dinsdag 19 februari 2013

donderdag 14 februari 2013

Ik maak een blikje liefde open ...

.
 

Valentijn
 
Ik maak een blikje liefde open
verwarm het op een pitje vuur
een geur ontsnapt van avontuur
aroma’s doen het beste hopen
 
mijn hunker groeit, maar ik ontspan
en teder met mijn vingertop
vang ik een lekje voorvocht op
het borrelt bijna uit de pan
 
extase wordt nog bijgekruid
voorzichtig proeft mijn tong haar jus
genot dat zich in kreuntjes uit
 
ik wil haar hier, ik wil haar nu
de tafel op, ik lepel haar
ik slurp en slik - de soep is klaar!
 
 
© bert deben
Medebach, DE, 14 februari 2002.


  
 

woensdag 13 februari 2013

Dien Avond en die Roze - G. Gezelle

.
 .
Dien Avond en die Roze
.
'k Heb menig menig uur bij u
gesleten en genoten,
en nooit en heeft een uur met u
me een enklen stond verdroten.
'k Heb menig menig blom voor u
gelezen en geschonken,
en, lijk een bie, met u, met u,
er honing uit gedronken;
maar nooit een uur zo lief met u,
zo lang zij duren koste,
maar nooit een uur zo droef om u,
wanneer ik scheiden moste,
als het uur wanneer ik dicht bij u,
dien avond, neergezeten,
u spreken hoorde en sprak tot u
wat onze zielen weten.
Noch nooit een blom zo schoon, van u
gezocht, geplukt, gelezen,
als die dien avond blonk op u,
en mocht de mijne wezen !
Ofschoon, zo wel voor mij als u,
-wie zal dit kwaad genezen ?-
een uur bij mij, een uur bij u,
niet lang een uur mag wezen;
ofschoon voor mij, ofschoon voor u,
zo lief en uitgelezen,
die roze, al was 't een roos van u,
niet lang een roos mocht wezen,
toch lang bewaart, dit zeg ik u,
't en ware ik 't al verloze,
mijn hert drie dierbre beelden: U,
dien avond - en - die roze !


Guido Gezelle
Geschreven op 1 november 1858
, voor zijn leerling Eugeen van Oye.
  


Guido Gezelle is zowat de bekendste dichter uit het Vlaamse taalgebied.  Voor velen is hij de priester-dichter, voor anderen dan weer de man die opkwam voor een officieel gebruik van het Vlaams, voor de meeste is hij vooral de dichter die speelde met klanken en woorden, en zangerige zinnen neerzette als ‘O Krinklende winklende waterding, met ‘t zwarte kabotseken aan …’ in klinkende gedichten als ‘Het Schrijverke’.
 
Voor mij is hij vooral de schrijver van ‘Dien Avond en dien Roze’, zowat het mooiste liefdesgedicht ooit geschreven door een man voor een man.  Hij schreef het voor zijn toen 18 jarige leerling, Eugène van Oye.  Het werd meteen ook zijn meest controversiële gedicht, want er een liefdesverklaring in lezen was iets wat natuurlijk niet kon of mocht en dat werd dan ook (en wordt nog steeds)  door de Katholieke achterban van Gezelle ten stelligste ontkend.  
 
Feit is dat Gezelle als leraar poëzie te Roeselare later werd ontslagen en overgeplaatst naar Brugge, vanwege een ‘te nauwe band met zijn leerlingen’.  Wat daar precies achter stak, zal men waarschijnlijk nooit te weten komen, waardoor er vooral meer reden overblijft voor speculatie. 
 
Interessant om weten in deze is ook hoe het verder verging met Eugène van Oye, de leerling voor wie het gedicht op 1 november 1858 geschreven werd.  Nog in dat zelfde jaar werd hij door zijn vader weggehaald van het Klein Seminarie te Roeselare, om hem ‘te onttrekken van de invloed van Guido Gezelle’.  Later zou Eugène van Oye, net als zijn vader, arts worden, maar zijn liefde voor de poëzie en het schrijven bleken echter sterker te zijn, wat hem o.a., als toneelschrijver, in 1924 de Staatsprijs voor Vlaamse toneelletterkunde opleverde. 
 
wie meer wil weten over Eugène van Oye:
website rond Guido Gezelle:
wikipedia Guido Gezelle:
een bloemlezing van gedichten van Gezelle:
 

 

zondag 10 februari 2013

zonnig winters weer haiku

 .
 

zonnig winters weer
kleine kans op rijmplekken
dan maar een haiku  

 

© bert deben
Vogelwaarde, zondag 10 februari 2013.



maandag 4 februari 2013

de eenzaamheid van al mijn zwijgen

 .
                                        
 
 
        Inzicht
 
          In de eenzaamheid van al mijn zwijgen
          bouwt zich een muur die ik vervloek
          met elke steen van steeds maar stilte
          raakt weer een stukje uitzicht zoek …
 
 
          © bert deben
                    Edegem, mei 1989