Voor elk gemoed kleurt zij een glimlach
en toont zij rozen waar er doornen zijn
en van de pijn alleen het helen
zo kleedt zij zich in ballingschap
want vroeger viel zij van de trap
en stootte zij zich tegen deuren
maar door het grijs heen zag zij kleuren
en achter wolken steeds de zon
men weet niet hoe het echt begon
maar minzaam groet zij de verpleger
en oude schimmen uit haar geest
die zij herinnert of verzon
nog steeds acteert zij heel integer
de vrouw die zij ooit is geweest.
© bert
deben
Semarang, Indonesia, 05 december 2003.
Vanwege de Europese Dag van het Slachtoffer 22 feb. 26 door Sensoa geplaatst op hun FB en Instagram pagina
een prachtig gedicht Bert
BeantwoordenVerwijderengeweld kan diepe wonden slaan...
schrijnend en waardig
BeantwoordenVerwijderenen gewoon zeer mooi
ontroerend mooi.
BeantwoordenVerwijderenhet sluit mooi aan bij mijn klaagzang....
BeantwoordenVerwijderendie eenvoud spreekt me aan....
x
niet als Corrie hoop ik....
bijzonder mooi
BeantwoordenVerwijderenrakend
BeantwoordenVerwijderenRaakt me ... ontroerend geschreven.
BeantwoordenVerwijderenSchrijnend en waardig en heel beeldend. Dank.
BeantwoordenVerwijderenPrachtig stuk, een mooi eerbetoon aan de mensen die een enorm lijden te verwerken hebben.
BeantwoordenVerwijderenWondermooi ...met de juiste toon,dank je
BeantwoordenVerwijderenBijzonder :)
BeantwoordenVerwijderenNog precies zo als destijds. Alleen moest ik nu aan een demente tante denken die met de kerkbode onder haar arm, de mensen minzaam vroeg hoe het er nu mee ging. En de mensen antwoordden steevast, goed, dank u zuster. Zij was ooit wijkverpleegster in een dorp in Zeeuws Vlaanderen.
BeantwoordenVerwijderenMooi hoe het gedicht dan toch ook weer een andere kleur krijgt door jouw herinnering - zelf lees ik het dan nu ook even met andere ogen dan toen ik het schreef (toen nog met een heel specifieke gebeurtenis als aanleiding ...)
VerwijderenEen prachtig gedicht.
BeantwoordenVerwijderenSimone