Gay Tango - Erwin Steyaert

.

foto: el Tango gay se vuelve furor en Buenos Aires

Gay Tango  

.

Bandoneon zet in. In mijn oog smelt

zijn mascarablik. Gladde kin, fiere nek,

haar in gel. Ik slik en hou hem kort,

wring hem, dwing hem in de bochten.  

Hij pareert, paradeert. Sierlijk. Slank.

Een man in maatpak met de finesses

van een danseres. Hij gooit dobbelstenen

in mijn pas. Ik tel de ogen en verlies.  

Vermetel schuif ik met hem naar de rand.

Een schemerleven in pluchen bars en

clandestiene tenten flitst voorbij.

Vioolspel in zijn keel. Donder rommelt  

in mijn heupen. Ritmes zwellen. Drieste

stappen. Trieste klank. Zolang de dans gaat,

pas ik op mijn tellen. Als het stopt, weet ik

geen raad met vragen die ik stellen moet.  

Ik ken zijn naam niet als zijn glimlach mij

de zaal introont waar het duister wacht. 

 

Erwin Steyaert

 

 

Erwin Steyaert (° 23 maart 1959, Brugge) studeerde Klassieke Filologie en Filosofie in Gent en Leuven. Hij publiceerde werk in de Poëziekrant en Het Liegend Konijn en won reeds diverse poëzieprijzen, o.a. die van Oostende en Harelbeke, de poëzieprijs Gerolfswal, de Guido Wulmsprijs van de stad Sint-Truiden en de Melopee Poëzieprijs.  Met ‘Gay Tango’ won Erwin de gedichtenwedstrijd ‘Leven als lijfmotief’ van Het Huis van de Mens (West-Vlaanderen).

 

Samen met Ann Van Dessel, Daniel Billiet en HildeVan Cauteren maakt Erwin Steyaert deel uit van het dichterscollectief Pazzi di Parole. Ze publiceerden gezamenlijk de bundel 'Een kier in het rumoer'.  

 

met dank aan Erwin voor de toestemming om dit gedicht hier te mogen plaatsen

Gay Friendly

werd gepubliceerd in Zizo nr 130, magazine voor Holebi's & transgenders

met beeldige bijpassende aquarel van Vero Beauprez

in een themanummer rond Internationaal Reizen

 

 

Gay Friendly  

.

Ik leg mijn voeten op zijn schoot

hij geeft ze teder een massage

ik ben zijn ridder, hij mijn page

het slaat wat mensen uit hun lood  

 

een dienster ruimt de tafel af

ze kijkt, kijkt weg, kijkt dan heel raar

wat later staat de barman daar

hij gniffelt stil, slaat dan linksaf  

 

het personeel passeert hier snel

men lacht, men grinnikt, men verdwijnt

eenieder lijkt plots opgebeurd

dan komt de chef van het hotel  

 

hij kijkt subtiel, een lach verschijnt

we worden niet echt afgekeurd … 

 

 

© bert deben

Turkije, Kuşadasi, hotel Sürmeli, 10 september 2006 - met Bob.

 

 

uit dezelfde reis-cyclus: Uitstap + All Inclusive + Verovering van Samos 

Een Boa in een Baobab te Birma

.

illustratie: Bob Torfs

 

Een Boa in een Baobab

 .

Een boa in een baobab te Birma

noemde Freddy, maar met lipstick op ook Irma

ze slingerde met grote vrucht

(een ananas, die eigenlijk haar hoedje was)

doorheen de wortels in de lucht

 

een bioloog, een zeer geleerde

die ’t fenomeen daar bestudeerde

die durfde pas na vele weken

het beest persoonlijk aan te spreken

 

hij vroeg de boa – na wat schromen – op de duur

of het zelf niks tegenstrijdig zag in diens natuur

 

“Tja, ik vond het eerst ook ongewoon” – sprak Irma –

“want inderdaad, er staan normaal geen baobabs in Birma!”

 

 

© bert deben

Neptune Pwani Beach Resort, Zanzibar, 23 oktober 2007.
 

werd gepubliceerd in de gedichtenbundel ‘Natuurlijk’, een selectie uit inzendingen

voor de 4de Hillegomse Poëziewedstrijd, Artbooks 2013
en in bundel ‘Vrijspraak’ van uitgeverij Proces-Verbaal feb.2020
 

Meer blauw op straat

 .

 

   Rood

.

     Drie politiemannetjes

     gemillimeterd haar

     lichtblauwe shirtjes

     armen zichtbaar zoekend

     naar een houding

     voor duimen onder de riem

     zijn ze nog niet mans genoeg

     ondanks de wapengordel

    

     de gummiknuppel

     prikkelt een

     op hol geslagen fantasie

  

     notenkontjes

     strak gespannen in een

     donkerblauwe broek

     dan wordt het verkeerslicht groen

     en wandelen ze verder

     dit gedicht uit.

     © bert deben

        Brussel, Fontainasplaats, donderdag 22 maart 2012.

 

  

gepubliceerd in 'Vertalersweelde, GIORGIO BAFFO e.a.' Stichting Spleen A'dam, okt. 2021 

Cinderella out (een feestverslag)

.

.

Cinderella out

 

Er stond plots een prins voor mijn deur

of ik geen zin had in zijn bal ?

zijne Volmaaktheid droeg een geur

van viriel geluk maar vooral  

zijn Tesla met privéchauffeur

leek me wel aardig - in elk geval

ik kocht een ticket tegen de sleur

en haalde mijn muiltjes van stal  

bleek het zo’n techno fuif te zijn

met lasershow en decibellen

ik stond er glazig rond te kijken

maar zag geen sprookje op termijn  

wel fotomo- en andere dellen

getraind, zo bleek, in mij ontwijken. 

 

© bert deben

Brussel, zondag 23 maart 2008, na een fuif.

foto: Cinderfella (1992) 

.

Rashid

.

.

Rashid 

Omdat hij hier geboren is 
kan hij niet liefhebben als wij 
het past niet in zijn maatschappij 
dat eigen volk hier anders is 

zo leeft Rashid met een gemis 
zijn liefdesvoorkeur is niet vrij 
het westen komt wel dichterbij 
maar dit blijft in de duisternis 

hij ziet zijn soortgenoten komen 
en na een week of twee weer gaan 
en elke keer blijft hij spontaan 
hij hoopt te worden meegenomen 

ook ik ga hier straks weer vandaan 
hij zelf kan daar alleen van dromen. 


© bert deben 
Agadir, Marokko, 28 december 1993. 

 

In bijna de helft van alle landen ter wereld is homoseksualiteit strafbaar. In sommige landen kan er zelfs de doodstraf voor worden opgelegd. In Marokko kan men 6 maand tot 3 jaar gevangenisstraf krijgen voor homoseksualiteit, er is ook geen enkele bescherming tegen discriminatie of het plegen van geweld tegen homoseksuelen. 

In 2009 bracht de internationale organisatie voor homorechten ILGA een rapport uit dat meldde dat in tachtig landen homoseksualiteit illegaal is; in 2017 waren dat er nog 73. Zo’n tien landen kennen de doodstraf voor homoseksualiteit, maar slechts in enkele landen wordt die doodstraf ook uitgevoerd, zoals in Iran. In Oeganda werd in 2014 een wet die de doodstraf op homoseksualiteit stelt, na lange voorbereiding toch niet aangenomen. In 2017 was het homohuwelijk in zo’n 25 landen toegestaan, dat aantal groeit gestaag. Slechts enkele Europese landen en Canada kennen wettelijke bescherming tegen homodiscriminatie. Op deze wereldkaart van ILGA is te zien hoe het in 2019 stond met vrijheid en criminalisering van seksuele oriëntatie. 

bron: https://www.amnesty.nl/encyclopedie/homoseksuelen-homofobie-homohaat 

wikipedia: LGBT rights in Morocco 

picture: ilgrandecolibri.com 

Een wijs overwogen kantteking n.a.v. de recente aanslag op de Pride in Berlijn door een gebrainwashte islamist: 

28 juli om 17:11 - LGBTQ en islam

Ik lees de reacties na de aanslag in Berlijn op een Pride-evenement en de verijdelde aanslag in Leuven met een dubbel gevoel. Als moslim voel ik de pijn van mensen uit de LGBTQ-gemeenschap die zich opnieuw geviseerd weten. Tegelijk weet ik dat veel moslims zich meteen mee in het beklaagdenbankje voelen belanden. De verleiding is groot om dan te antwoorden dat homohaat ook voorkomt bij extreemrechtse conservatieven, in andere religies of in de manosfeer. Daar zit waarheid in, alleen brengt die waarheid ons vandaag geen stap vooruit. Wie geloofwaardig wil zijn, begint met de eigen verantwoordelijkheid.

Om te beginnen bestaat er niet iets als ‘dé moslim’, zoals ook ‘dé christen’ of ‘dé atheïst’ niet bestaat. De islamitische wereld telt meer dan anderhalf miljard mensen, verspreid over tientallen landen, culturen en denktradities. Wie alle moslims onder één noemer plaatst, begrijpt even weinig van religie als iemand die beweert dat alle Europeanen hetzelfde denken.

Wanneer het over homoseksualiteit gaat, zie ik vandaag grofweg vijf houdingen.

Helemaal aan het ene uiteinde staan zij die geweld religieus proberen te legitimeren. Voor hen blijft het niet bij afkeuring. Zij slaan, bedreigen of doden. Zij vormen een kleine minderheid, maar richten een verwoestende schade aan, zowel voor slachtoffers als voor de islam zelf. Voor deze groep bestaat maar één antwoord: de volle kracht van de rechtsstaat! Wie geweld pleegt of oproept tot geweld tegen mensen omwille van hun geaardheid, moet onverbiddelijk worden opgespoord, vervolgd en streng bestraft. Daarover kan geen enkel misverstand bestaan.

Een tweede groep verwerpt zowel homoseksualiteit als de homoseksuele persoon. Hun afwijzing raakt de mens zelf. Dat standpunt leeft nog altijd in delen van de islamitische wereld en ook binnen sommige moslimgemeenschappen in Europa.

Een derde groep maakt wel een onderscheid tussen de persoon en zijn of haar geaardheid. Zij beschouwen homoseksuele handelingen als religieus verboden, maar vinden tegelijk dat ieder mens respect en waardigheid verdient. Dat ligt dicht bij het klassieke standpunt dat ook de katholieke Kerk jarenlang innam.

Daarna volgt een groeiende groep moslims die het oordeel bewust opschort. Door samen te werken, te studeren en te leven met mensen die anders zijn, leren zij eerst de mens kennen en pas daarna het etiket. Zij laten het laatste oordeel over aan God, die volgens de islam zowel rechtvaardig als barmhartig is. Voor hen staat menselijke waardigheid altijd voorop.

Ten slotte groeit er, vooral onder een kleine groep islamitische denkers, theologen en academici, een debat over de traditionele interpretaties. Zij beweren doorgaans niet dat de klassieke islamitische rechtsleer homoseksuele handelingen heeft toegestaan. Integendeel, zij erkennen dat gedurende meer dan duizend jaar een brede consensus bestond over het verbod. Hun zoektocht richt zich op de vraag of de Koran en de profetische traditie vandaag ook op een andere manier gelezen kunnen worden. Daarbij verwijzen sommigen naar het verhaal van Sodom, waar volgens hen de nadruk ligt op vernedering, machtsmisbruik, verkrachting en het schenden van gastvrijheid, eerder dan op een relatie tussen twee volwassenen.

Anderen wijzen erop dat voortplanting in de klassieke islamitische traditie een van de belangrijkste argumenten vormde tegen homoseksuele handelingen. De invloedrijke elfde-eeuwse theoloog Al-Ghazali, die door veel soennitische moslims als een van de grootste denkers uit de islamitische geschiedenis wordt beschouwd, behoort tot de geleerden die die redenering hebben uitgewerkt. Volgens sommige hedendaagse auteurs verdient ook dat argument een herlezing. Het kleine percentage homoseksuelen in de samenleving vormt immers geen bedreiging voor het voortbestaan van de mensheid. Hun visie blijft binnen de islam een minderheidsstandpunt en wordt door veel traditionele geleerden verworpen, maar het debat bestaat wel degelijk en verdient een eerlijke weergave.

Wie denkt dat alleen de islam met deze worsteling geconfronteerd wordt, vergeet hoe jong onze eigen (westerse) geschiedenis is. Alan Turing, de briljante wiskundige die mee de Enigma-code van nazi-Duitsland kraakte, werd in 1952 veroordeeld wegens homoseksualiteit en stierf twee jaar later. De Wereldgezondheidsorganisatie schrapte homoseksualiteit pas in 1990 uit de lijst van geestesziekten. België erkende in 1996 een wettelijke samenlevingsvorm voor homokoppels, voerde het homohuwelijk in 2003 in en adoptierecht volgde pas in 2006. Morele inzichten rijpen vaak trager dan we achteraf willen toegeven.

Ook de islamitische geschiedenis is minder zwart-wit dan vaak wordt voorgesteld. Filosoof Michel Leezenberg beschrijft in De minaret van Bagdad hoe er eeuwenlang een religieus verbod op homoseksuele handelingen bestond, terwijl Arabische artsen, dichters en geleerden tegelijk verrassend open schreven over (homo)seksualiteit en verlangen, soms in bijzonder expliciete bewoordingen. Toen de Franse schrijver Guy de Maupassant een aantal van die teksten naar Europa hielp introduceren, werden ze door velen als te pornografisch weggezet. Tijdens het victoriaanse tijdperk waaide vervolgens een veel strengere seksuele moraal over naar delen van de islamitische wereld, waardoor ook daar het publieke debat over seksualiteit verder verstarde.

Tegelijk verdient ook een ander verschijnsel aandacht. Wie jarenlang zweeg toen holebi’s werden uitgesloten, maar vandaag plots met regenboogvlaggen zwaait om vooral moslims weg te zetten, verdedigt zelden de rechten van LGBTQ-personen. Dat is wat sommigen ‘homonationalisme’ noemen: de strijd voor gelijkheid wordt dan een instrument om een andere minderheid uit te sluiten. Daar schiet uiteindelijk niemand iets mee op.

De aanslagen in Berlijn en de plannen in Leuven verdienen een ondubbelzinnige veroordeling. Als mens, als moslim en als burger van een democratische rechtsstaat. Wie geweld pleegt in naam van God, verraadt zowel zijn geloof als zijn medemens. Tegelijk groeit een samenleving alleen wanneer ze mensen uitnodigt om te evolueren in plaats van hen voorgoed vast te zetten in één identiteit of één karikatuur. Geschiedenis leert dat overtuigingen kunnen veranderen. Dat geldt voor samenlevingen, voor religies en voor mensen. Juist daarom blijft dialoog sterker dan demonisering en moed sterker dan angst."

Khalid Benhaddou 

Gay charade (1992)

  

 Gay charade 

Gay: vrolijk, opgewekt

het klinkt soms zo ironisch

de ware liefde blijft platonisch

alleen de seks lijkt, soms, perfect

het eigen leed blijft steeds verdekt

achter een lach die hier de toon is

in uw gezelschap heel harmonisch

van mond- tot mondhoek uitgestrekt

vrolijk, opgewekt en enkel pijn

als ik alleen ben – het woordje ‘schijn’

articuleren verbindt de beide oren

een glimlach kan zo bitter zijn

een echt maar niemand willen storen

zo ‘gay’ ben ik, van toen ik werd geboren.

© bert deben

Antwerpen, 25 september 1992.

 

 

Bar 'De laatste Hoop'

                                                                    dagboekgedicht - bert deben 1990

Bar ‘De laatste Hoop’  

.

Eindigende notenklanken

heel de bar is stank en

acht uur in de ochtend  

terwijl de laatste bandelozen

nog van eigen soort wat mogen

zakt de rest beschonken af

naar nergens thuis  

de barman sluit de deuren  

het lek in hoop en dromen

is tot duisternis gedicht. 

 

© bert deben

Edegem, 23 september 1990.

 

bijpassend: Ik schuim de bars af 

opgenomen in de bundel 'Na het vrijen steek ik een gedicht op'  

 

Paris

 

Accordeon als achtergrond

de zon als dak

en verder jij

 

twee nimmer eindigende slanke benen

nylonhuid

een jupe die bijna stopt

waar hij begint

 

strak (stretch)

in de blouse

 

passierode lippen

blinkend door het puntje tong

en lang blond haar

 

mon ami,

uw transfiguratie heet geslaagd!

 

 

© bert deben

Edegem, november 1988.