Foto + haiku: Turnhout 4 februari 2025
Beeld: Weltanschauungsmodell IA van Ottmar Hörl
Ik loop verloren in de groepniemand slaat acht op mij,slechts éénmaal ben ik opgevallendie keer toen ik er niet was.
© Marion
.
Toen vader een keertje jarig was
had ik als kind een vers geschreven
ik wenste hem daarin nog lang te leven
wat ik luidop bij zijn thuiskomst las
niet echt poëtisch, maar beter bij kas
had mijn broer hem een vislijn gegeven
waarover vader – wel heel erg gedreven
door visvangst – duidelijk verheugder was
mijn gedicht, waar toch hard aan gewerkt
werd door vader niet zo gewaardeerd
hij zag of hoorde me nauwelijks staan
poëzie, heb ik toen reeds gemerkt
en als dichter nooit echt verteerd
kan maar zelden het materiële verslaan.
© bert deben
1989
.
OUD SALON
Zes zware stoelen staan hier langs de muren
En de piano is van ebbenhout;
Aan grijzen wand landschappen met figuren
In zwarte lijsten met een streepje goud.
In zulke kamers is men altijd oud,
De zomerdagen en de winteruren
Zijn even lang, alles is sterk gebouwd
En kan, ofschoon bouwvallig, eeuwen duren.
Er staan, zoals het hoort, voor de gordijnen
Een oude cactus en een clivia,
Die één week bloeien en dan verder kwijnen.
Hier heerst de vrede, de eeuwigheid bijna ....
In zulke kamers drinkt men oude wijnen
En denkt men rustig over 't leven na.
Jan van Nijlen
(Antwerpen, 10 nov. 1884 – Vorst, 14 aug. 1965)
uit: De dauwtrapper (Stols, ’s-Gravenhage, 1947)
Jan van Nijlen - auteur - DBNL
Biografie van Jan van Nijlen, Ons Erfdeel. Jaargang 49 - DBNL