Op zoek naar een gedicht met thema 'De Laatste Lente' (mei 2025-opdracht van schrijversgezelschap Apropos) herontdekte ik in mijn reisdagboek (Semarang, Java, Indonesië) de originele versie van dit gedicht.
DE LENTE UIT HAAR LEVEN
Hij sloeg de lente uit haar levenontnam haar lichtgelovigheidhaar zelfvertrouwen, en haarmeest spontane lach, toen zag
ze niets meer, haar woorden kwijtde drang te trachten met de tijdhet leven weer op orde te brengenin menigten, haar waardigheid
nooit zou ze nog dit huis verlatentenzij gekleed in zwijgenhaar blos van jeugd voorgoed voorbijeen bril, de blik opzij, het niet meer praten
ze maakte zich de stilte eigenalsof het winter werd te midden mei.
© bert debenSemarang, Java, Indonesië, 09.12.2003
N.a.v. de Internationale Dag ter Uitbanning van Geweld tegen Vrouwen herwerkte ik het gedicht in 2014 tot een rijmend sonnet - deze kan je vinden op: ’t Gebeurde zomaar op een dag ...




