrent (Ibiza) bij het zwembad, 20 juli 1998, voor Dana. 

 

De dood springt mee het water in

.

De dood springt mee het water in 
en luistert naar mij als ik zwem 
mijn diepste leed vertel ik hem 
en ook hoezeer ik hem bemin 

‘elk einde is een nieuw begin’ 
verzekert hij met koele stem 
omarmt mij teder in een klem 
en neemt mij mee de diepte in 

ik zie voor mij mijn levensloop 
en al de pijn en het gemis 
en hoe ik alles liet begaan 
terwijl de doodsdrang binnen sloop 

verzinkend in de duisternis 
zie ik opeens mijn kind ook staan. 


© bert deben 
Port Des Torrent, Ibiza, bij het zwembad, 18 juli 1998. 

foto: onderwater museum in Cancun, Mexico 

 
Twee laatste strofen volledig nieuw 30 december 2007. 

Originele eindstrofes: 

ik zie voor mij mijn levenslot
de schoonheid ook, ik zie zelfs God
en hoe wat dood lijkt toch nog leeft 

terwijl de Dood nog aan mij kleeft
en ijzig raakt tot op het bot
voel ik hoe alles liefde geeft. 

 

Domme Draris

.

Domme Draris 

 

Ik weet niet of het een gevaar is

maar in de zoo van Londen daar is

een kameel die soms wat raar is

men noemt hem stiekem Domme Draris

 

hij was vroeger secretaris

en een politiecommissaris

met een reuzengroot salaris

maar hij studeert nu voor notaris

 

al weet men wel dat dit niet waar is

men weet dat Domme Draris

dan niet echt een leugenaar is

maar gewoon wat half gaar is

 

als hij ’s avonds in peignoir is

beweert hij dat hij ooievaar is

maar de dagen dat hij ’t minste raar is

zegt hij: ik ben een dromedaris

 

terwijl ’t voor ieder zonneklaar is:

twee bulten heeft hij, dus officieel

is Domme Draris een kameel!

  

 

© bert deben

Port des Torrent, Ibiza, aan het zwembad, 17 juli 1998, voor Dana.

Soms mag het ophouden van mij

..

Zelfportret

Ik ben wie ik ben en meer ook niet

soms keizerlijk, soms onderdaan

soms vol talent, soms onbekwaam

ik ben mijn glimlach en verdriet

ik ben wat men niet altijd ziet

een speeltje in een grabbelton

maar ook de ondergaande zon

zowel subtiel als expliciet

ik ben het water in de wijn

de kruiden en het zout der zee

soms ongelukkig, dan weer blij

en even zuiver als onrein

soms leef ik graag en met je mee

soms mag het ophouden van mij.

© bert deben

Turnhout, 23 juni 1998.

 .

Mijn grootste vrees is ongemerkt

 .

.

.

Mijn grootste vrees is ongemerkt

voorbij te gaan, vooral aan jou

ik zweer dan lief en leed en trouw

en voel me daarna weer beperkt  

het onvermogen wordt verwerkt

in dwalen, maar ik vraag: aanschouw

mij naakt – littekens van roofbouw

mijn hart werd tot een burcht versterkt  

een leger ging aan mij voorbij

bevreesd, gekwetst en overwonnen

maar geen van hen heeft mij ontgonnen

en geen van hen kwam dichter bij  

begin aan mij niet onbezonnen

toch vraag ik jou: verover mij! 

 

© bert deben

Antwerpen, 6 april 1998, voor Frank B. 

.