Boulevard of broken dreams

Ik wandel door een straat met
enkel huizen waar ik woonde
van koning tot onttroonde
en zie door elke muur nog ieder bed

nog elke stoel waar ik mij neergezet
van alle fouten ooit verschoonde
de treurnis en de weggehoonde
lieflijkheid – met trage tred

passeer ik peinzend elke gevel
elke wroeging, elke wrevel
elk thans van pijn ontdaan gemis
ik lach mijn oude partners teder toe

gekwetst zien zij alleen maar hoe
mijn glimlach afgemat van leven is.



© bert deben
Antwerpen, 1 april 2001 


Nominatie Poëziewedstrijd HolebiHuis Vlaams Brabant, Leuven 2009.

 

Ik blijf dansen

. 

Droomhuis in Lillo

. 

. 

Mijn droomhuis in Lillo kijkt uit op de Schelde 
de Schelde stroomt eeuwig, de dichter droomt 
en staart in de verte naar enkel stilte 
hij voelt hier in hem hoe gemoedrust ontkiemt 

ver weg van verleiding en dwang van de stad 

de dichter wordt één met het huis en schrijft 

het huis kijkt uit naar een boot op de Schelde 

terwijl op de Schelde de eeuwigheid drijft. 

© bert deben 

Malle, zaterdag 17 maart 2001 

opdracht psychosociaal weekend: schrijf iets over je droomhuis.

Ontbloot tot canvas

.

Antwerpen, zondag 4 maart 2oo1, voor Dirk J., herschreven zaterdag 8 mei 2021 te Vogelwaarde 

de Fabel van Frits en Frank en Frauke

.

Frits en Frank en Frauke

Frits, een gids uit Sleeswijk-Holstein

gidste Frank en Frauke door de grote stad Berlijn

Frank sprak Frans en Frauke Fries en

Frits, de gids, sprak enkel Duits, maar allemaal

spraken zij gebarentaal

een taal waarin de handen letters zijn

en letters samen stille woorden

een taal die niemand hoorde

maar iedereen verstond  

Frits, de gids, bewoog ook met zijn mond

maar veel geluid kwam daar niet uit

ach wat, door al die auto’s in de stad

kon niemand iemand ooit verstaan

dus kon het enkel beter gaan

met tekens en gebaren

en Frank zei ‘ooh’ en Frauke ‘aah’ en

beiden vonden zij de stad zo mooi

dat zij besloten er te wonen  

Frank en Frauke, net als Frits

die spelen alledrie nu gids

en gidsen gasten door de stad

waar zij de mooiste plaatsjes tonen

dat doen ze nu al jaren

in elk hun taal en woordenschat

maar als ze ’s avonds samenzijn

dan spreken zij nog altijd fijn

de stille taal van hun gebaren. 

 

© bert deben

Antwerpen, 10 feb.2001.

 

 

Nevel

.

.

Het jaar werd afgesloten met woorden vol
verwachting, een beetje beterschap, een grap
een liefdevol voorbijgaan (de toekomst) – ik
snap opnieuw weer de essentie: ik overleefde

mezelf, de pijn, de reden van het moeten zijn
(buikspieren gespannen voor de laatste klap)
ik train mezelf tot niet meer voelen, tot elke
zenuw moe van al het vechten opgeeft – ik zie

met nieuwe ogen, hoe alles verder leeft (oude
wijn in nieuwe zakken) maar streeft naar
steeds opnieuw hetzelfde zijn, in andere vormen
een wereld vol vergeten en herhalen, stalen van

mijn vorig leven: het is koud daar buiten, het is
koud hier binnen ook, alleen de kachel doet alsof.

© bert deben
Antwerpen, 31 december 2ooo – 21:40 uur.

We dansen

.

We dansen, zwetend, jouw lijf tegen ’t mijne 

we schijnen mooi te zijn om zien zo samen 

ik wil het al te graag beamen, dat ik het 

prachtig vind, je windt mij op en ik ook jou 

ik proef jouw mond, betast jouw lijf en jij 

het mijne, we schijnen knap te zijn, zo 

samen, het is een sierlijk zwoel bewegen 

een toegenegen teder zijn, bejegenen van 

mooi gespierd, jouw lijf tegen het mijne 

ik schijn, zo zeg je, lief en onvermoeibaar 

maar ruik naar meer dan één nacht samen 

je wendt je heel behendig af van het gevaar. 

© bert deben 

Antwerpen, 24 december 2ooo – 7:03 u, na een fuif, voor Jan. 

foto: Baires TangoGay