Posts tonen met het label dromer. Alle posts tonen

zaterdag 1 juli 2023

Mijn dag heb ik verdroomd; zoo doe ik met mijn leven - Hélène Swarth

Mijn dag heb ik verdroomd; zoo doe ik met mijn leven.
De vogels zongen luid hun Julimorgen-zangen,
Mijn eigen hart zong mee, vol weemoed en verlangen.
Ik heb geluisterd — en mijn blad is wit gebleven.

Wel heb ik in mijn ziel de klanken opgevangen,
Nog zie ik op het, gras de zonnestralen zweven,
Nog hoor ik melodie, — maar ’k heb geen woord geschreven.
Ik laat, mijn droeve harp aan ’t wilgenloover hangen.

O vogels, zingt alleen! uw stem houdt mij gekluisterd.
Vervult met uw gekweel de frissche, groene twijgen.
Mijn oor is onvermoeid, doch laat mijn lippen zwijgen!

’k Wil spreken — door een traan voel ik mijn oog verduisterd.
En ware ’t nu niet wreed een lied van mij te vergen?
Laat mij in ’t fulpen (*) mos mijn aangezicht verbergen!

Hélène Swarth

(25 okt. 1859 - 20 juni 1941)
uit: Eenzame bloemen (1885)

(*) fulpen = als van fluweel

https://www.dbnl.org/Hélène.Swarth

portret Hélène Swarth door Rosa Spanjaard
.

vrijdag 9 juni 2017

wolken, hemel en de zee

Wolken, hemel en zee

Ik zit wat voor me uit de staren
naar wolken, hemel en de zee
soms neemt een mens geen zorgen mee
of weet hij het zo te ervaren

dat alles even mooier lijkt
een ander venster op het leven
al is het dan misschien maar even
terwijl hij stil naar buiten kijkt

en tussendoor ook zit te dromen
een boot schuift langzaam over baren
ik kabbel in gedachten mee
en laat de woorden rustig komen

ik zit wat voor me uit te staren
naar wolken, hemel en de zee.

© bert deben
ms Rotterdam, kamer 1863 met zicht op zee, donderdag 1 juni 2017,
23u30 en nog steeds licht buiten (middernachtzon Noorwegen)
geschreven op muziek van Bjørn Eidsvåg:

werd gepubliceerd in digitaal tijdschrift Po-e-zine nr 15

maandag 7 maart 2016

Het lijden dat men vreest

Het lijden dat men vreest

Misschien is dit wel mijn verdriet

te denken dat geluk niet mag

of toch niet lang en op een dag

als alles er te mooi uit ziet

stort het in, als een kaartenhuis

zo ging het vroeger en zo gaat

als alles schijnbaar stevig staat

het straks ook met mijn nieuwe thuis

dat heet in de psychologie

een zelf vervullende voorspelling

een mens lijdt het meest door het lijden

dat hij vreest, zelfs in de poëzie

angst is onze grootste kwelling

de vraag is: hoe het te vermijden?

© bert deben

Hengstdijk, zaterdag 7 maart 2015.

Waar komt het versje 'Een mens lijdt dikwijls het meest door/van het lijden dat hij vreest' vandaan?

Het is helaas niet bekend wie de dichter is van deze wijze uitspraak.

De columnist Nico Scheepmaker (1930-1990) is ooit naar de auteur op zoek gegaan; zijn zoektocht staat in het boek Het bolletje van IBM (1987). Er zijn trouwens vele variaties op deze regels. Veel mensen kennen het gedichtje als volgt:

    Een mens lijdt dikwijls 't meest
    Door 't lijden dat hij vreest
    Doch dat nooit op komt dagen.
    Zo heeft hij meer te dragen
    Dan God te dragen geeft.

Soms aangevuld met:

    Het leed dat is, drukt niet zo zwaar
    Als vrees voor allerlei gevaar.
    Doch komt het eens in huis,
    Dan helpt God altijd weer
    En geeft Hij kracht naar kruis.

In de loop der jaren hebben vele mensen zich afgevraagd wie deze regels heeft gedicht. De meest genoemde namen zijn: D.R. Camphuysen, P.A. de Genestet, Jac. Revius, Nicolaas Beets, Guido Gezelle, Isaac da Costa, Christiaan Huygens en E. Laurillard. In het Letterkundig woordenboek van Noord en Zuid (1952) van K. ter Laan wordt het zonder meer toegeschreven aan Revius (1586-1658).

Een mens lijdt dikwijls het meest ...

https://onzetaal.nl/taaladvies/advies/een-mens-lijdt-dikwijls-het-meest

Schrijfthema maart 2025 voor schrijversgezelschap Apropos.

maandag 19 mei 2014

Dromen van Mongolië

foto © Eddy Gysbrechts

Dromen van Mongolië .

Gras fluistert mij naar de steppe en legt

mijn hand op dat deel van de wereld

waar bestaan onbewogen mag zijn

beschouwen zo ver beschouwen kan

zo ver het oog het toelaat te verdwijnen

schemering over eeuwige valleien en altijd

gaat eindigen over in suizen van stilte

ruisen van wind in het stof van de aarde

een plaats om genoeglijk eenzaam te zijn.

© bert deben

Vogelwaarde, maandag 19 mei 2014, voor Eddy Gysbrechts.

fotoreeks Mongolië: People of the world, Mongolia

donderdag 27 december 2012

Geluk zit aan de binnenkant

Geluk zit aan de binnenkant

Het miezert buiten fijne regen
een dun grijs druppeltjesgordijn
op kale bomen, vale wegen
op gans ons kleine nietig zijn

op wat ik door mijn raamkozijn
van hier uit als mijn wereld zie
terwijl ik mijmerend verdwijn
in een klimaat van poëzie

een landschap zie ik er doorheen
met goudgroen opgemaakte bomen
een streepje zon op goudgeel zand
dat op mijn aanvraag plots verscheen

wat men niet heeft, dat kan men dromen
geluk zit aan de binnenkant.

© bert deben
Vogelwaarde, donderdag 27 december 2012.

zondag 18 december 2005

Als je terugkomt wordt het zomer ...

Vier uur, ochtend, ik ga slapen

en bevat hoe leeg en broos het is

ik noem jou teder mijn gemis

gruis dat ik wil samenrapen

mijn vingers tasten in het duister

en dwalen eenzaam door het bed

ze tekenen de leegte nauwgezet

terwijl ik naar ontberen luister

na al die jaren nog steeds weg

een zwaluw vluchtend voor de kou

en ik, hoe nuchter ook, een dromer

als ik me ’s nachts weer naast jou leg

ik fluister nog: ik hou van jou,

als je terugkomt wordt het zomer.

Antwerpen, zondag 18 december 2005, voor Frank B.

werd feb 2017 gepubliceerd in Po-e-zine XIV

maandag 15 december 2003