Mijn dag heb ik verdroomd; zoo doe ik met mijn leven - Hélène Swarth

Mijn dag heb ik verdroomd; zoo doe ik met mijn leven.
De vogels zongen luid hun Julimorgen-zangen,
Mijn eigen hart zong mee, vol weemoed en verlangen.
Ik heb geluisterd — en mijn blad is wit gebleven.

Wel heb ik in mijn ziel de klanken opgevangen,
Nog zie ik op het, gras de zonnestralen zweven,
Nog hoor ik melodie, — maar ’k heb geen woord geschreven.
Ik laat, mijn droeve harp aan ’t wilgenloover hangen.

O vogels, zingt alleen! uw stem houdt mij gekluisterd.
Vervult met uw gekweel de frissche, groene twijgen.
Mijn oor is onvermoeid, doch laat mijn lippen zwijgen!

’k Wil spreken — door een traan voel ik mijn oog verduisterd.
En ware ’t nu niet wreed een lied van mij te vergen?
Laat mij in ’t fulpen (*) mos mijn aangezicht verbergen!

Hélène Swarth  

(25 okt. 1859 - 20 juni 1941)
uit: Eenzame bloemen (1885) 

(*) fulpen = als van fluweel 

https://www.dbnl.org/Hélène.Swarth  

 

portret Hélène Swarth door Rosa Spanjaard

.

 

Writer’s block met wintertuin  

Geen inspiratie om te schrijven

nochtans wel drang, maar geen gedicht

een pen op rust, het blad wil blanco blijven  

de wolken drijven grijs voorbij

niet eens zo koud, de tuin ligt braak

maar zit vol vogels en vol leven  

wat eksters, vinken, zelfs fazanten

die stijlvol knikken

terwijl ze wat te eten pikken  

een roodborstje, een schaarse merel

het vliegt zo af en aan en zoekt naar voer

en vliegt weer weg als ik verroer  

ik strooi een handvol korstjes buiten

en restjes van een kruimeldeeg

maar woorden lok ik niet

het blad blijft leeg. 

 

© bert deben

Warisy (Rendeux), 24 februari 2005, toen nog een sneeuwgedicht met mussen en merels,

Vogelwaarde 8 februari 2020, 15 jaar later, in een warmer klimaat herschreven.

 

 .

Sabbatical

 

 

Het schrijven heeft mij opgegeven

het is op zoek naar leed en zeer

maar blijkbaar voel ik het niet meer

of werd het van me afgeschreven  

althans zo lijkt het voor de lezer

er komt niets nieuw, de dichter ligt

wat in de zon met ogen dicht

en denkt: het komt wel één van dezer  

en komt het niet, is dat ook goed

alsof het er nog iets toe doet

de wereld is … je weet het wel

terwijl de zon gewoon blijft schijnen  

al wat ik schrijf is van geen tel

laat mij maar rustig aan verdwijnen. 

 

© bert deben

Terneuzen, zittend op de dijk bij de Schelde, dinsdag, 26 juli 2016.

De Verleiding

.
Het blad toont vele kleuren wit
van donker nu de nacht er is
tot licht of zwaarder van gemis
of grijs als ik in schaduw zit

een kleurloos alsmaar anders zijn
dat wacht tot straks de woorden komen
een wit dat zich heeft voorgenomen
een kleur te worden op termijn

een grief, geluk, een grap misschien
in elk geval een nieuw gedicht
een inhoud die op afstand wacht
gewikt, gewogen en herzien

het blad dat lonkend voor mij ligt
zodat ik weer niet slaap vannacht.

© bert deben
Almere – Antwerpen, 26 – 27 januari 2006.

 

Rooskleurig vooruitzicht

dito sentiment

 

voorbij de kommer

blijft het blad van de dichter

blanco

 

tenzij hij weet te integreren

in een wereld

van vrede met zichzelf.

 

 

© bert deben

Antwerpen, 7 januari 1993.