Stemmen

Er komen stemmen uit de kelder
een eenzaam en een bitter klagen
ik hoor ze bijna alle dagen
soms zijn ze zwak, soms bijna helder

ze kruipen door de scheuren in de muren
door deuren die gesloten zijn
van uit de lege flessen wijn
hoor ik hen zuchten, voel ik een gluren

het klagen klinkt als een bedreigen
ik kan het staren bijna voelen
er staan naast mij vier lege stoelen
ze zetten zich, ze kijken en ze zwijgen.

© bert deben
Antwerpen, 13 juni 2002 – Vogelwaarde, 25 dec. 2025.

Een duizendpoot te Tranendal

EEN DUIZENDPOOT

Een duizendpoot te Tranendal
brak tijdens, na en door een val
zo’n zestig heupen en wat poten.
Geheel met gipslaag overgoten
en een vergeten in een achterkamertje
werd hij enkel door een klopgeest met een hamertje
elke avond bezocht, vanaf een uur of acht
tot zelfs lang voorbij de klok van middernacht.

Toen hij de nachtzuster hier attent op maakte
nam die hem in een houdgreep tot het kraakte
en brulde toen vlakbij zijn oor :
“Weet jij wel hoeveel klachten ik hier elke nacht aanhoor!”
waarna ze hem nog even met haar vuisten bewerkte.
Daarna gooide ze een deken over hem, en wenste hem nog “sterkte!”
bij het toesmijten van de deur.

De kwaliteit van de bediening stelde hem een beetje teleur
om nog maar te zwijgen over die van het eten,
maar na drie weken volledig te zijn vergeten
had hij samen met de drang tot leven
ook de neiging tot protesteren al wel opgegeven.

De nachtzuster, die overdag in assurantiën deed,
zei dat het haar bijzonder speet
dat hij geen hospitalisatieverzekering had willen tekenen.
Nochtans, wilde ze hem per heup en poot een prijs berekenen
die zelfs ver lag onder het tarief van een doorsnee insect!
“Maar ach!” verzuchtte zij
“Het nadeel van niet verzekerd zijn heeft ie nu wel ontdekt!”

© bert deben
Antwerpen, maandag 20 oktober 2003,
voor Sabien (vanwege een heupoperatie in het hospitaal)

Vloed

 

Vloed

Oh verleiding van het koude water 

de laatste adem uit mijn mond 

het raken van de ondergrond 

het vredig daarna verder zweven 

hoe meer ik sterf hoe desolater 

ik daarna verder ga met leven. 

© bert deben 

Antwerpen, zondag 12 oktober 2003, zittend aan de Schelde. 

Waar blijft ze dan, die tederheid

.

.

Waar blijft ze dan, die tederheid 
als je het kinky vindt dat ik je sla 
hardhandig op de grond smijt 
en je vastbind voor ik in je ga 

het neuken lijkt een daad van nijd 
je schreeuwt het uit, je weent bijna 
maar kijkt daarbij ook toegewijd 
de echte angst komt pas daarna 

als ik je losmaak en je streel 
je wonden lik en mededeel 
dat ik je mooi vind en je zoenen wil 
dan wordt het in de kamer stil  

 

dan sta je recht en geef je aan

dat ik maar weer mijn weg moet gaan. 

© bert deben 

Antwerpen, donderdag 2 oktober 2003, voor Pierre. 

gepubliceerd in mijn bundel 'Na het vrijen steek ik een gedicht op' 

en in 'Erotica! Deel II' Uitgeverij Spleen A'dam