Draakje brandt een toorts voor mij

                   
                                                                                   artiest onbekend

                          

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

     Draakje brandt een toorts voor mij

     het weet dat ik verdriet heb

     maar niet hoe mij te troosten

     ik heb het dat ook nooit geleerd  

     verkeerd misschien

     ik had te zeer mijn eigen zorgen

     mijn altijd ik maar elke morgen

     mijn eigen kleine wereld voor de ogen zien  

     en wat ik zag was meestal grijs

     een dag vol wolken, overtrokken

     geluk dat altijd stoppen kon  

     maar draakje wil een lach ontlokken

     en wijst achter mijn wolken naar

     een eerste heel klein straaltje zon. 

 

     © bert deben

        Antwerpen, maandag 29 maart 2004, 01:17 uur.
 .
    voor meer gedichten uit de draakjesreeks, klik op: 'draakje'

 

  

Doodsbericht

 

 

 

Doodsbericht 

.

Er was altijd wel iemand dood

als jij er was – een oma van

een aangehuwde achternicht

of één of ander doodsbericht  

 

van iemand die je niet echt kende

of hoe die ook alweer mocht heten

een overbuur, een oude man

die jaren niet meer buiten kwam 

 

zelfs wie in ’t leven werd vergeten

werd in de dood alsnog herdacht

een mens wil het niet altijd weten

maar ’t voelde als jouw opdracht aan 

 

om al wat dood was mee te delen

tot dat de dood voor jou zou staan. 

 

 

© bert deben

Antwerpen, donderdag 27 juni 2013,

voor een fictief iemand die bijna iedereen wel kent.

 

 

Buurvrouw

Buurvrouw

.

Ze gaf een vriendelijk tikje

op het vensterglas

en vroeg

ik kon haar lippen lezen

of ik niet even binnen

wilde komen  

ik tikte met mijn wijsvinger

op mijn horloge

en gebaarde dat de tijd ontbrak  

want hoe druk kan dit leven zijn

en hoe beleefd oneerlijk

ik was vrij en er stond niets

op mijn planning die dag  

achter mij

hoorde ik hoe ze toch

nog een hoopvol tikje gaf  

ik wenste haar
zwaaiend

een zachtaardige
en goedgeefse klant toe. 

 

© bert deben

Antwerpen, donderdag 19 april 2012.

 

 

 

Woorden in de nacht - J.J. Slauerhoff

.

 J.J. Slauerhoff                          

.

Woorden in de nacht

.

Voel je hoe ik naar je toe kom?

Je bent naakt in den nacht.  

Wacht ik doe eerst een doek om.

Nog niet, nog niet.  

Liefkoos mij, zacht.

Zeg dat je mij mooi vindt

En alleen door te strelen

In 't donker, mij ziet.  

Zullen wij spelen,

Dat wie 't eerste lacht,

Moet ondergaan

Wat de ander bedacht?  

O, laat het doorgaan,

Totdat wij doodgaan.

Alles wat hierna komt

Is niets dan Dood, vermomd

in schijn van Leven.  

Neem mij weer, wacht nog even. 

 

Jan Jacob Slauerhoff
(Leeuwarden, 15 sept. 1898 - Hilversum, 5 okt. 1936)

Uit: Verzamelde gedichten. Deel 1 - A.A.M. Stols, Den Haag 1947

Info over Slauerhoff: http://nl.wikipedia.org/wiki/J._Slauerhoff

omdat het tot de mooiste liefdesgedichten uit de Nederlandstalige literatuur behoort ...  

 

Storm over Jurassic Park

  .

Storm over Jurassic Park

. 

Bloemen in de knop gebroken

varens hangen er bezweken bij

dino’s komen opgedoken

van uit het tijdperk van het krijt

ze brullen maar ze troosten mij

de storm verwoestte ook hùn tuin

en Stego is een rugplaat kwijt ...

waarna ik me niet langer afsluit

we wonen samen in het puin

we komen er ook samen uit!

© bert deben

Antwerpen, dinsdag 10 juni 2014, the day after the storm … 

mijn huis na de hagelstorm: 

. VRT nieuws: Hagelschade in Antwerpen noord  

Het Huwelijk - Willem Elsschot

Het Huwelijk .
.
Toen hij bespeurde hoe de nevel van de tijd
in d'ogen van zijn vrouw de vonken uit kwam doven,
haar wangen had verweerd, haar voorhoofd had doorkloven
toen wendde hij zich af en vrat zich op van spijt. 

Hij vloekte en ging te keer en trok zich bij de baard
en mat haar met de blik, maar kon niet meer begeren,
hij zag de grootse zonde in duivelsplicht verkeren
en hoe zij tot hem opkeek als een stervend paard. 

Maar sterven deed zij niet, al zoog zijn helse mond
het merg uit haar gebeente, dat haar toch bleef dragen.
Zij dorst niet spreken meer, niet vragen of niet klagen,
en rilde waar zij stond, maar leefde en bleef gezond. 

Hij dacht: ik sla haar dood en steek het huis in brand.
Ik moet de schimmel van mijn stramme voeten wassen
en rennen door het vuur en door het water plassen
tot bij een ander lief in enig ander land. 

Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren,
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat. 

Zo gingen jaren heen. De kindren werden groot
en zagen dat de man die zij hun vader heetten,
bewegingsloos en zwijgend bij het vuur gezeten,
een godvergeten en vervaarlijke aanblik bood.

Willem Elsschot
(Geb. Alfons De Ridder, 7 mei 1882 – 31 mei 1960)

 
‘Het Huwelijk’ is veruit het bekendste gedicht van de Antwerpse schrijver Willem Elsschot – hij schreef het op 7 mei 1910 te Rotterdam op zijn 28ste verjaardag. Vooral de zin ‘want tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren’ werd een veel geciteerde uitdrukking, waarvan nog maar weinigen de oorsprong zullen kennen. Het gedicht op zich is dan weer één van de meest beruchte gedichten uit de Nederlandstalige literatuur, vooral door de voor velen toch wel heel confronterende kijk op een huwelijk. 

Elsschot en gezin

Tijdens een radio interview met de kinderen van Elsschot vertelden deze hoe pijnlijk ze het vonden voor hun moeder dat ‘Het Huwelijk’ steeds weer geciteerd werd – later zou het ook als lied bekend worden. In dat zelfde interview vertelden ze ook dat de vrouw van Elsschot binnen de 24 uur na zijn overlijden zelf zou sterven – na zijn dood bracht zij de kinderen hiervan op de hoogte, om zich daarna naast hem te leggen op het bed en kort daarna eeuwig in te slapen. Zijn as ligt samen met het lichaam van zijn echtgenote begraven op Het Schoonselhof te Antwerpen. 

Elsschot werd vooral bekend als prozaschrijver (o.a. ‘Kaas’, ‘Tsjip’ en ‘Het Dwaallicht’)  Meer info over Willem Elsschot:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Willem_Elsschot
of via de website van het Willem Elsschot Genootschap: http://www.weg.be/ 

Het gedicht zette mij aan om, van uit het standpunt van een gefantaseerde kennis des huizes, een antwoordgedicht te schrijven:

Het Huwelijk 

      (antwoordsonnet, vrij naar het gedicht van Elsschot,

     van uit het standpunt van een vriend des huizes)

Ze heeft hem altijd trouw gediend

tot aan zijn allerlaatste uur

vanaf ’t begin, maar ook nadien

toen hij verbitterd en verzuurd

teleurgesteld, door heel het leven

haar heeft vernederd en geslagen

ze bleef bij hem en hem vergeven

in goede en in slechte dagen

en ja, ook zij heeft wel gedacht

dat zonder beter was dan met

maar luidop heeft zij ’t nooit gezegd

zo was zij ook niet groot gebracht

en toen hij dood lag daar op bed

heeft zij er zich bij neer gelegd.

© bert deben

Frankrijk, vrijdag 23 mei 2014, 

geschreven tijdens een busrit van Duinkerke naar Calais.  

Sunset at Lough Leane

.

To see the sunset

at the lake, we trespass

private property –

so much beauty has to be

shared with the rest of the world.

© bert deben

Ireland, Killarney, Lough Leane, 28^th may 2014. 

Je zit naast mij

.                                                                                                        

                                                                                                     

Je zit naast mij, stil

genietend van het landschap

ik geniet van jou

© bert deben

Busrit door Kent, GB, vrijdag 23 mei 2014, voor Ruud.