Uit de tentoonstelling 'Poetry in the Picture'
gedicht: Antwerpen, 15 juni 1995 - foto: Ruud, Vogelwaarde, 2008
gepubliceerd in Gay Magazine 'Uitkomst' 2000
gepubliceerd in bundel 'Na het vrijen steek ik een gedicht op' 2016
donderdag 15 juni 1995
maandag 5 juni 1995
Weide
WeideZo wil ik stervenin een weilandvreemde vereenzaamde dichteréén met het grashet wordt kouderduisternis begraaft mijn lachik verlang naar ontslapenwazig van het onvermogenom morgen te ziende poort naar de hemelreikt mij de leegte aanik verwijt het leven mijn eenzaamheidhet leven verwijt mij nietshumus word ikna vele jaren onrijp te zijnéén met de aardeeindelijk iets van betekenis.© bert debenChêne-Al-Pierre, 05 juni 1995.
vrijdag 26 mei 1995
Mannen, ach …
.
.
Mannen, ach …
ik laat ze graag belangrijk zijn
en doe me voor als tamelijk klein
en als ze dan, na lang beslissen
zich weer eens blijken te vergissen
dat toon ik, zonder dat ik iets maar zeg
hen heel subtiel, de juiste weg.
© bert deben
Han sur Lesse, 26 mei 1995, verloren in het bos, voor H.
foto © bert deben 2015 uit de reeks ‘van 10 hoog’.
Hij was vroeger padvinder en vond het zijn taak om met kompas, horloge en wandelrouteplan alles uit te stippelen tot in de puntjes. Meestal waren we halverwege de weg kwijt, waarna hij het plan bestudeerde, de stand van de zon vergeleek met de tijd op zijn horloge en met kompas nauwgezet het verloren eindpunt bepaalde. Ik zat ondertussen dan wat te lezen of at een appel of deed ideeën op voor een gedicht.
In dit geval duurde de pauze een tiental minuten, waarna hij, met veel uitleg en gebaren, vertelde welke weg we moesten nemen, samen met een exacte tijdsbepaling van hoe lang het nog zou duren voor we die plaats zouden bereiken. Ik antwoordde bedaard: “Volgens mij moeten we de andere richting uit …”. Rood aanlopend en verontwaardigd herhaalde hij nog een keer zijn uitleg, samen met het verhaal van de prijs die hij ooit behaalde voor beste padvinder (heel erg lang geleden …) en de dogmatische boodschap dat we zijn weg moesten volgen en geen enkele andere!
Ik antwoordde rustig: “Doe jij maar, ik ga de ander richting uit …”. Venijnig vroeg hij mij waarom ik dan wel die richting uit wou gaan, terwijl ik hoegenaamd geen enkel besef van oriëntatie had, noch enige kennis van padvinderij! Waarop ik hem attent maakte op het bordje met de richtingwijzer, waarop duidelijk de naam stond van het plaatsje waar we naartoe moesten. Achteraf zou blijken dat hij ook niet kon lachen met dit gedicht.
gedicht werd gepubliceerd in Literair tijdschrift Gist jg 19 nr 4, 1996
woensdag 19 april 1995
Geïnterneerd
.
Geïnterneerd
.
Geïnterneerd
.
Het licht wordt dagelijks gedoofd
met druppels, pillen en een spuitje
zo zit ze bleekjes in een truitje
met ijle ogen in het hoofd
haar dromen werden haar ontroofd
de storm is nauwelijks nog een buitje
ze staart naar dode woorden uit je
mond, die ook jijzelf niet meer gelooft
een droevig uitgeleefd gezicht
van dagelijks vierentwintig uren
zelfs 5 minuten kan lang duren
als je tot schaduw werd ontwricht
de deur gaat open en weer dicht
haar beeld blijft bij als een gravure.
© bert deben
Antwerpen, 19 april 1995, voor Linda.
Werd gepubliceerd in Gist jg 19 nr 6, 1996.
vrijdag 31 maart 1995
donderdag 30 maart 1995
dinsdag 28 maart 1995
Op een dag zal ik er niet meer zijn
.
.
.Op een dag zal ik er niet meer zijnhet eten niet meer klaargemaaktde was nog vuil, onaangeraaktde afwas en het porseleinnog enkel stof in jouw domeiner wordt niet langer schoongemaaktaan alle klussen wordt verzaaktop een dag zal ik er niet meer zijnje merkt niet eens dat ik verdwijnhoe ik van binnenin verteermet elk gemis een beetje meertot niets nog rest behoudens pijnop een dag, zal ik er niet meer zijn.© bert debenAntwerpen, dinsdag 28 maart 1995, voor H.
.
.
donderdag 9 maart 1995
Abonneren op:
Posts (Atom)