Mijn grootste vrees is ongemerkt

 .

.

.

Mijn grootste vrees is ongemerkt

voorbij te gaan, vooral aan jou

ik zweer dan lief en leed en trouw

en voel me daarna weer beperkt  

het onvermogen wordt verwerkt

in dwalen, maar ik vraag: aanschouw

mij naakt – littekens van roofbouw

mijn hart werd tot een burcht versterkt  

een leger ging aan mij voorbij

bevreesd, gekwetst en overwonnen

maar geen van hen heeft mij ontgonnen

en geen van hen kwam dichter bij  

begin aan mij niet onbezonnen

toch vraag ik jou: verover mij! 

 

© bert deben

Antwerpen, 6 april 1998, voor Frank B. 

.

Rusten is ook een werkwoord

                                                                                                 
                  

Rusten is ook een werkwoord

net als zien, in ‘graag zien’

of voelen

in de zin van

mij goed voelen bij jou

niets is mooier

dan samen in te slapen

als slingerplanten

door elkaar

tenzij dan

wakker worden

en merken

dat je er nog altijd bent voor mij.

© bert deben

Antwerpen, 30 maart 1998, voor Frank.

Het gedicht werd voorheen al op het (ondertussen verdwenen) Volkskrant-blog geplaatst en leidde er toe dat ik geciteerd werd door Prof. dr. P.J.A. (Peter), hoogleraar aan de Faculteit der Religiewetenschappen van de Radboud Universiteit Nijmegen, in een tekst over Duurzaam Geloven:

‘Rusten is ook een werkwoord', zo schrijft de Vlaamse dichter Bert Deben. Inderdaad, rusten is voor veel mensen een werkwoord geworden. Als we niet hoeven te werken, zorgen we wel dat we op andere manieren worden beziggehouden, jakkeren we wel voor andere doelen. We ruilen de ene hectiek in voor de andere. Maar we overschreeuwen dan onze eigen innerlijke stilte. We lijken in een trein te zitten die niet meer kan stoppen, en we kunnen er ook niet uitstappen. De trein rijdt maar door, tot de brandstof op is (ik leef nog in de tijd van de stoomtreinen), tot de energie is opgebrand: ‘burn-out' noemen we dat.

De hele tekst kan men vinden op :
http://www.peternissen.nl/overwegingen/overwegingen-in-2011/137-weer-opladen.html

Het was aangenaam merkwaardig om mezelf hier terug te vinden (via google) en alvast een heel andere invalshoek …

.

Buiten mij

Buiten mij wacht de romanticus
op wie hij graag zou willen zijn
voldaan en vrij van het venijn
dat ik al jaren spaar, een huismus (?)

gekoesterd en gestreeld, geliefd dus
al was het maar door een dozijn
aparte mannen, verse wijn
in altijd nieuwe glazen, status (?)

van een dichter die geen dichter is
die altijd eenzaam achterblijft
en als een tuinman blaadjes rijft
en op een hoop gooit, bij het gemis

hij stopt het weg of overdrijft
maar koestert het als erfenis.

© bert deben
Antwerpen, maandag 23 februari 1998. 

Nieuwjaar

Ach kijk, daar gaat het vuurwerk weer
de gekte van het nieuwe jaar
de mensheid komt in massa klaar
en gaat als dolle koe te keer

champagne, wijn en veel vertier
en kussen en komedie maar
het putten uit een repertoire
van wensen en van namaaksfeer

men wil geloven in de schijn
dat door te zuipen en te vreten
men minder last heeft van ’t geweten
en van verbloemde zielenpijn

de wereld feest om te vergeten
maar straks zal alles ’t zelfde zijn.


© bert deben
Antwerpen, 1 januari 1998,
geschreven in bad net na middernacht.

.

.

Dreaming of A Wild Christmas

.

 .

Dreaming of

A Wild Christmas

. 

Ik droomde van een kerst als deze:

een warme kachel, tasje thee

muziek en in de canapé

een hele avond languit lezen

 

het mocht natuurlijk niet zo wezen

de deurbel ging, aan mijn entree

stond roodkapje met arrenslee

ik moest – sprak zij – vooral niet vrezen

 

ik vroeg haar, na te zijn gezeten

“waarom draagt gij vandaag een baard

en staan er takken op uw paard ?”

haar ogen trokken toen in spleten

 

“Wel gij kalkoen!” riep zij gebeten

en liet haar tanden zien en staart

en ook hoezeer zij was behaard

daarna werd ik uiteengereten !

 

 

© bert deben

Antwerpen, o3 november 1997.
 

 

Cijfers

.

Antwerpen, zondag 30 november 1997, voor Dirk.
Geschreven na het zien van ‘Interview with a Vampire’.
Art by Ryo 

werd 16 mei 2026 samen met 'Mortuarium' + 'Het brandt in mij' + 'Herrijzenis' + 'Bloot' 

opgenomen in de bundel 'Vlada Draculonia, vampiergedichten' uitgegeven door de Stichting Spleen 

Aan ’t randje van een inzinking ...

.

Aan ’t randje van

Ik zat in ’t park aan ’t randje van

de vijver en een inzinking

waarom ik mij nog niet verhing

was wel reeds vraag, maar nog geen plan

plots stond er naast mijn rechterbeen

een soort van eend, die zei : Ik ben gans …

Hallo ! – zei ik beleefd – Dag Hans !

Niet Hans ! – sprak hij – Maar gans alleen !

Hoezo ? – vroeg ik toen – Gans alleen !?

want ik dacht steeds dat ik dat was

we bleken dus eenzelfde ras

en eigenlijk met z’n tweeën

even toch, want in de vijver tussen ’t riet

bleef hij vlot drijven, maar ik dus niet.

© bert deben

Antwerpen, 05 november 1997, zittend op een bank in het stadspark.

.

Deksels

.