donderdag 31 maart 2016

Voorstelling van mijn debuutbundel 'Na het vrijen steek ik een gedicht op'

.
de bundel is verkrijgbaar bij Kartonnen Dozen, of kan besteld worden via Epo, Standaard, Bruna, Eci, Bol.com, e.a.
of op aanvraag bij elke betere boekhandel
alsook bij de dichter zelf natuurlijk.
.
Online voorstelling + videofragmenten op: Zizo-online
Uitgebreid interview over het ontstaan van de bundel op:
Zizo-interview: de dichter ontmaagd

Sfeerbeelden van de zeer geslaagde
'Na het vrijen steek ik een gedicht op'
27 maart 2016 in het Roze Huis
met Dirk Van Bel (viool)
en Johanna Pas (uitgeverij Kartonnen Dozen)
.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 
 
  
 
met dank aan Jörg Pyl, Rudy Thewis, Dana Deben
+ Ingrid Smaling en Hilde Van Looveren
voor de foto's en sfeerbeelden.
 

vrijdag 25 maart 2016

Presentatie van de bundel 'na het vrijen steek ik een gedicht op'


.
Het eerste boek van de nieuwe uitgeverij "Kartonnen Dozen" (opvolger van 't Verschil) is de dichtbundel "Na het vrijen steek ik een gedicht op" van Bert Deben. 

Bert Deben is een meester in het schrijven van sonnetten én light verse. In deze bundel schept hij met vakmanschap en humor een beeld van de liefde. Het is geen lofzang, het is een verhaal over vallen en opstaan, elkaar verliezen en weer terugvinden, of niet. De dichter gaat daarbij de ruwe kanten van relaties niet uit de weg. De gedichten lijken kleine schilderijtjes van dagelijkse taferelen, die samen een verhaal vertellen van toenadering, afscheid, hoop. 

Tijdens de boekvoorstelling zal de dichter voordragen uit zijn bundel, muzikaal ondersteund door violist Dirk Van Bel. Nadien volgt een receptie met een drankje en een hapje en zal de dichter de aangekochte bundels signeren.
.
 
27 maart om 16u

Het Roze Huis
ingang Café Den Draak
2de verdieping (zolder) via trap links van de bar

.
Draakplaats 1
2018 Antwerpen

 
graag je aanwezigheid melden via mail: kartonnendozenlgbt@gmail.com 
of via dit Facebookevenement: FB-event 'na het vrijen steek ik een gedicht op'
of eventueel via reactie hier onder.
.
***
Vooraf bestellen van de bundel kan nu reeds via onderstaande link:
 
Wie de bundel bestelt voor 27 maart krijgt een gesigneerd exemplaar, af te halen tijdens de presentatie - kan je echter niet aanwezig zijn, dan krijg je de bundel achteraf toegestuurd per post en zonder extra portkosten (voor België en Nederland) - na 27/03 worden portkosten aangerekend voor bestellingen onder de 20 € ...
 
 

maandag 21 maart 2016

De zon straalt op een brugje

.
.
De zon straalt op een
brugje dat de winter met
de lente verbindt  
.
© bert deben
Henstdijk, 03 april 2016
 


donderdag 17 maart 2016

Balkongedicht 1, jaargang 2, de lente

.
.
Balkongedicht 1, jg 2  
.
Beneden steekt de lente
de straat over – aan de ene kant
een beetje herfst nog in de schaduw
aan de andere kant: de zon  

en uit de wind op het balkon
is het voor mij een beetje zomer
ik zit, ik lees, ik schrijf, ik voel
hoe alles langzaam wordt en opgewekt  

een winter is het nooit geweest
alleen maar regen als de lente
oversteekt komt ze de stadsmens tegen
onderweg naar eeuwig tijd te kort  

ik zit op mijn balkon en kijk het aan
10 hoog, de lieve lente, het bestaan … 
 

© bert deben
Antwerpen, donderdag 17 maart 2016,
1ste balkongedicht, jaargang 2.
 
 
 

dinsdag 15 maart 2016

La Belle Epoque se livre - interview met een gevel van de Cogels-Osylei + Jaardichter Cogels-Osylei 2009





.
In 2009 kreeg ik de eer om Jaardichter te zijn van de Cogels-Osylei – voor wie deze straat in Antwerpen-Berchem (wijk Zurenborg) niet zou kennen, ze is wereldberoemd door haar statige huizen (kleine kastelen soms) in jugendstil, art nouveau, neoclassicisme en eclecticisme, gebouwd tussen 1881 en 1914, de ‘Belle Epoque’.   
 
De Cogels-Osylei is nu een publiekstrekker voor architectuurliefhebbers van over heel de wereld, maar in de jaren 70 werd de beslissing genomen om de toenmalige (in verval geraakte) gebouwen met de grond gelijk te maken en te vervangen door flatgebouwen.  Uiteindelijk gebeurde dat niet, maar wat weinigen weten is dat dit voor een deel het gevolg is van een krakersbeweging van hippies en kunstenaars, die de gebouwen niet enkel bezet hielden, maar ook stilaan begonnen te renoveren (later met financiële steun van monumentenzorg die eindelijk de culturele waarde van de huizen wist in te schatten) 
  
Op vraag van kunstenares Veerle Rooms, heb ik het verhaal van de krakers verwerkt in het gedicht dat ik schreef ter gelegenheid van het jaarlijkse Lavendelfeest in de Cogels-Osylei.  In een eerder geschreven gedicht verwerkte ik dan weer vooral de toen (en nu nog steeds) opspelende protesten tegen het hele drukke busverkeer dat dagelijks over de kasseien raast in deze straat - door de vele trillingen en de zware diesel- en fijnstofvervuiling worden veel architectonische details aangetast. 
 
Tijdens het Lavendelfeest op 11 juli 2009 mocht ik voor de bewoners van de Cogels-Osylei beide gedichten voordragen samen met een aantal andere gedichten.
 


Mooi en meedogenloos 
Getekend door een lange strijd, gerenoveerd
veranderd door de tijden, hekken, poortjes en
portalen, inritten voor auto’s nu, van schrale
grond tot heerlijkheid en praalpaleizen 

statig verrijzen zij, nog steeds, na veel bedreigen
mooi, meedogenloos, eclectisch in hun stijlen
te grote bussen donderen voorbij
op te gevaarlijke kasseien, la Belle Epoque 

het trilt tot in de spijlen – Brabo en Jan Breydel
De Coninck (ja, zelfs beiden), Carolus Magnus
een overvloed aan vaderland en uit de andere
contreien, Minerva, godin van de Romeinen 

Apollo, Griekse God van esthetiek, ooit stond hij
op verdwijnen, maar flatgebouwen hoont hij weg
hij schrijft hier eeuwigheid, meer schone tijden
Jugendstil en Art Nouveau, alles wat ooit neo was 

oneindig wil hij blijven.
 

© bert deben
Antwerpen, dinsdag 16 juni 2009, 1ste Cogels-Osylei gedicht 2009. 

  
 

La Belle Epoque se livre

 (interview met een gevel van de Cogels-Osylei)
.  
Een bus scheurt in te snelle vaart voorbij
het dondert als een onweer op kasseien
verheven laat de gevel het betijen:
“De werkstress van de wegwerpmaatschappij !” 

“We hebben het gezien doorheen de tijden,
veranderingen, hoogmoed voor de val
senators, officieren, boven al
de Bourgeoisie !  Maar laat U niet misleiden …” 

“Bijna vervallen werden we verstoten.
We kostten geld, we moesten ruimte maken
voor Amelinckx ! We lieten alles kraken –
in oorlog zoekt men vreemde bondgenoten !” 

“Absurd, niet waar, dat het de hippies waren
die zich voor praalzucht hebben ingezet.
La Belle Epoque, door ‘werkschuw tuig’ gered !
Nu zijn ze ingeburgerd met de jaren !” 

“Kunstenaars, architecten, journalisten,
ze hebben zich gesetteld, zijn gebleven,
wij geven hen bezieling voor het leven,
zoals wij schoonheid geven aan toeristen !” 

Dan begint de oude gevel heel spontaan
over naakt zijn voor een lens en graag poseren
en vraagt of ik hem wil fotograferen.
Ik antwoord heel beleefd dat ik moet gaan, 

maar vraag hem nog een slotzin voor ik stop.
Weer stormt een bus voorbij, ik merk zijn wrevel
“Dat verkeer moet dringend zachter !” zegt de gevel,
als ik ga, haalt hij hautain de schouders op.
 

© bert deben
Barcelona/Antwerpen, juni 2009, 2de Cogels-Osylei gedicht 2009.
 
 
  foto’s maart 2016 - © bert deben
 

dinsdag 8 maart 2016

mijn moeder is mijn naam vergeten - Neeltje Maria Min

 .
.
 
     mijn moeder is mijn naam vergeten,
     mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
     hoe moet ik mij geborgen weten?

     noem mij, bevestig mijn bestaan,
     laat mijn naam zijn als een keten.
     noem mij, noem mij, spreek mij aan,
     o, noem mij bij mijn diepste naam.

     voor wie ik liefheb, wil ik heten.




     Neeltje Maria Min (1944)

       Uit: voor wie ik liefheb wil ik heten
       Uitgever: Bakker|Daamen, Den Haag 1966 

 
 

maandag 7 maart 2016

Het lijden dat men vreest

.


Het lijden dat men vreest  

Misschien is dit wel mijn verdriet
te denken dat geluk niet mag
of toch niet lang en op een dag
als alles er te mooi uit ziet  

stort het in, als een kaartenhuis
zo ging het vroeger en zo gaat
als alles schijnbaar stevig staat
het straks ook met een nieuwe thuis  

dat heet in de psychologie
een zelf vervullende voorspelling
een mens lijdt het meest door het lijden
dat hij vreest, zelfs in de poëzie  

angst is onze grootste kwelling
de vraag is: hoe het te vermijden? 
 

© bert deben
Hengstdijk, zaterdag 7 maart 2015.
 
 

Een mens lijdt dikwijls het meest ...

Waar komt het versje 'Een mens lijdt dikwijls het meest door/van het lijden dat hij vreest' vandaan?
Het is helaas niet bekend wie de dichter is van deze wijze uitspraak.
De columnist Nico Scheepmaker (1930-1990) is ooit naar de auteur op zoek gegaan; zijn zoektocht staat in het boek Het bolletje van IBM (1987). Er zijn trouwens vele variaties op deze regels. Veel mensen kennen het gedichtje als volgt:

    Een mens lijdt dikwijls 't meest
    Door 't lijden dat hij vreest
    Doch dat nooit op komt dagen.
    Zo heeft hij meer te dragen
    Dan God te dragen geeft.

Soms aangevuld met:

    Het leed dat is, drukt niet zo zwaar
    Als vrees voor allerlei gevaar.
    Doch komt het eens in huis,
    Dan helpt God altijd weer
    En geeft Hij kracht naar kruis.

In de loop der jaren hebben vele mensen zich afgevraagd wie deze regels heeft gedicht. De meest genoemde namen zijn: D.R. Camphuysen, P.A. de Genestet, Jac. Revius, Nicolaas Beets, Guido Gezelle, Isaac da Costa, Christiaan Huygens en E. Laurillard. In het Letterkundig woordenboek van Noord en Zuid (1952) van K. ter Laan wordt het zonder meer toegeschreven aan Revius (1586-1658).