Ik ben verliefd op een verledendat ooit niet echt bestondeen levensdroom, een fantasiedie niemand echt vervulde
ik ben verliefd op het verblind zijnen knijp maar weer de ogen dichtverkies het liefst een leugendan kijken en de waarheid zien
ik wil verblind en niet alleen zijnen jij, mijn witte stok, mijn herdershondzal mij voor altijd begeleiden
zo blijf ik rechtdoor verder zwevennadat jij reeds een bocht namdaar, waar ik jou nooit verliezen zou.
© bert debenAntwerpen, juni 1992, voor Frank.
Inzicht
Wat ik diep had weggeborgenstaat plotseling weer voor mij
telkens ik verdrink in zorgenflits mijn leven mij voorbijchronologisch achterwaartsen zelfs netjes op een rij
steeds als ik mistroostig benkijk ik weer in het verledennaar elke strijd die ’k heb gestredenen elke pijn die ik herken
de tijd die zo verloren gingde eindeloze energieer was, denk ik, nooit iemand diezo somber aan één studie hing.
© bert deben
Antwerpen, 24 april 1992.
Farce
Er
is alweer die drang
het
neigen naar
het
alsmaar meer verlangen
het
kan zo heel eenvoudig zijn
het
einde van een wereld
je
duwt op halt, de aarde stopt
en
je verdwijnt
uit deze grap
en
dan ontdek je dat de dood
niet
meer is dan een overstap.
©
bert deben
Antwerpen,
23 april 1992
de tijd is rijp voor een gedicht
PAPIEREN ZAKDOEKJES
Ik heb me op een blad gezet
en bouw met letters één voor één
een muur van woordjes om me heen
trek mij terug in een sonnet
tweede strofe: een klein portret
van al de tranen die ik ween
genoeg voor, naar ik meen
de inhoud van een waterbed
een sponde vol van eenzaamheid
de leegte en haar invloedssfeer
het feit dat niemand mij kan zien
en hoe ik naar het einde schrijd
ach wat verlangt een mens nog meer
papieren zakdoekjes misschien?
© bert deben
Antwerpen, zondag 03 november 1991.
