.
Het uitzicht toont veel minder grijsnu de ramen zijn gezeemd.
© bert debenAntwerpen, 10 hoog, donderdag 24 maart 2022.
Het uitzicht toont veel minder grijsnu de ramen zijn gezeemd.
© bert debenAntwerpen, 10 hoog, donderdag 24 maart 2022.
ZE ZWAKT HET AF EN ZE VERGEEFT
Het allerbeste is nog altijd rustig blijven
hij slaat haar met zijn hand tegen haar hoofd
hij had nochtans onlangs aan haar beloofd
dat hij niet meer zo erg zou overdrijven
maar soms is het te sterk en wordt hij kwaad
alsof hij van zijn zinnen werd beroofd
soms slaat hij tot ze suf is en verdoofd
hij weet ook niet altijd hoe hard hij slaat
maar steeds weet hij het toch weer goed te maken
zijn sores kan hij niet zo goed omschrijven
maar ze beseft dat hij problemen heeft
het zijn, zo zegt ze dan, niet echt haar zaken
ze zwijgt, ze zwakt het af en ze vergeeft
het allerbeste is nog altijd rustig blijven.
© bert deben
Vogelwaarde, maandag 31 januari 2022.
Ik zit een halve wereld ver
van jou verwijderd
toch ben jij hier
in mijn hart en in gedachten
en nu ook op papier.
© bert deben
vrijdag 11 februari 2022, voor Ruud.
Sama Al Wasil Desert Camp, Wahibi Sands, Oman
Verschraalde boomstronkstatig in een rotswoestijnsnakkend naar water.
Withered tree stumpsolemn in a rocky desertgasping for water
.
.© bert debenJebel Shams (+2.000 m. hoogte), Oman, zondag 13 februari 2022.
De
eerste steen
Ik ben verheugd dat jij het
beter weet
en vol vertrouwen dat je zelf
volledig naar jouw regels
leeft.
© bert deben
Oman, Al-Kharma, vrijdag 11 februari 2022.
.
ZORGELOOS
Ik wandel met mijn voeten door het waterzo simpel kan het zijn soms, het bestaanhet leven is een komen en een gaaneen opsomming van vroeger en van later
soms is het een geschenk en soms een strafmaar even denk ik niet aan het gewicht
de zon schijnt zonder zorg op mijn gezichten al wat is of was valt van me af.
© bert debenMuscat (Oman), dinsdag 8 februari 2022.
fotograaf: Bart Leagre.
De kern van alle dingen
is stil en eindeloos.
Alleen de dingen zingen.
Ons lied is kort en broos.
En donker zingt mijn bloed,
van heimwee zwaar doorwogen.
Ik zeil langs regenbogen
Gods stilte tegemoet.
Met U zijn er geen verten meer
en alles is nabij.
Des levens aanvang glinstert weer,
geen gisteren en geen morgen meer,
geen tijd meer en geen uren,
geen grenzen en geen muren;
en alle angst voorbij,
verlost van schaduw en van schijn,
wordt pijn en smart tot vreugd verheven!
Hoe kan het zoo eenvoudig zijn!
Hoe kan het leven Hemel zijn,
met U, o kern van alle leven!
Ik weet het niet, ik vind geen naam,
ik krijg het met geen woorden saam
wat er nu omgaat in mijn ziele.
Is het soms blijdschap? Is ‘t verdriet?
Of allebei? En ook weer niet …
Ik kan slechts zwijgend knielen.
Felix Timmermans
(Lier, 5 juli 1886 - 24 januari1947)
uit: Adagio, P.N. Van Kampen & Zoon
n.a.v. de sterfdag van Felix Timmermans, 75 jaar geleden